tag:blogger.com,1999:blog-39750680025873203682012-02-16T02:04:55.195-08:00အေနာ္noreply@blogger.comBlogger1241100tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-22004499454144785212012-01-22T09:28:00.000-08:002012-01-22T09:58:40.056-08:00ဝရံတာ အစြန္းပိုင္း အေမွာင္ရိပ္က်ေနတဲ့ ေနရာနားမွာ တကုိယ္လုံးကုိ ကပ္ထားမိတယ္.. အနည္းဆုံးေတာ့ အဲ့ဒီ အေမွာင္ရိပ္ေအာက္မွာ ေနခြင့္ရေနတာကုိ ေက်းဇူးတင္ရမလုိ.. ပူပန္ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ ရတာေတြလဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ထူးမျခားနား ဇာတ္ပဲ ဆက္ကေနတာ မဟုတ္လား..<br /><br />‘ဖုန္းလဲ ဆက္လုိ႔မရဘူး.. ဧရိယာျပင္ပပဲ ေရာက္ေနတယ္ ေျပာတယ္.. ဒီေကာင္ဟာ ဒီအခ်ိန္အထိေတာင္ ဘယ္သေဝထုိးေနတယ္ မသိဘူး.. ငါေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ.. သူ႕အေဖနဲ႔ ကလဲ တရန္ပါပဲ..’<br /><br />တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနတဲ့ ေယာကၡမ အမႀကီးရဲ႕ အသံကုိ ဝရံတာေဘာင္ေပၚကေန လမ္းထိပ္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရင္း တခ်က္ နားစြင့္လုိက္တယ္.. လမ္းအခ်ဳိးေကြ႕ေလးကုိ ေက်ာ္မွ သူမတုိ႔ တုိက္ခန္းဆီ ေရာက္လာမွာ ဆုိေတာ့ မီးေရာင္လဲ့လဲ့ျမင္ရင္ ကုိကိုမ်ား ျပန္လာၿပီလား လုိ႔ မသိမသာ ေမွ်ာ္ေနမိတာ ပါပဲ..<br /><br />အရင္တုန္းကေတာ့ ေအးတိေအးစက္ ႏုိင္တယ္လုိ႔ ကုိကုိ စြပ္စဲြခဲ့ဖူးတဲ့ မိန္းမတေယာက္ဟာ အခုေတာ့ ေအးခဲေနတာမဟုတ္ဘဲ ခံစားခ်က္ေတြ ေသဆုံးေနတာလုိ႔ ေျပာရင္ ကုိကုိက ဟားတုိက္မ်ား ရီမလား..<br /><br />‘မင္းဟာ လူမွ မဟုတ္ဘဲကြ.. စက္ရုပ္ပဲ.. ငါ့ကို လက္ထပ္လုိက္ရလုိ႔ မင္း ဝမ္းနည္းေနတာ မဟုတ္လား ႏုႏုေထြးရဲ႕..မင္းကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ငါ ကြာရွင္းမေပးဘူး.. ငါစိတ္ဆင္းရဲရသလုိ မင္းလဲ စိတ္ဆင္းရဲေစရမယ္.. အဲ့တာ ငါ့က်ိန္စာ .. မင္း တသက္ မွတ္ထား’<br /><br />ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကုိ အလန္႔တၾကား လက္ဖဝါးနဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပြတ္သုတ္လုိက္တယ္.. ဒီေနရာက တဖဝါးမွ မခြာခ်င္ဘူး.. ကုိကိုလာရင္ တံခါးဖြင့္ေပးဖုိ႔ ႀကဳိးစားရမယ္.. ဝတၱရား ရွိတဲ့အတုိင္း ထမင္းစားၿပီးၿပီလား.. ဒါမွမဟုတ္ ေရခ်ဳိးမလား ေမးရမယ္.. ဝတၱရားရွိတဲ့အတုိင္း အိပ္ရာဝင္ရမယ္.. ဒါ သူမ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဘဝ..<br /><br />ေနာင္တ မရခဲ့ဘူးလား လုိ႔ တပါးသူ ေမးမွာထက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးရမွာကို ေသရမွာထက္ ေၾကာက္မိတယ္.. ေရြးခ်ယ္မႈတုိင္းမွာ ၂ ခု ဒါမွမဟုတ္ ဒီ့ထက္ပုိ မ်ားမ်ားစားစား ရွိႏုိင္မလား.. သူမအတြက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာဆုိတာ ေခါင္းညိတ္ခဲ့တာ တခုပင္.. ေရြးခ်ယ္စရာဟာ ဒါမဟုတ္ရင္ ဒါပါပဲ.. ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရခဲ့တယ္လုိ႔ လူရီခ်င္စရာ ဟာသလုပ္ ေျပာခြင့္ရခ်င္ခဲ့တာ..<br /><br />အရင္တုန္းက ႏုႏုေထြး ဆုိတာဟာ တျခားကမၻာက ၿဂဳိလ္သားအသြင္.. ေျပာင္းလဲခဲ့ပါၿပီ.. <br /><br />‘အေမ အိပ္ခ်င္ အိပ္ေလ.. သမီး ဆက္ေစာင့္လုိက္ပါမယ္..’<br /><br />ေယာကၡမ အမႀကီးက စိပ္ပုတီးကုိ လက္မွာ ပတ္လုိက္ၿပီး ဆက္တီခုံလက္ရန္းကုိ အားျပဳ ထရပ္လုိက္တယ္..<br /><br />‘ေအး အေမ ခဏလွဲလုိက္ဦးမယ္.. ျပန္လာရင္လဲ စကား မ်ားမေနနဲ႔ေတာ့.. အေဖႀကီး အေၾကာင္းလဲ နည္းနည္းပါးပါး သတိေပးလုိက္ဦး၊ မနက္က်ရင္ေတာ့ ပူညံပူညံ အသံေတြ ၾကားရပါဦးမယ္’<br /><br />အေဖက သူမကုိ သနားလုိ႔ မနက္မုိးလင္းတာနဲ႔ ကုိကုိနဲ႔ ဆူညံပူညံျဖစ္တာဟာ ထုံးစံလုိ ျဖစ္ေနၿပီ.. ဒီေန႔ ၁၀ နာရီဟာ ေနာက္က်တယ္ ဆုိရင္.. မနက္မုိးလင္း ဆူညံသံၾကားရၿပီးတာနဲ႔ ကိုကို႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဟာ ၁၁ နာရီျဖစ္ခဲ့ၿပီ.. ဒီလုိနဲ႔ အခ်ိန္ေတြဟာ ေနာက္က်သထက္ က်လာခဲ့တယ္..<br /><br />အခုေတာ့…<br /><br />‘ဟုတ္တယ္.. အဲ့ဒီ မိန္းခေလးဟာ မင္းထက္ေတာ့ ငါ့ကုိ ပုိၿပီး အသက္ဝင္ေစတယ္.. ငါရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ အသိကုိ သူက အသိအမွတ္ျပဳတယ္.. ေအးတိေအးစက္ မဆက္ဆံဘူး.. မင္း နားလည္လား.. မင့္ထက္’<br /><br />‘ေတာ္ပါေတာ့ ကုိကုိ.. ေတာ္ပါေတာ့.. ဒီေလာက္ ႏွိပ္စက္ရ ေတာ္ပါေတာ့..’<br /><br />‘ဘာကြ မင္းကုိ ကြာရွင္းေပးရမယ္ ဟုတ္လား၊ ကြာရွင္းဖုိ႔အတြက္ မင္းကုိ လက္ထပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး..<br /><br />မနက္ခင္းက ရန္ပဲြမွာ ေသြးတစက္စက္က်ေနတဲ့ ကုိကုိ႔လက္ဖဝါးကုိ ေအာက္ငုံ႔ထားတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြက တဆင့္ ၾကည့္ေနမိတယ္.. ကုိကုိ႔ရဲ႕ လက္အနာက ျမင္သာတယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ႏုႏုေထြးရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလုံးသားက ေသြးတစိမ့္စိမ့္ ယုိက်ေနတာကုိ မျမင္သာေတာ့တာ အမွန္ပါ…<br /><br />ဝရံတာေဘာင္ကုိ တကုိယ္လုံး အားျပဳၿပီး မွီရပ္လုိက္တယ္.. ဆက္လက္ အားျပဳဖုိ႔အတြက္ အားအင္ေတြ ေပးပါဦး.. ဒီလုိမ်ဳိးပဲ ေမွာင္မုိက္တဲ့ ညတစ္ညမွာ လဲြေခ်ာ္ခဲ့တဲ့ ကံၾကမၼာက သူမကုိ ဒီ့ထက္ ေမွာင္တဲ့ အေမွာင္ေတြဆီကုိ တြန္းပုိ႔ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား.. <br /><br />မ်က္ရည္ စုိ ငုိခဲ့ရဖူးတဲ့ ခ်စ္ဦးသူကုိ အခုအခ်ိန္အထိ မေမ့ေသးဘူးလုိ႔ .. အဲ့ဒီလုိ အထင္ေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေခ်ဖ်က္ခြင့္ရပါေတာ့မလဲ…. ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ.. ဒါ သူမရဲ႕ကံၾကမၼာပါပဲ..<br /><br />မီးေရာင္စူးရွရွ ျမင္ေတာ့ ႏွလုံးသားက လႈိက္ခနဲ ထခုန္သြားတယ္.. တကၠစီကားက သူမတုိ႔တုိက္ခန္းေရွ႕ကုိ ထုိးရပ္လုိက္ေပမဲ့ ဆင္းလာတဲ့သူကေတာ့ ကုိကုိ မဟုတ္ခဲ့.. <br /><br />နာရီလက္တံ တခ်က္ခ်က္က သူမကုိ အခ်က္ေပးေနသလုိပင္.. ဒီေနရာမွာ ရပ္ေနတာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိေနခဲ့ၿပီမွန္း သူမ မသိေတာ့.. ဘာကုိမွ မသိခ်င္ေတာ့.. ေညာင္းခ်ိေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ပင္ပန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ အၾကားမွာ ဘယ္အရာဟာ ပုိအေလးသာသလဲ.. အခုအခ်ိန္မွာ မခ်ိန္စက္ခ်င္ေတာ့..<br /><br />အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနတဲ့ လင္သားတစ္ဦးကုိ ေစာင့္ရတာဟာ သူမ်ားေတြ အသိမွာ သနားကရုဏာ သက္စရာေနာ္.. အလည္က်ဴးေနတဲ့ အိမ္ကုိ ျပန္မလာခ်င္ေတာ့တဲ့ လင္သားကုိ ေပေတၿပီး ေစာင့္ရတဲ့ သူမ အျဖစ္ကုိ မဲ့ၿပဳံးတခ်က္ ၿပဳံးမိလုိက္တယ္..<br /><br />‘မင္းက သနားစရာ သူေတာ္ေကာင္းမေလးပါ ႏုႏုေထြးရဲ႕. .အခု ငါဆုိးျပေနတာေတြဟာ မင္းကုိေတာ့ ဂုဏ္တက္ေစပါတယ္ကြာ.. ဟားဟား.. အခုဆုိ ငါ့အေဖက အစ ငါ့ကိုဆုိ ဆုိးသြမ္းေနတဲ့ လူဆုိးတေယာက္လုိ႔ ထင္ေနတာမဟုတ္လား.. မင္းကလဲ ဒီလုိပဲ လုိခ်င္ေနတာ မဟုတ္လား’<br /><br />ဒါဆုိ ဘာျဖစ္လုိ႔မ်ား ႏုေထြးကို လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့ရတာလဲလုိ႔ ဟုိးအရင္ အစဦးပုိင္း အခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ ရန္ျဖစ္တုိင္း ေမးခဲ့တာပင္.. <br /><br />‘မင္းကုိ သိပ္ခ်စ္လုိ႔ကြ.’<br /><br />သိပ္ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ့သူဟာ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူကုိ အနည္းေလးေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္ မဟုတ္လား ကုိကုိ.. အခ်ိန္တုိင္း မယုံသကၤာအၾကည့္နဲ႔ စြပ္စဲြေျပာဆုိခ်င္တဲ့သူရဲ႕ စကားလုံးေတြၾကားမွာ သူမ ဘယ္ေလာက္အထိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေနမလဲ ဆုိတာကုိ ကုိကုိ ေတြးၾကည့္မိဖူး ပါရဲ႕လား.. <br /><br />ခ်စ္တယ္ လုိ႔ ခဏ ခဏ ေျပာဖူးတဲ့ ကုိကုိဟာ ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္ရဲ႕လားလုိ႔ ဘာလုိ႔မ်ား မေမးခဲ့တာလဲ.. ကုိယ့္ကုိ ခ်စ္ပါလုိ႔ ဘာလုိ႔မ်ား မေတာင္းဆုိခဲ့ဖူးတာလဲ .. အခုအခ်ိန္မွာ စဥ္းစားစရာ မလုိေတာ့ဘူး.. သူမ မဟုတ္တဲ့ မိန္းခေလးတေယာက္ရဲ႕ အျပဳအစုမွာ ကုိကုိ သာယာေနခဲ့ၿပီ.. အေမနဲ႔ အေဖရဲ႕ ေမတၱာ ေစတနာေတြကုိ နားလည္ေပမဲ့ ကုိကုိ႕ရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနကုိေတာ့ အသိမေပးခ်င္ခဲ့..<br /><br />ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္ဝတ္ေတြကုိ အတိအက် လုိက္နာခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ သည္းခံႏုိင္မႈေတြၾကားထဲမွာ ကုိကုိ႕ကုိ ဘယ္အခ်ိန္အထိ သည္းခံရမလဲ.. သည္းမခံႏုိင္ေတာ့တဲ့ အခါေတြမွာ ဘယ္အရာကုိမ်ား ထြက္ေပါက္ယူရမလဲ.. ဟင့္အင္း မသိခ်င္ပါဘူး.. ျပန္စရာ အိမ္မရွိေတာ့တဲ့ သူမ အတြက္ေတာ့ အရာရာဟာ ေမွာင္အတိက်ေနခဲ့တာပင္..<br /><br />ေမွာင္မုိက္တဲ့ ညအလယ္မွာ အခုေတာ့ သူမ တေယာက္တည္းပင္.. အယင္တုန္းကလဲ သူမ တေယာက္တည္းပါပဲ.. အခုေတာ့လဲ တေယာက္တည္းပါပဲ..ေနာင္ ဘယ္အခ်ိန္ထိမ်ား တေယာက္တည္း ရွိေနမလဲ .. <br /><br />အေမွာင္ဟာ သိပ္နက္နဲလြန္းလာတဲ့အခါ ေျပာင္လက္ၿပီး လွပလာတယ္လုိ႔ ထင္လာမိတယ္.. ညအေမွာင္ဟာ အထီးက်န္တဲ့စိတ္ကုိ ပုိၿပီး အားေကာင္းေစလာခဲ့တယ္.. အေမွာင္ရဲ႕ ဓာတ္ကုိ သေဘာက်ေနတဲ့ သူမ အတြက္ေတာ့ ဘယ္အရာက ပုိေမွာင္လာေစသလဲ မစဥ္းစားခ်င္ခဲ့ေတာ့.. <br /><br />အိပ္မက္ေတြထဲမွာ အိပ္မက္ပဲ ရွိခဲ့တဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ အေမွာင္ေတြထဲမွာလဲ အေမွာင္ပဲ ရွိမွာပါ.. အလင္းတစ ေတြ႕ဖုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ တျဖည္းျဖည္း သိလာခဲ့ၿပီ…<br /><br />လမ္းခ်ဳိးေကြ႕ရဲ႕ မီးတုိင္လင္းေရာင္ေအာက္မွာ အနက္ေရာင္ စိတ္ကူးတစ လြင့္ေမ်ာလာေနခဲ့ၿပီ.. သံဘာဂ်ာတံခါးကုိ အသာအယာ ထိေတြ႕လုိက္ေတာ့ ေအးစက္ေနတဲ့ အေတြ႕က အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေစမိတယ္.. အသံမျမည္ေအာင္ သတိထားေနရင္းၾကားက ေသာ့ခေလာက္နဲ႔ သံတုိင္ ရုိက္ခတ္သံက နားစည္ကုိ ဆူညံသြားေစခဲ့တယ္..<br /><br />လြတ္ေျမာက္ထြက္ခဲ့ၿပီ.. ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူမ မုန္းတဲ့ အေမွာင္ထုထဲမွာကုိပဲ သူမဟာ အေမွာင္တစကုိ ဖမ္းဆုပ္ခ်င္မိတဲ့သူ တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ.. အေမွာင္ထုထဲ တုိးဝင္လာေလ.. အေမွာင္ဟာ ပုိေမွာင္လာေလပါပဲ.. <br /><br />တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညမွာ ညွပ္ဖိနပ္သံပါးပါးက ေနာက္ေက်ာက လုိက္လာတဲ့ တေစၦတေကာင္လုိ သူမရဲ႕ေနာက္ေက်ာကေန ကပ္ၿပီးလုိက္လာတယ္.. ကတၱရာပါးပါး ခင္းထားတဲ့ လမ္းေပၚ ေက်ာက္စရစ္ခဲခ်ည္း သပ္သပ္သာ ရွိေနတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘဝဟာ ေနာက္ေက်ာမလုံခဲ့ဘူးဆုိတာကုိ ပုိသိသာလာေစတယ္.. <br /><br />အားကုိးစရာ ေျခဖဝါးနဲ႔ အိပ္မက္ေတြကုိသာ ဆုပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြၾကားမွာ သူမဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့.... သူမရဲ႕ မိန္းမသားဘဝ.. သူမရဲ႕ ကံၾကမၷာ၊ သူမရဲ႕ အနာဂတ္၊ သူမရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ .. အားလုံး အားလုံးဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီ..<br />ဒီလမ္းခ်ဳိးအေကြ႕ေလးကုိ လြန္ရင္ ဘဝဟာ လြတ္ေျမာက္ထြက္ခဲ့ၿပီလုိ႔ သူမ ထင္ေနခဲ့ၿပီ.. <br /><br />ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာေနတဲ့ ႏွလုံးသားရဲ႕ငုိေၾကြးသံေတြကုိ ဘာကမွ မတားဆီးႏိုင္ေတာ့.. စူးစူးရွရွ ကားမီးလင္းတန္းေအာက္မွာ သူမက တကုိယ္လုံး ပစ္ဝင္ခဲ့လုိက္ၿပီ… နံေဘးကုိ ေျပးဝင္လာတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားရဲ႕ အရွိန္ႏႈန္းကုိ သူမ ဝမ္းသာအားရ ႀကဳိဆုိမိလိုက္တဲ့ အခုိက္မွာပဲ ဘရိတ္အုပ္သံ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားရၿပီး ကတၱရာလမ္းမနဲ႔ ကားဘီးပြတ္တုိက္သံက သူမ နားထဲ အရွိန္ျပင္းစြာ ဝင္ေရာက္ခဲ့ေတာ့တာ..<br /><br />တံခါးဖြင့္သံ က်ယ္က်ယ္ကုိ ၾကားရၿပီး ေျပးဝင္လာတဲ့ ဖိနပ္သံေတြၾကားမွာ သူမ အၾကားခ်င္ဆုံး အသံကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္.. <br /><br />‘ႏုေထြး..’<br /><br />တင္းထားတဲ့ စိတ္ေတြ အကုန္ေလွ်ာ့ခ်လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေမွာင္ထဲမွာ ေပ်ာ္တဲ့ မိန္းခေလးဟာ အေမွာင္ထဲကုိသာ တုိးဝင္သြားေတာ့တာပါပဲ.. <br /><br />ျပည့္စုံ<br />12:36 pm, 23-1-2012<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2200449945414478521?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-42345917795108216122012-01-05T22:13:00.000-08:002012-01-06T00:47:47.862-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Vu0uPFEm1Vg/TwacOtu_yZI/AAAAAAAAAI4/6JH5v8JEowQ/s1600/images.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 194px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Vu0uPFEm1Vg/TwacOtu_yZI/AAAAAAAAAI4/6JH5v8JEowQ/s320/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5694410555465386386" /></a><br /><br />လင္းလက္တဲ့ ၾကယ္စင္ ၆ လုံးနဲ႔ ေတာင္ဆိတ္တေကာင္ရဲ႕ ဒ႑ာရီကုိ မသိခင္ကေတာ့ ကုိယ္ဟာ ျမင္ျမင္ရာ ခ်ဳိနဲ႔ေဝွ႕ခ်င္တဲ့ ေဒါသသင့္ေနတဲ့ မိန္းမငယ္တေယာက္သာ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္.. ဘာေၾကာင့္မ်ား ကုိယ့္ရဲ႕ ေစတနာ ေတြဟာ ျမင္သာတဲ့ အရာေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲမသြားတာလဲ.. လူေတြအေပၚ နာက်ည္းခ်င္တတ္တဲ့ စိတ္က ႏွလုံးသားမွာ မၾကာခဏ အျမစ္တြယ္ခဲ့ဖူးတယ္..<br /> <br />ဒါေပမဲ့ ခဏတာပါပဲ.. အေတးအမွတ္ ႀကီးတတ္တဲ့ မိန္းခေလးဟာ တခါတေလေတာ့လဲ အရာရာကုိ သင္ပုန္းေခ်ပစ္လုိက္တာပါပဲ.. ကလဲ့စားေခ်ဖုိ႔အထိ ဥာဏ္ရည္မမွီတတ္ေတာ့ အႏုနည္းနဲ႔သာ ဆန္႔က်င္ သင္ပုန္းေခ် ကန္႔လန္႔ကာ ပိတ္ခဲ့ေစေတာ့တယ္..<br /><br />ပင္လယ္နတ္ဖုရား ပုိဆုိက္ဒြန္ဟာ ေတာင္ဆိတ္တေကာင္ အသြင္ေျပာင္းလုိက္ၿပီး လွပတဲ့ လူမိန္းမသား သီအုိဖာနီကုိပါ ေတာင္ဆိတ္မ အသြင္ ေျပာင္း တူႏွစ္ျဖာ ေမတၱာမွ် ခ်စ္ခင္စုံဖက္လုိ႔ အလြန္တန္ခုိးႀကီးၿပီး ေရႊေရာင္အတိၿပီးတဲ့ အေမႊးအမွ်င္နဲ႔ အေတာင္ပံ ပါၿပီး ေလမွာ ပ်ံဝဲႏုိင္တဲ့ နတ္ေတာင္ဆိတ္ႀကီး တေကာင္ကုိ ဖြားျမင္တယ္ တဲ့.. ဒါဟာ ပုံျပင္ရဲ႕ အစပါပဲ.. <br /><br />ဒ႑ာရီလာ နတ္ဖုရားေတြရဲ႕ သမုိင္းမွာ ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ တေကာင္ ေမြးဖြားလာပုံ ပုံျပင္တပုဒ္..<br /><br />ကုိယ့္ကေတာ့ ရက္ထပ္တဲ့ သႀကၤန္ရက္ရဲ႕ ပထမဆုံး အႀကဳိေန႔ တရက္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့တယ္.. ေရႊေရာင္ေတာက္ပ မေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ ငယ္ဘဝဟာ သူလုိကုိယ္လုိပါပဲ.. အဲ့ဒီမွာတင္ ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္တေကာင္နဲ႔ နကၡတ္သာ တူတဲ့ မိန္းခေလး တေယာက္ ေမြးဖြား လာခဲ့တာပါ.. ကုိယ္ဟာ ဒ႑ာရီထဲကလုိလဲ ေရႊေရာင္ မေတာက္ပဘူး.. သာမာန္ မိန္းမငယ္တဦးပါ..<br /><br />ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ဟာ လူ႕ကမၻာမွာ ေနထုိင္ၿပီး ဒုကၡေရာက္သူေတြကုိ ကူညီသတဲ့.. ကုိယ္တုိ႔မွာ တူညီတာ ဒါပဲ ရွိတယ္.. ဒါနဲ႔တင္ ကုိယ္ဟာ ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္လုိ လူေတြကုိ ကူညီခ်င္တတ္တဲ့ နတ္ဆုိး တေကာင္ ျဖစ္လာေတာ့တာပဲ.. ကိုယ္က လူေတြကို ကူညီခ်င္တယ္.. လူေတြက ကုိယ့္အကူအညီကုိ လုိအပ္တုန္းသာ အသုံးခ်ခ်င္ၿပီး ကုိယ့္နာမည္ကုိေတာ့ ေမ့ထားခ်င္ၾကတယ္.. ကုိယ္က အဲ့ဒီအတြက္ မနာက်င္ခဲ့ေပမဲ့ သူတုိ႔ကေတာ့ လိပ္ျပာမလုံခဲ့ဘူး.. အဲ့ဒီမွာတင္ ျပႆနာတခ်ဳိ႕ စတင္ခဲ့ေတာ့တာ..<br /><br />လူေတြဟာ ကုိယ္တုိင္က လိပ္ျပာမလုံတဲ့ အခါ .. လုံေလာက္တဲ့ ဆင္ေျခတရားေတြကုိ အရူးအမူး ရွာေဖြတတ္ေတာ့တာပါပဲ.. အဲ့ဒီမွာတင္ ကမၻာမီးေလာင္ သားေတာင္ ခ်နင္း သတဲ့.. ကုိယ္က အျပစ္ မတင္ခဲ့ပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကုိေတာ့ အနည္းဆုံး လိပ္ျပာ လုံလုံနဲ႔ ဝင့္ဝင့္ၾကြားၾကြား ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ပဲ မွားခဲ့တယ္.. ကုိယ့္အေပၚ မေကာင္းခဲ့တဲ့သူေတြ အေပၚ ကုိယ္က သူေတာ္ေကာင္း လုပ္ခ်င္ခဲ့မႈတဲ့.. အဆုံးမွာေတာ့ ေရေပၚမွာ အရုပ္ေရးသလုိ ကုိယ့္ေစတနာေတြဟာ ေရတပြက္ေတာင္ မပြက္ခဲ့.. အလဟႆျဖစ္ခဲ့ၿပီ..<br /><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေပါ့ လူ႔ျပည္မွာ အဲ့သားမတ္ ဆုိတဲ့ ဘုရင္က မိဖုရား နက္ပလီနဲ႔ ေပါင္းဖက္ၿပီး သားေတာ္ ဖလစ္ဆပ္နဲ႔ သမီးေတာ္ ဟယ္လီကုိ ေမြးဖြားသတဲ့.. ဒါေပမဲ့ အဲ့သားမတ္ဟာ ေလာဘႀကီးတယ္.. အီဒုိ ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကုိပါ မိဖုရားေျမွာက္လုိက္တဲ့အခါ မိဖုရား နက္ပလီဟာ အခ်စ္ေရးမွာ အေရးနိမ့္သြားေတာ့တယ္.. <br /><br />အီဒုိ မိဖုရားက ခ်စ္ျခင္းကုိ အျပည့္အဝ ရတာေတာင္မွ ေလာဘႀကီးလြန္းတဲ့ အတြက္ သူမရဲ႕ ေနာင္ေမြးလာမယ့္ သားကေလး ထီးနန္း မရမွာစုိးလုိ႔ မိဖုရား နက္ပလီရဲ႕ သားေတာ္နဲ႔ သမီးေတာ္ကုိ ယဇ္ပုလႅင္မွာ ပူေဇာ္ဖုိ႔ လင္သားကုိ ေသြးေဆာင္ေတာ့တာပါပဲ..<br /><br />ကိုယ္ေတာ္ရဲ႕ သားနဲ႔သမီးကုိ ကုိယ္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ယဇ္ပူေဇာ္ဖုိ႔ မုိက္မုိက္မဲမဲ စဥ္းစားေနတဲ့ ဘုရင္ အဲ့သားမတ္ကုိ ေတာင္းပန္ တုိးရႈိးလုိ႔ မရေတာ့တဲ့ ေမြးမိခင္ျဖစ္တဲ့ နက္ပလီက ေရႊေရာင္ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးကုိ အကူအညီ ေတာင္းရေတာ့တာေပါ့..<br /><br />ၾကင္နာတတ္ၿပီး လူသားေတြကုိ ကူညီခ်င္တတ္တဲ့ ေရႊေရာင္ ေတာင္ဆိတ္က ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေက်ာေပၚ တင္ၿပီး ပင္လယ္ ကုိ ျဖတ္ပ်ံ ခဲ့ေပမဲ့ သမီးကေလး ဟယ္လီက ပင္လယ္ထဲကုိ ျပဳတ္က်ရွာသတဲ့.. သားေတာ္ေလး ဖလစ္ဆပ္ကုိေတာ့ Aries နတ္ဖုရားကုိ အပ္ခဲ့တယ္.. <br /><br />ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ႀကီးဟာ ေသအံ့ဆဲဆဲျဖစ္ေနတဲ့ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကုိ သူ႕ရဲ႕ အသက္နဲ႔ လဲထပ္ၿပီး ထာဝရ ရွင္သန္တဲ့ နတ္ဖုရားေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးခဲ့တယ္..<br /><br />ဟယ္လီကေလးက ပင္လယ္နတ္သမီးျဖစ္သြားခဲ့ၿပီး သားေတာ္ ဖလစ္ဆပ္ကုိေတာ့ ေအရီးစ္ နတ္ဖုရားရဲ႕ သမီးနဲ႔ လက္ဆက္ေစခဲ့တယ္.. ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ႀကီးဟာ သူ႕ရဲ႕ ေရႊေရာင္ေတာက္ပတဲ့ အေရခြံကုိသာ နတ္ကြန္းေရွ႕မွာ ခ်ိတ္ဆဲြေပးပါ ဆုိတဲ့ ေတာင္းဆုိမႈကုိသာ ျပဳခဲ့ရွာသတဲ့..<br /><br />ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ႀကီးရဲ႕ ၾကင္နာတတ္တဲ့ အသည္းႏွလုံးကုိ ခ်ီးျမွင့္ေျမွာက္စားတဲ့ အေနနဲ႔ ဇုနတ္မင္းႀကီးက ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ေတာက္ပ ၾကည္စင္တဲ့ ၾကယ္စင္ ၆ လုံးနဲ႔ ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ပုံကုိ မွတ္တမ္းထုိးေစခဲ့တယ္..<br /><br />ျမင့္ျမတ္တဲ့ ႏွလုံးသားကုိ အရင္းခံၿပီး အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္ၿပီး အသက္ကုိ စေတး ေပးဆပ္ ရဲဝံံတဲ့ သဘာဝကုိ အမွတ္ရေစဖုိ႔အတြက္ ၾကယ္စင္ေတြရဲ႕ အလင္းတန္းနဲ႔ ထိေတြ႕သူဟာ လူသားေတြကုိ အက်ဳိးျပဳတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့သူေတြ အျဖစ္ ေမြးဖြားေစခဲ့သတဲ့..<br /><br />ဒီနကၡတ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ေမြးခဲ့တဲ့ မိန္းခေလးဟာ လူသားအက်ဳိးျပဳ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သူတဦး ျဖစ္ခဲ့ပါရဲ႕လား.. အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ၾကယ္စင္ရဲ႕ အလင္းကုိ ထိေတြ႕မွာစုိးလုိ႔ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကေန ေကာင္းကင္ကုိ တိတ္တခုိး ေမွ်ာ္ကုိးၾကည့္တတ္တဲ့ မိန္းခေလးမွာ အထီးက်န္စိတ္နဲ႔ အတူ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလုံးသားတစုံ မေပ်ာက္ဆုံးႏုိင္ေသးတာဟာလဲ ဘုရားေပးတဲ့ လက္ေဆာင္တခုပါပဲ..<br /><br />တစုံတရာကုိ မေမွ်ာ္ကုိးေပမဲ့ ရရွိလာတဲ့ ရလဒ္ေတြၾကားမွာ မလူးသာ မလြန္႔သာ နာက်င္စရာေတြခ်ည္းသာ အၿမဲ ႀကဳံရေတာ့တာ.. ေပးဆပ္ျခင္းဟာ ရယူျခင္းအတြက္ ပထမ အစ ေျခလွမ္းဆုိ ဘယ္အရာကုိ ေပးဆပ္လုိက္လုိ႔ ဘယ္အရာကုိမ်ား ေတာင္းဆုိခဲ့ရဖူးသလဲ.. ကုိယ္ မစဥ္းစားတတ္ခဲ့.. ကုိယ္ေပးတဲ့ အကူအညီဟာ ေထာင္တန္သလား၊ ေသာင္းတန္ သလား၊ က်ိန္းေသတာကေတာ့ တန္ဖုိးမသိသူေတြၾကားမွာ ေပါ့တန္ေစခဲ့တယ္ ဆုိတာပါပဲ..<br /><br />ဘဝ လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္မွာ တပါးသူေတြရဲ႕ ျပႆနာ အခင္းအက်င္းေတြၾကားထဲ ေမ်ာပါ တတ္ခဲ့တဲ့သူဟာ ကုိယ့္ဘဝအတြက္ေတာ့ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ႏုိင္တာခ်ည္းပါပဲ.. ဦးေဆာင္ လမ္းညႊန္ဖုိ႔ စိတ္ထက္သန္တဲ့ သူဟာ အဆုံးမေတာ့ ေရွ႕တုိးရင္း ေခ်ာက္ထဲက်.. ဘဝဟာ ေနာက္ေက်ာကုိ ထုိးတဲ့ ဓားေတြကုိ ဖယ္ရွားေနရတာနဲ႔တင္ တသက္တာ ကုန္ဆုံးေစခဲ့..<br /><br />အုိ ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ႀကီးေရ.. အသင့္မွာ အသက္နဲ႔ထပ္တူ လဲထပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေနာင္တ ဆုိတာမ်ဳိး ရခဲ့ဖူးပါသလား.. အုိ ကုိယ့္မွာေတာ့ေလ တခါတေလမွာ ေနာင္မွ ယူႀကဳံးမရ ေနာင္တဆုိတာမ်ဳိး ခဏ ခဏ ႀကဳံရဖူးတဲ့အတြက္ နာက်င္ခံစားလုိက္ရတာ…<br />မုိးျမင့္ပ်ံ တိမ္ညြန္႔စား စြမ္းပကားကုိ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးတဲ့သူတဲ့.. ၾကယ္စင္ေတြရဲ႕ အလင္းေတြ လူေတြအေပၚ ထင္လင္းေစခ်င္လြန္းလို႔ အခ်ိန္တုိင္းသာ လမုိက္ည ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့သူ..ဒီလုိလူမ်ဳိးမွာမွ အခ်ိန္တုိင္းဟာ လျပည့္တယ္.. <br /><br />ရာသီအစ အဲ့ဒီ မိႆ ရာသီခြင္ကုိက ဒုကၡေရာက္ေနသူေတြကုိ ေက်ာေပၚပုိးၿပီး ဒုကၡ အဆင္းရဲခံတတ္တဲ့ ေတာင္ဆိတ္ တေကာင္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတယ္.. ကုိယ့္မွာ ေတာင္ဆိတ္နဲ႔ တူတာဆုိလုိ႔ ဒုကၡေတြကုိ ေက်ာမွာ ပုိးထားေနတုန္း ပုိးထားရတုန္းသာ ရွိေနခဲ့.. <br /><br />မလုိအပ္တဲ့ အကူအညီေတြ ေလွ်ာ့ၿပီး ေစတနာပုိလြန္းအားႀကီးတာေတြကုိ ေလွ်ာ့လုိက္ပါတဲ့ေလ.. ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္တေကာင္နဲ႔ လူ႕ျပည္က ဒုကၡေတြကုိ ေက်ာပုိးထားတဲ့ မိန္းမငယ္ တေယာက္ၾကားမွာ နကၡတ္တူ ရာသီခြင္ တူရုံကလဲြလုိ႔ ဘာေတြမ်ား ထူးျခားတာမ်ဳိးေတြ ရွိႏုိင္မလဲ..<br /><br />စဥ္းစားခ်င္ပါရဲ႕.. ေတြးေတာဖုိ႔ ဦးေႏွာက္အစုံက အခုေတာ့ ပင္ပန္းလြန္းလုိ႔ ရူးသြပ္ခဲ့ၿပီ.. ေတာ္ပါၿပီေလ.. ကုိယ့္စိတ္ကုိ နာက်င္ေအာင္ ဆုံးမလဲ.. အမွတ္မရွိတဲ့ မိန္းကေလးဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္အားကုိး ေရွ႕ကုိသာ ဆက္တုိးေနေတာ့တာ..<br /><br />ေကာင္းကင္က အလင္းလက္ဆုံး ၾကယ္ေတြကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ ပုံေဖာ္ထားတဲ့ ေတာင္ဆိတ္တေကာင္ရဲ႕ ပုံသ႑ာန္ေပၚေနတဲ့ မိႆရာသီခြင္ရဲ႕ အရုပ္.. အဂၤါၿဂဳိလ္စုိးမုိးၿပီး တနဂၤေႏြၿဂဳိလ္ ေနမင္းရဲ႕ အားေကာင္းတဲ့ အစြမ္းကို ပုိင္ဆုိင္ထားတဲ့သူ.. ရန္အၿပဳိင္အဆုိင္ေတြကုိ ရင္ဆုိင္ ေခ်မႈန္း ဖယ္ရွားဖုိ႔ ႀကဳိးပမ္းေနရတဲ့သူ.. ဘဝတုိက္ပဲြကုိ အၿမဲတေစ ရင္ဆုိင္ တုိက္ခုိက္ေနရတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့..<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ဟာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခ်င္ပါတယ္.. ထိေတြ႕ေနရတဲ့ အဝန္းအဝုိင္းကုိ သိမ္းသြင္းႏုိင္သတဲ့.. ျဖစ္ႏုိင္ပါရဲ႕လား.. ကုိယ္ ဆုိတဲ့သူကလဲ ေဗထိ ဆုိတာနဲ႔ အနည္းေလးေတာ့ နဖူးမွာ တခ်က္ ေက်ာမွာ တခ်က္ ျမွားခ်က္က ထိမွန္ခဲ့စၿမဲ .. <br /><br />အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္လာတာနဲ႔ အမွ် စိတ္ေတြကလဲ မျဖဴစင္ႏုိင္ေတာ့.. အရင္လုိ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ကူညီမႈေတြ မေပးႏုိင္ေတာ့တဲ့အျပင္ အခါ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာေနရတဲ့ စကားလုံးေတြၾကားမွာ စိတ္မရွည္တတ္ေတာ့.. လူေတြကုိ ကုန္းပုိးၿပီးသာ လုိရာ သယ္ေဆာင္ေပးလုိက္ခ်င္သည္.. သူတုိ႔ရဲ႕ ျပႆနာေတြၾကား နာမခံခ်င္ေတာ့..<br /><br />လူေတြဟာ အယင္ကထက္ ပုိၿပီး ဒုံးေဝးလာတယ္လုိ႔ ထင္ေနရင္းနဲ႔ကုိ တကယ္ေတာ့ ပုိေဝးသြား တဲ့သူဟာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္သာ ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့တာ.. စကားတခြန္းကုိ ၂ ခါ ထပ္ေျပာရင္ ေဒါသတႀကီး ျဖစ္လာတတ္တဲ့ ကုိယ္ဟာ တကယ္ေတာ့ ပထမ တခြန္းမွာတင္ စိတ္က တုိႏွင့္ခဲ့ၿပီ..<br /><br />ကုိယ္က ရာႏႈန္းျပည့္ လူေကာင္း မဟုတ္ပါဘူး.. လူဆုိးလဲ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္.. ဒါေပမဲ့ အနည္းဆုံးေတာ့ ကုိယ့္စကားလုံးေတြဟာ သူတပါးရဲ႕ အၿပဳံးေတြ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားေစခ်င္ပါတယ္.. ကုိယ္ဟာ အေရာင္ထည္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ အျဖဴေရာင္ မျဖစ္ခ်င္ခဲ့... လူေတြရဲ႕ အပူေတြကုိ စုပ္ယူေပးႏုိင္တဲ့ အနက္ေရာင္ ပုဝါထည္ တစသာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္..<br /><br />ေရႊေရာင္ေတာင္ဆိတ္ရဲ႕ အလင္းတန္းနဲ႔ ထိေတြ႕ခဲ့ၿပီး ေမြးဖြားခဲ့တယ္ ဆုိတဲ့ သူဟာ ကူညီခ်င္တဲ့ ၾကင္နာတတ္ တဲ့ စိတ္ေတြ ေခါင္းပါးလာၿပီလုိ႔ ေတြးမိတဲ့အခါ တိတ္တဆိတ္သာ ဝမ္းနည္းလာေလေတာ့သည္.. ေနႏွင့္ပါဦးကြယ္.. အျပာေရာင္ၾကည္စင္တဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္သာ တိမ္ကင္းစင္တဲ့ တေန႔ ေရာက္ခဲ့ရင္ ကုိယ္ေလ အယင္လုိ ျပန္ျဖစ္ေစရပါ့မယ္လုိ႔.. ဘယ္သူမွ မသိလဲ ေဘးမွာ မရွိႏုိင္ေတာ့တဲ့သူကုိ တုိင္တည္ ဆုေတာင္းခဲ့ဖူးပါရဲ႕..<br /><br />ရာသီစက္ဝန္းဟာ အခုေတာ့ တပတ္ ျပန္လည္ခဲ့ၿပီ.. အသစ္ စတင္ျဖစ္ထြန္းတဲ့ ႏွစ္အသစ္ အစမွာ အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားျခင္းေတြနဲ႔ ျပန္လည္ သက္ဝင္ လႈပ္ရွားမႈေတြ ျပန္လာႏုိင္ဦးမယ္တဲ့.. အယင္လုိသာ ျပန္ရမယ္ဆုိ ျဖဴစင္တဲ့ ဟုိအယင္လုိ ဘဝမ်ဳိးသာ ျပန္ရခ်င္ေတာ့တာ.. <br /><br />ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့.. က်ရႈံးခဲ့ၿပီလုိ႔ ထင္ရတဲ့.. ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့.. ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ႏွလုံးနဲ႔ အယင္လုိ အၿပဳံးမ်ဳိးကုိ ျပန္ရခ်င္မိတဲ့ မိန္းခေလးဟာ.. ေလာကအလယ္မွာ ယက္ကန္ယက္ကန္ ကူးခတ္ေနရတုန္းပါပဲ.. ၂၀၁၂ ရယ္ ဘဝမွာ အေပ်ာ္ဆုံးႏွစ္သစ္ တစ္ႏွစ္ေတာ့ ျဖစ္ပါရေစဦး.. လုံးလုံးေတာ့ စိတ္က မေျပာင္းသြားႏုိင္ေပမဲ့ အတတ္ႏုိင္ဆုံးေတာ့… အရာရာ အေကာင္းဘက္ကုိ ေျပာင္းလဲသြားေစခ်င္ပါတယ္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁-၆-၂၀၁၁၊ ၁း၅၆ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4234591779510821612?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-62094760009766023162012-01-02T07:44:00.000-08:002012-01-02T07:46:53.264-08:002011 ႏွစ္ထဲမွာ မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားလုံးေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ခဲ့တယ္.. အေၾကြးေတြလုိပဲ.. ေမ့မသြားဘဲ 2012 အထိ သူတုိ႔လုိက္လာတယ္.. <br /><br />ကုိယ္ေရာ စိတ္ပါ အတူတူ ေျပာင္းလဲဖုိ႔ ႀကဳိးစားတုိင္း ကုိယ္ေရာ စိတ္ပါ ပင္ပန္းတႀကီး လဲၿပဳိသြားခဲ့ဖူးသည့္ အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ အတင္းအက်ပ္ ေျပာင္းလဲယူဖုိ႔ မႀကဳိးစားျဖစ္ေတာ့.. <br /><br />လြတ္က်သြားတယ္.. လြင့္စဥ္က်သြားခဲ့ၿပီး.. အေတာ္ေဝးေဝးအထိ လိုက္မမွီႏုိင္ေတာ့တဲ့ အထိ .. ခပ္ေဝးေဝး ေနရာအထိ လြင့္ေမ်ာသြားတဲ့ အရာေတြထဲ.. ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြႏွင့္အတူ လူေတြကို အေကာင္းျမင္စိတ္ပါ ပါသြားခဲ့တယ္.. ျပန္မရခဲ့ေတာ့ဘူး.. <br /><br />ရီေမာျခင္းဟာ ပါးစပ္ဖ်ားက လာသလားလုိ႔ သံသယဝင္ေနရင္းနဲ႔ စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ တန္ေၾကးႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ လဲယူလုိ႔ မရခဲ့ဘူး.. ေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီ..<br /><br />ကုိယ္က ဘယ္သူပါ လုိ႔ ဆုိတဲ့သူေတြကုိ သိကၽြမ္းရတာထက္ ကုိယ့္ဘာသာ ရွာေဖြယူရတဲ့ မိတ္ေဆြ အစစ္အမွန္ေတြကုိပဲ တန္ဖုိးထားပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ယုံၾကည္တာေတြလဲ တခါတေလမွာ အမွားပါတတ္တယ္..<br /><br />မိန္းမေတြဟာ ဦးစားေပးခံရတယ္လုိ႔ ေရွးအစဥ္အဆက္ ယုံၾကည္ခဲ့တာေတြကုိ စိတ္ထဲ မွတ္ထင္ထားရင္း တကယ္ေတာ့ အသနားခံ လူတန္းစားအျဖစ္သာ ပါးစပ္အရသာခံေနရမွန္း သိေနတဲ့အခါ သူတုိ႔အစား ရွက္မိတယ္.. ကုိယ္သာ လိပ္ဆုိ ေခါင္းမျပဴဝံ့ေတာ့...<br /><br />တေယာက္တည္း ေနရတဲ့ ဘဝကုိ မက္ေမာမိေပမဲ့ ဘဝဟာ ကူးခတ္ေနမွသာ မနစ္ျမဳပ္မွန္း သိရေတာ့တယ္.. ေကာလဟာလေတြ၊ မနာလုိ အတင္းအဖ်င္းေတြနဲ႔ မစၱရိယစိတ္ေတြၾကား ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ဘဝပင္လယ္ႀကီး.. ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ မ်က္မျမင္.. ကုိယ္တေယာက္တည္းပဲ စိတ္ကူးယဥ္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(Monday, January 2, 2012 at 4:14pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-6209476000976602316?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-45441380807377422632011-12-26T22:45:00.000-08:002011-12-26T22:50:06.965-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-pe_CQPApfT4/TvlqTtVBE5I/AAAAAAAAAIU/zox5fexQrd8/s1600/CIMG73499.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-pe_CQPApfT4/TvlqTtVBE5I/AAAAAAAAAIU/zox5fexQrd8/s320/CIMG73499.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690696490977137554" /></a><br /><br />လွည့္စားတတ္တဲ့ ပင္လယ္နဲ႔<br />လွည့္ဖ်ားတတ္တဲ့ လူေတြၾကားမွာ<br />လႈိင္းတလုံးစာသာ အကြာအေဝးရွိမွန္း သိတဲ့ တေန႔<br />ပင္လယ္ဆီ မေရာက္ေတာ့တဲ့ ျမစ္က်ဳိးအင္းအျဖစ္ ဝပ္ဆင္း<br />အဲ့ဒီေနရာမွာ ေျခဆင္းၿပီးေတာ့သာ ထုိင္ေနလုိက္ေတာ့တယ္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၂း၁၅ am/ 26-12-2011)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4544138080737742263?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-52829772082228958312011-11-22T18:59:00.000-08:002011-11-22T19:04:00.562-08:00ဘဝရဲ႕ျမစ္ျပင္က်ယ္ထဲ<br />အလ်ားလုိက္ ကူးခတ္မရေတာ့လဲ<br />ေဒါင္လုိက္ တရြတ္ဆဲြ ကူးခတ္ေနရတာပါပဲ<br />လိမ့္က်သြားတာက အမွားမဟုတ္ဘူး<br />ကူးခတ္ရဲတာကမွ ဘဝတဲ့<br /><br />တခါတေလေတာ့လဲ<br />ကုိယ့္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကုိ ကုိယ္ျပန္မွ်ား<br />ကုိယ့္အနားမွာ အရင္းႏွီးဆုံးသူစိမ္းေလးကုိ ရွိေစခ်င္သူပါ<br />လက္တဲြထားရင္းနဲ႔ လမ္းခဲြခဲ့<br />လမ္းခဲြရင္းနဲ႔ပဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…<br /><br />ေဝးခဲ့ပါၿပီ<br />ငယ္စဥ္က အတိတ္ေတြနဲ႔<br />ေရႊဝါေရာင္အိပ္မက္ေတြဟာ<br /><br />ထပ္မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ပါဘူး<br />စိတ္ကူးနဲ႔ လက္ေတြ႕မအပ္စပ္တဲ့သူမ်ဳိးေတြနဲ႔<br /><br />ဒီနံပါတ္ကုိေခၚပါ ဒီေနရာမွာ ကုိယ္ရွိခ်င္မွရွိေနႏုိင္မယ္<br />လူႀကီးမင္းက ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပကုိ ေရာက္ခ်င္ေရာက္မယ္<br />ဆက္သြယ္မထားတာမ်ဳိးလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္<br />ဒီနံပါတ္ကုိပဲ ေခၚလုိက္ပါ<br />ကုိယ္ရွိခ်င္ရွိမယ္ ကုိယ္မရွိခ်င္မရွိဘူး<br />က်ိန္းေသတြက္လုိ႔ မရတဲ့အထဲ ဖုန္းဆက္ျခင္းပါမယ္ဆုိ<br />တယ္လီပသီနည္းနဲ႔သာ ကုိယ့္ကုိဆက္သြယ္လုိက္ပါ....<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၀း၀၁ am၊ ၂၃-၁၁-၂၀၁၁)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5282977208222895831?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-63525918164271786052011-10-19T03:04:00.000-07:002011-10-19T04:29:18.068-07:00လက္ညွဳိးရဲ႕ စကားကုိ မဆုိင္းမတြ ျပန္ပက္လုိက္ခ်င္သည့္စိတ္က လက္သူၾကြယ္ရဲ႕ႏွလုံးသားကုိ လာေရာက္ဖိစီးေလသည္.. <br /><br />မင့္ဟာ ဒီေက်ာက္နီလက္စြပ္နဲ႔ တန္တဲ့အေကာင္စားမ်ဳိးလားကြ.. လက္ညွဳိးက ရယ္ရႊမ္းပတ္ရႊမ္းေျပာလုိက္ေပမဲ့ သူ နာသြားသည္..<br /><br />လက္ဖ်စ္တတြတ္အတြင္း သူ ေဒါသအေလ်ာက္ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တုန္႔ျပန္ျပစ္လုိက္သည္.. စိတ္ထဲရွိသေလာက္ လက္ညွဳိးကုိ ေငါက္ေငါက္ထုိးကာ ေျပာျပစ္လုိက္သည္.. ေဒါသကလဲ ထြက္လွသည္.. <br /><br />လက္ညွဳိးသည္ ျပန္အေျပာခံလုိက္ရေသာအခါ ဖ်တ္ဖ်တ္ခါ နာသြားၿပီး တုန္လႈပ္လြန္းသျဖင့္ လက္မႏွင့္ သြားတုိက္မိသည္.. <br /><br />ထုိအခါ သူတုိ႔ျပႆနာမ်ားအား လက္မက သတိထားမိသြားၿပီး <br /><br />ဘာရယ္ ဒီလက္သူၾကြယ္ဟာ မင့္ကုိ ဒီလုိေျပာသလား.. ဒီေကာင္က ဘာမုိ႔လဲ.. ေနႏွင့္ဦး မင္းေတာ့လား.. ဟင္းဟင္း ဟု က်ဳံးဝါးကာ..<br />အုိ ေရွ႕ဆက္ ေရွ႕ဆက္.. စကားလုံးေတြ ပစ္ေပါက္ၾကသည္.. ေမာဟေတြ ေဒါသေတြ မုန္တုိင္းထန္သြားသည္…<br /><br />သူတုိ႔ အက်ဳိးမဲ့ရန္ျဖစ္လုိက္ၾကသည့္ အက်ဳိးဆက္ကား ညာဘက္လက္သူၾကြယ္သည္ သူပုိင္ဆုိင္သည္ဟု အထင္ရွိထားေသာ ေက်ာက္နီလက္စြပ္ကေလးကုိ ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္သုိ႔ ေပးလုိက္ရေလေတာ့သည္..<br /><br />သူ သတိမထားမိသည္ကား လက္ညွဳိးတုိင္းကား လက္မမ်ားႏွင့္နီးစပ္လွသည္.. အားႀကီးသူအား ေျမွာက္ပင့္တတ္ေသာ၊ အားနည္းသူအား ႏွိမ္ခ်ေလ့ရွိေသာ လက္ညွဳိးကား ညာဘက္ လက္မအား ဆရာ ဟု ေခၚလုိက္သည္ႏွင့္ တၿပဳိင္နက္ လက္မသည္ သူ႕စြမ္းအားအရွိန္အဝါကုိ အားကုန္သုံးကာ အျခင္းအရာအားလုံး ၿငိမ္ဝပ္သြားသည္ အထိ သူ႕ေခါင္းကုိ မတ္မတ္ေထာင္ကာ သူ႕အား ပါဝါအာဏာျပခဲ့ေလသည္.. <br /><br />အဆုံးတြင္ကား သူသာလ်င္ မွားခဲ့ေလၿပီ..<br /><br />ေဒါသနဲ႔ေျပာမည့္စကားမ်ားအား မေျပာခင္ ခဏေစာင့္ဆုိင္းၿပီးမွ ၁၀ စကၠန္႔စာေလာက္ အခ်ိန္ယူေတြးေတာလုိက္ပါကြာ တဲ့.. အရင္တုန္းကေတာ့ ေမာက္မာလွေပမဲ့ အခုေတာ့ မာန္စြယ္က်ဳိးသြားရွာေသာ တူထုမိသည့္အတြက္ တျခမ္းေစာင္းေနရွာေသာ ဘယ္ဘက္လက္မႀကီးက သူ႕အား ႏွစ္သိမ့္ရွာသည္..<br /><br />သူသည္ အဲ့ဒီစကားပုံအား ေသသည္အထိ ေခါင္းထဲပစ္ထည့္လုိက္ရေတာ့သည္..<br /><br />ညာဘက္ လက္မသည္ ဟုိဘက္ဒီဘက္ေလာကတြင္ တေခ်ာင္းတည္းေသာ အျပစ္အနာကင္းစင္ေသာ မာန္မာနေထာင္လႊားခြင့္ရထားသူျဖစ္ေလသည္.. သူ႕ကုိကား အဘယ္သူမွ မထိပါးရဲၾက.. သူသည္ကား ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ေသာ္လဲ လက္ေခ်ာင္းအားလုံး၏ အခ်ဳပ္ျဖစ္ေလသည္.. သူမရွိလ်င္ကား မျဖစ္ေလေသာအခါ.. သူသည္သာ အဓိကျဖစ္လာေလသည္.. သူ႕အား လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ အဓိပတိ ဥေသွ်ာင္ႀကီးအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားေလသည္..<br /><br />လက္ဆယ္ေခ်ာင္းစလုံးတြင္ သူတုိ႔ (သူတုိ႔ဆုိသည္မွာ ညာဘက္ လက္သူၾကြယ္၊ ဘယ္ဘက္ လက္သူၾကြယ္၊ ညာဘက္ လက္သန္း၊ ဘယ္ဘက္လက္သန္းတုိ႔ကား) လက္ခလယ္ ႏွစ္ဘက္စလုံးႏွင့္ ညာဘက္ လက္မ တင္းပုတ္ႀကီးကုိ ေၾကာက္ရသလုိ ညာဘက္ေရာ ဘယ္ဘက္ေရာ လက္ညွဳိး ႏွစ္ေခ်ာင္းစလုံးအားလည္း ခ်န္လွပ္ထားခဲ့လုိ႔ မရခဲ့ေပ.. <br /><br />လက္ညွဳိးတုိ႔ကား ခနဲ႔သလုိ၊ ရဲြ႕သလုိလုိ၊ ေျမွာက္ေပးသလုိလုိ၊ တြန္းအားေပးသလုိလုိႏွင့္ အဆုံးတြင္ေတာ့ အဆင္းဘီးတပ္ေပးရုံမက ေခ်ာဆီပါ ထပ္ထည့္ေပးတတ္ေသာ လက္အႏၶေတြ ျဖစ္ေလသည္.. သူတုိ႔သည္ကား ကုိယ္တုိင္ကလဲ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မရွိလွေသာ္လဲ လက္ညွဳိးတထုိးထုိးျဖင့္ အျပစ္ေျပာရာတြင္ သူမတူေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္လွသူေတြ ျဖစ္ေပသည္.. အျပစ္ေျပာတတ္ရုံသာ မက သူတုိ႔ထက္ အားႀကီးသူမ်ား ဂုဏ္ပါဝါရွိသူမ်ားအား ေရွ႕မွဦးေဆာင္ ေျမွာက္ပင့္ ခ်ီးက်ဴး ၾကြားဝါတတ္ကာ.. မ်က္ႏွာသာရေအာင္ သူမ်ားအားလဲ လက္ညွဳိးထုိးကာ ခုိင္းေစတတ္လွသည္.. သုိ႔ရာတြင္ သူတုိ႔အား အျပစ္ေျပာလ်င္ကား ေရွာင္လင္သုိင္းသမားေတြထက္ အေရွာင္အတိမ္းကၽြမ္းလွေလေတာ့သည္.. လက္ေခ်ာင္းေလာကတြင္ သူတုိ႔သည္ နာမည္ေကာင္းမရွိလွေသာ္လည္း သူတုိ႔အား လက္ေခ်ာင္းတုိင္းက သတိထားရေလသည္..<br /><br />သူတုိ႔သည္ကား - သူတုိ႔ဆုိသည္မွာ သူ (လက္သူၾကြယ္ ၂ ေခ်ာင္း) ႏွင့္ သူမ (လက္သန္း ၂ ေခ်ာင္း) တုိ႔ကား ေအာက္ကုိဖိ အထက္ကုိ ဖားၾကေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားတြင္ ညပ္ေနေပေလသည္.. လက္မ၊ လက္ညွဳိးနည္းတူ သူတုိ႔သည္လည္း ေနာက္လက္တေခ်ာင္းအားလည္း အလြန္အမင္းေၾကာက္ရေသးသည္..<br /><br />ထုိသူကား လက္ခလယ္ပင္တည္း.. လက္ခလယ္ကား သူကုိယ္တုိင္၏ သန္မာထြားက်ဳိင္းမႈ၊ အားအင္ႀကီးမားမႈကုိ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူလွေလသည္.. သုိ႔မုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ လက္တုိင္းအား ကုိယ္ကာယအားကုိး၊ ဗလအားကုိးကာ အၿမဲတေစ ႏွိပ္စက္ကလူျပဳခ်င္လွေလသည္..<br /><br />လက္ခလယ္ ၂ ေခ်ာင္းစလုံးရဲ႕ မုိက္ရုိင္းေစာ္ကားပုံကား အၿမဲတေစဆုိသလုိ သူတင္မက လက္သန္းေတြကုိေရာ လက္ညွဳိးေတြကုိပါ ထိခုိက္လွသည္.. လက္ခလယ္ မေစာ္ကားဝံ့သည္က လက္မေတြသာ ရွိမည္ထင္ပါသည္..<br /><br />ထုိထုိလက္သုံးေခ်ာင္းကား ျပန္လွန္မေျပာရဲသည့္ လက္မ်ားအား ထည့္မတြက္ခဲ့သည္လား၊ အမႈထားစရာ မလုိဟု ထင္ထားခဲ့ေလသလား… ေစာ္ကားၿမဲ ေစာ္ကားေနေလသည္..<br /><br />တေန႔တြင္ေတာ့ သူသည္ ျပႆနာတစ္ခု၏ အလယ္ဗဟုိသုိ႔ က်ေရာက္ခဲ့ေလေတာ့သည္..<br /><br />ညာဘက္လက္မကား သူ႕အား သက္ညွာေသာအားျဖင့္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ စဥ္းစား၍ ေပးလုိက္သည္ဟု ဆုိေသာ ေငြေရာင္လက္စြပ္ အေပါအပဲကေလး တခုအား မခၽြတ္တမ္း စြပ္ထားဖုိ႔ လာေပးေလေသာအခါ သူသည္ အေစာ္ကားခံရေလျခင္းဟု ႏွလုံးသားတြင္ တႏုံ႔ႏု႔ံခံစားခဲ့ရေလေတာ့သည္.. <br /><br />စဥ္းစားၾကည့္ပါေလ.. ေရႊစင္ တပဲသားႏွင့္ကြပ္ထားေသာ ေက်ာက္နီပဲျခမ္းကေလးကုိေတာင္ သူရယူခဲ့ရစဥ္က သူ႕တန္ဖုိးသည္ သည္ေလာက္ႏွင့္ မထုိက္ဟု ယူဆခဲ့ေပမဲ့ လက္ေဆာင္အျဖစ္ တျမတ္တႏုိးထားခဲ့ဖူးသည္.. အဲ့သည္လက္စြပ္ကေလးအား လက္ညွဳိးႏွင့္ျပႆနာတက္မႈေၾကာင့္ ဘယ္ဘက္လက္သူၾကြယ္ကုိ အလုိမတူဘဲ ေပးလုိက္ရစဥ္က ေနာင္တ တဖန္ ဝမ္းနည္းခဲ့ရတဲ့သူသည္ .. မေပးလ်င္လည္း မေပးပါႏွင့္ေပါ့.. သုိ႔ေသာ္ ဘယ္လက္ႏွင့္မွ မေတာ္တဲ့ ဘယ္သူမွ မဝတ္ခ်င္တဲ့ ေငြေရာင္ပ်က္ျပယ္စ ဒီအစုတ္ပလုတ္ လက္စြပ္မွ သူ႕လာေပးရသလား.. သူသည္ ေထာင္းခနဲ ေဒါသထြက္သြားေလသည္..<br /><br />လက္ခလယ္ႏွင့္လက္မက ပမာမခန္႔ၿပဳံးေနၿပီး၊ လက္သန္းကေလးကေတာ့ စိတ္မေကာင္းလွသည့္ မ်က္ႏွာထားကို ျပေလသည္.. <br /><br />အၿမဲ သေရာ္ခနဲ႔ေနက် ဗီဇမေဖ်ာက္ႏုိင္လွသည့္ လက္ညွဳိးက ရုတ္ခ်ည္းထ၍ <br /><br />ဒါမ်ဳိးနဲ႔မွ လက္သူၾကြယ္က တန္တာကြ.. ေဟ့ေကာင္ မင့္ ဒီတခါေတာ့ ဒီလက္စြပ္ကုိ မဆုံးရႈံးေစနဲ႔ေနာ္.. ဒါမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ မင့္ေတာ့ ဒီတသက္ လက္စြပ္ဝတ္ဖုိ႔ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့ေဟ့…<br /><br />ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား.. ေအာက္ကလိ ေအာက္ကလာ လက္ဝါးခ်င္းတုိက္ စည္းဝါးကုိက္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ ေလွာင္ေျပာင္လုိက္သံမ်ားသည္ သူ႕ရင္ကုိ နာက်င္ေစသည္..<br /><br />ပါးစပ္ကုိ ျပင္လုိက္စဥ္ ခဏမွာပင္ လက္ညွဳိးရဲ႕ မထီတရီအၾကည့္က သူ႕ကုိ စကားေျပာေနသေယာင္.. ေဟ့ေကာင္ ငါ့ကို မင့္ ျပန္ေျပာဝံ့ရင္ ေျပာၾကည့္ေလ.. ဘာျဖစ္သြားမယ္ထင္သလဲကြ..<br /><br />ရုတ္တရက္ မွတ္သားထားေသာ စကားပုံက ဦးေႏွာက္ထဲ ဝင္လာေလေတာ့သည္.. <br /><br />သည္းခံပါ.. ေဒါသျဖင့္ ေျပာမည္ျပင္လ်င္ မေျပာခင္ ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ စဥ္းစားပါတဲ့.. <br /><br />စဥ္းစားစမ္း.. မျဖစ္ဘူး လက္မက လက္ညဳွိးကုိ အၿမဲကာကြယ္ေပးမွာ.. ဒီလက္စြပ္ေလးကုိ ခဏယူဝတ္လုိက္.. ေနာင္မေတာ္ေတာ့မွ ျပန္ခၽြတ္ေပးဖုိ႔ ဦးေႏွာက္ကုိ တိတ္တဆိတ္ လာဘ္ထုိးလုိက္ရင္ ျဖစ္သားပဲ… ဟုိလုိသာဆုိ ဟုိလုိျဖစ္မယ္.. ဒီလုိသာဆုိရင္.. ဒီလုိသာျဖစ္ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ.. စသည္ျဖင့္ ဆယ္စကၠန္႔စာေလာက္ ေတြးလုိက္ေသာအခါ ေသြးနည္းသြားေလသည္.. အနည္းငယ္ေၾကာက္ရြံ႕ေသာ စိတ္ကေလး ဝင္လာေလေသာအခါ...<br /><br />သူသည္ ပါးစပ္ဖ်ားကိုေရာက္လာေသာ စကားလုံးေတြကုိ အတဲြလုိက္ အတဲြလုိက္ မ်ဳိသိပ္လုိက္ေလသည္.. မျဖစ္ေသးပါဘူးကြယ္ လက္ရွိရပုိင္ခြင့္ေတြ ဆုံးရႈံးသြားမွျဖင့္.. <br /><br />သူသည္ သည္းခံလုိက္ေလသည္.. သည္းခံသည္ဟု သူ႕ကိုယ္သူ ႏွစ္သိမ့္လုိက္ကာ ခဏတျဖဳတ္ မ်က္စိမွိတ္ အညံ့ခံလုိက္ေလေတာ့သည္..<br /><br />အနည္းငယ္ ေနာက္က်သြားသည္ဆုိေပမဲ့ သူလည္း သူတုိ႔ႏွင့္နည္းတူ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲျဖင့္ လုိက္ရီလုိက္ေလေတာ့သည္.. <br /><br />သေဘာတူေၾကာင္း အညံ့ခံလုိက္ေၾကာင္း ျပသသည့္ ရီသံေၾကာင့္ လက္ညွဳိးသည္ မထင္ထားေသာအျဖစ္ကုိ ျမင္လုိက္ရသူလုိ အံ့ၾသသြားေလသည္..<br /><br />လက္ညွဳိးကုိ္ယ္တုိင္က ပထမ တခါလုိ ျပန္ပက္မည္ထင္ထားၿပီး မရဲတရဲ ေသြးတုိးစမ္းသည့္သေဘာမ်ဳိး လက္ေခ်ာင္းမ်ား၏ အုပ္စုအားကုိးျဖင့္ ေစာ္ကားလုိက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လဲ လက္သူၾကြယ္ရဲ႕ အညံ့ခံမႈကုိ ျမင္လုိက္ေသာအခါ.. <br /><br />ေနာင္တြင္ ဒီ့ထက္ပုိ ေစာ္ကားလ်င္လည္း လက္သူၾကြယ္ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ဟု ယူဆကာ ခပ္ေက်ာေက်ာ ပခုံးပုတ္ကာ အနားမွ ထထြက္သြားေလသည္..<br /><br />လက္ညဳွးိရဲ႕ေနာက္ လက္ခလယ္က သူ႕ကုိ ခပ္ေလွာင္ေလွာင္ၿပဳံးကာ လက္မကေတာ့ ပုိသာ မာန္ဝင့္သြားေလ သည္.. <br /><br />လက္သန္းကေလးရဲ႕ အားကုိးရာမဲ့ မ်က္လုံးကေလးကို သူျမင္မိေသာအခါ..<br /><br />ခႏၱီစ သည္းခံျခင္းတရားကို လက္ကုိင္ထားလုိက္တာပါကြာ.. ဒီေကာင္ေတြက ဒီလုိပဲ မဟုတ္လားကဲြ႕.. ႏုိ႔မုိ႔ရင္ အရွည္အရွည္နဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ႏုိင္ေအာင္ ျပန္မေျပာခ်င္ပါဘူးကြယ္.. စကားရွည္ပါတယ္.. အႏုိင္လုိခ်င္သူ အရႈံးေပးေတာ့ ႏွလုံးေအးတာေပါ့.<br /><br />အရႊတ္စကား သူဆုိေပမဲ့ လက္သန္းသည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါကာ သူ႕အား ဖယ္က်ဥ္သြားေလေတာ့သည္..<br /><br />သည္းခံျခင္းသည္ ေအာင္ျမင္ရာ၏ တဲ့.. သူသည္ သူ႕ကုိယ္သူ အားတင္းထားေသာ္လဲ လက္ေတြ႕တြင္မူကား ထုိကဲ့သုိ႔ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ဳိး သူ႕ကုိ္ယ္ႏႈိက္က မခံစားရေလေသာအခါ သူသည္ စိတ္ဓာတ္က်စျပဳလာေလသည္..<br /><br />စိတ္က်ေရာဂါ စဲြကပ္လာေသာ လက္သူၾကြယ္သည္ အရင္ကလုိ မေပ်ာ္ရႊင္ေတာ့ေပ .. လက္ေခ်ာင္းတုိင္းသည္ သူ႕ကုိ ခုိင္းဖတ္သဖြယ္ ခ်ဥ္ဖတ္သဖြယ္ သေဘာထားသည္ဟု ထင္လာသည္.. အမွန္တကယ္လဲ သူ႕အား ႏွိမ္ခ်လွေလသည္.. ပဲြလမ္းသဘင္မ်ားကုိ သူမသြားရဲေပ.. သူသည္ လက္ေခ်ာင္းမ်ားမ်ား ဆုံမိလ်င္္ စိတ္ညစ္လွသည္.. စိတ္ရႊတ္သျဖင့္ စေနာက္သည္ဟု အေၾကာင္းျပေသာ စကားလုံးမ်ားသည္ သူ႕အား ဓားပါးဦးခၽြန္ကေလးႏွင့္ တဆတ္ဆတ္စြသလုိ ခံစားလာရေသာအခါ သူသည္ ဝမ္းနည္းသြားေလသည္..<br /><br />ငုိလ်င္လည္း က်စရာ မ်က္ရည္မရွိေတာ့ေသာ သူသည္ အကန္းသဖြယ္သာ အေမွာင္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေလသည္.. သူသည္ အယင္ကဆုိလ်င္ေတာ့ သူ႕အား တခြန္းရႊတ္တုိင္း၊ တခြန္း နာက်င္ေအာင္ ေျပာလုိက္တုိင္း မ်က္ရည္မ်ားသည္ တာတမံဖြင့္ခ်လုိက္သလုိ အရွိန္အဟုန္မဲ့ အတားအဆီးမဲ့ က်ဆင္းကာ ငုိေၾကြးမိေလသည္.. <br /><br />အခုေသာ္ကား သူသည္ မၾကာခဏမွသည္ အၿမဲတေစ အေစာ္ကားခံရ အႏွိမ္ခ်ခံရေသာအခါ သူ႕တြင္ ငုိလ်င္ က်စရာ မ်က္ရည္မ်ား တတိ တတိျဖင့္ ကုန္ဆုံးသြားေလေတာ့သည္.. <br /><br />လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ ခဏတာ ကင္းေဝးေသာ တိတ္ဆိတ္လွေသာ ညအေမွာင္ကမၻာတြင္သာ သူသည္ မူလအျဖစ္ကုိ ျပန္ရေလသည္..<br /><br />အလင္းေရာင္ျဖင့္ ေႏြးေထြးလွေသာ၊ သစ္ပင္ပန္းမန္တုိ႔ျဖင့္ စုိေျပစိမ္းလန္းလွေသာ အသက္ရွိကမၻာႀကီးတြင္ သူသည္ အသုံးမက်ေသာ လက္သူၾကြယ္တေခ်ာင္းသာ ျဖစ္ေလေတာ့သည္.. မ်က္ရည္မ်ား မထြက္ေတာ့သျဖင့္ မငိုတတ္ေတာ့ေသာ သူသည္ ဟဲဟဲ ဟဲဟဲျဖင့္သာ လက္ေခ်ာင္းမ်ားၾကားတြင္ အေပါႀကီးအျဖစ္ အေယာင္ေဆာင္ကာ မေပ်ာ္ေသာ ႏွလုံး၊ မရႊင္ေသာ မ်က္လုံးတုိ႔ကုိ မနည္းျပဴးၿပဲကာ ရွင္သန္ေနရေလသည္..<br /><br />သူသည္ နာက်င္လြန္းသျဖင့္ ထပ္မနာႏုိ္င္ေတာ့ေသာ၊ ဒဏ္ရာမ်ား ရလြန္းသျဖင့္ အေကာင္းေနရာ တစိုးတစိေတာင္ မက်န္ေတာ့ေသာအခါ မ်က္ႏွာဖုံးအတုတခု ထပ္စြပ္ထားသလုိ ခံစားမႈထုံေနေသာ၊ နာက်င္မႈ ဟုန္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ခပ္ေပါေပါလက္ေခ်ာင္းႀကီးတခုအျဖစ္သာ အသြင္ေျပာင္းထားလုိက္ေလေတာ့သည္..<br /><br />ရာစုႏွစ္မ်ား တပြန္းတပဲ့ျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာ၊ ရွည္ၾကာစြာ၊ နာက်င္စြာ ျဖတ္သန္းသြားေသာ အႀကိမ္မ်ားစြာ ၿပီးေျမာက္သြားေသာ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ တေန႔တြင္ သူသည္ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းစတခုကုိ ခလုတ္တုိက္မိသလုိ ေတြ႕လုိက္ရေလေတာ့သည္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၄း၂၃ pm, 19-10-2011)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-6352591816427178605?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-12892326611594894572011-10-15T09:59:00.000-07:002011-10-15T10:04:37.725-07:00မ်က္လုံးေဒါင့္စြန္းေလးမွာ ျမင္လုိက္ရတဲ့ အရိပ္တခုေၾကာင့္ ရင္ထဲက တဖ်တ္ဖ်တ္ခါလာၿပီး လူက ကတုန္ကယင္ ျဖစ္လာခ်င္သလုိလုိ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားနဲ႔… အဲ့ဒီအရိပ္ေနာက္ကုိပဲ စိတ္က လုိက္ခ်င္ေတာ့တာ.. သူေရာက္လာပီဆုိတဲ့ အသိက ရင္ထဲမွာၾကည္ႏူးျခင္းသပ္သပ္သာ..<br /><br />အုိ ဘယ္လုိမ်ားလဲကြယ္.. ကုိယ့္ကို ၾကည့္ခ်င္လည္း တည့္တည့္က ၾကည့္ပါေတာ့လား.. စိတ္ထဲက ျမဴးတူးတူးျဖစ္လာတဲ့အခါ မ်က္ႏွာကပါ ကုိယ္လုံးေနာက္ လုိက္လည္ျပစ္လုိက္တယ္..<br /><br />ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ အၾကည့္သူခုိးရယ္ေပါ့..<br /><br />သူ႕မ်က္ႏွာက နီနီရဲရဲ ၿပဳံးေစ့ေစ့နဲ႔ ကုိယ့္ကုိ မၾကည့္တခုိး ၾကည့္တခုိးနဲ႔.. သူ႕လက္ထဲမွာ ကိုင္လာတဲ့ စာအုပ္ကုိ ေလထဲမွာ ဟုိယမ္းလုိက္ ဒီယမ္းလုိက္.. <br /><br />ေဟ့ေကာင္ သူလာၿပီလား.. ေဘးနားက သူငယ္ခ်င္းရဲ႕စကားကုိ ရွက္စႏုိးေရာင္ မ်က္လႊာခ်ထားမိတယ္.. အုိ ဘယ္လုိမ်ဳိး ခံစားခ်က္မ်ားလဲကြယ္.. ရင္တခုန္ခုန္ လႈိက္တဖုိဖုိနဲ႔..<br /><br />ဒီအခ်ိန္ေလာက္ဆုိ သူေရာက္ေရာက္လာတတ္ၿပီ.. အခန္းေရွ႕ ဝရံတာမွာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေတြနဲ႔ ရပ္ခ်င္ရပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ သတိၱရွိတဲ့ေန႔ဆုိ တေယာက္တည္း ရပ္ၿပီး အခန္းထဲကို တေစ့တေစာင္း လွမ္းလွမ္းၾကည့္တတ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕မ်က္ဝန္းေတြက ၾကည္စင္လွတာကုိပဲ သူမက ရင္ေတြခုန္လွသည္..<br /><br />ဆယ္တန္း ဘီခန္းကေန ေအခန္းကုိ လာလာရွိတ္တတ္တဲ့ သူ႕ကုိ အတန္းထဲက ေကာင္ေတြက သိပ္မၾကည္လွ.. သူေရာက္လာၿပီဆုိေတာ့ အတန္းေရွ႕ကေန ပုဆုိးျပင္ဝတ္တဲ့သူက ဝတ္.. ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အနားမွာ အင္အားျပတဲ့သူက ျပေပါ့.. ကို္ယ့္အတန္းထဲက မိန္းခေလးကုိ ႏွမသားခ်င္းသဖြယ္ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့သေဘာ... ကုိယ့္ႏွမကေလးက အဲ့ဒီတခန္းေက်ာ္က သူဘက္က ပါေနတာ သူတုိ႔ မသိ..<br /><br />တကယ္ေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘဝရဲ႕ ရင္ခုန္သံက ေလတုိက္လုိ႔ သစ္ရြက္လႈပ္တာကုိေတာင္ ရီတတ္တာမ်ဳိးတဲ့.. တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ ကုိယ္က ဘယ္တုန္းကမ်ား စကားကုိ ႏွစ္ခြန္းျပည့္ေအာင္ ေျပာဖူးခဲ့သလဲ မစဥ္းစားတတ္ခဲ့.. အဲ့ဒီေန႔က မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကုိယ္လက္လွမ္းမမွီတဲ့ မုန္႔ကုိ ယူေပးဖုိ႔မ်ား ေျပာမိလုိက္သလား.. အုိ မေတြးတတ္ပါဘူးေနာ္.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္လက္ထဲ အဲ့ဒီမုန္႔ကို ထည့္ေပးသြားတဲ့ သူ႕ရဲ႕အၿပဳံးက .. အုိး ရင္တုန္လုိက္တာ.. <br /><br />အတန္းခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္ၾကားမွာ သူေရာက္လာတတ္မယ့္အခ်ိန္ကုိပဲ မ်က္လုံးေဒါင့္စြန္းေလးနဲ႔ ခုိးခုိးၾကည့္ေနမိတယ္.. ေဟာ.. အျဖဴေရာင္အရိပ္တခု.. ေဘးအစြန္က ျပဴတင္းေပါက္မွာ လာရပ္လုိက္ေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲက ကြန္ပါဘူးျပဳတ္က်ၿပီး သံေထာက္ခၽြန္က ကုိယ့္ေျခမကုိ စုိက္မိေတာ့တာေပါ့…<br /><br />ငုိလုိက္ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ေျခမက ပတ္တီးေဖြးေဖြးေပၚက်ေတာ့ သူပါ ေယာေရာင္ နာက်င္ေနတဲ့ပုံနဲ႔ ကုိယ့္ကုိ မသိမသာခုိးၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေရာ.. အုိ ကုိယ္ေလ မ်က္ရည္ေတြ ပုိးပုိးေပါက္ေပါက္ က်လာေတာ့ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းေတြက မငုိနဲ႔ေျပာေလ ကုိယ္က ပုိငုိခ်င္ေလ.. အုိ မ်က္ရည္ေတြသာ ေခ်ာင္းျဖစ္ရင္ အခန္းေထာင့္စြန္းက ခုံနားေလးမွာ မေယာင္မလည္ရပ္ၿပီး ခုိးၾကည့္ေနတဲ့သူ႕ဆီ စီးဆင္းသြားခ်င္မိတာ.. တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ သိပ္မနာပါဘူးကြယ္.. သူ စိတ္မေကာင္းတာျမင္ေတာ့ ကုိယ္ ဝမ္းနည္းတာေပါ့..<br /><br />သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းဆယ္ရက္ပိတ္ေတာ့ အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးနဲ႔ ခဏေဝးရေတာ့တယ္.. တကယ္ေတာ့ ဆယ္တန္းဆုိတာ ေက်ာင္းစာေတြေရာ က်ဴရွင္က စာေတြပါ အေသအလဲ က်က္ေနရတဲ့အခ်ိန္ မဟုတ္လား.. အုိ ကုိယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းစာတင္မက အျပင္စာေတြပါ ခုိးဖတ္ခ်င္ ဖတ္ေနတတ္တာမ်ဳိးေလ.. အဲ့ဒီ စာအုပ္ေတြထဲက ခ်စ္သူရည္းစားမ်ဳိးဆုိတာ အျပင္က ကုိယ့္မ်က္ဝန္းရွင္ေလးေလာက္ ရင္ခုန္စရာေကာင္းပါ့မလားေနာ္.. ေတြးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ရင္ဖုိလာမိတယ္.. ကုိယ္ အသည္းယားပါရဲ႕..<br /><br />က်ဴရွင္က ဆင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အုပ္စုလုိက္ လမ္းထိပ္က အသုပ္ဆုိင္ကုိအသြား.. လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးကို ေတြ႕လုိက္ရတာေပါ့.. အုိ ဘာလုိ႔ က်ဴရွင္အထိ လုိက္လာရတာလဲ.. ေတြးမိေတာ့ ရင္ဖုိလာျပန္ေရာ.. သူငယ္ခ်င္းေတြ သိမွာစုိးေတာ့ ခပ္တင္းတင္းေလွ်ာက္ရတယ္.. နဂုိကတည္းက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရွ႕က ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲတဲ့သူ ဆုိေတာ့ နီနီ႔လက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္ထားရင္း အသက္ေအာင့္ထားမိတယ္.. ကံဆုိးတယ္ အဲ့ဒီေန႔က ရွက္လုိ႔ ခလုတ္တုိက္ေသးတယ္ သိလား..<br /><br />သူ ေက်ာင္းမတက္ဘူးတဲ့.. ေနမ်ား မေကာင္းလုိ႔လား မသိဘူးေနာ္.. ကုိယ္စိတ္ေတြပူလုိက္တာ.. သူနဲ႔တဲြတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရီရီေမာေမာပဲ.. တေယာက္ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္လုိက္ရင္ သူဘာလုိ႔ ေက်ာင္းမတက္သလဲ သိရမွာပဲ.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ္မေမးရဲဘူးရယ္.. ကုိယ့္ကုိ ေလွာင္လုိက္မွာလား.. ဒါမွမဟုတ္ အထင္ေသးသြားမလား .. အဲ့ဒီေန႔က ရင္ေမာရတယ္.. အလုိလုိလဲ ငိုခ်င္မိတယ္.. ကုိယ္က မ်က္ရည္လြယ္တယ္..<br /><br />ေက်ာင္းစာေတြက မ်ားတဲ့အျပင္ က်ဴရွင္ကလဲ သိပ္ပင္ပန္းတာပဲ.. အစာအိမ္နာတဲ့ေရာဂါ အျပင္ ရင္ခုန္ရတဲ့ေရာဂါကလဲ မေသးဘူးေနာ္.. မင္းရဲ႕ရီေဝေဝ အၾကည့္ကလဲ ကုိယ့္ကို ဖမ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ ဆုိေတာ့ ပုိဆုိးတာေပါ့.. စာေမးပဲြေျဖဖုိ႔ နီးလာေလ.. ကိုယ္ မင္းနဲ႔ေဝးရေတာ့မွာပဲလုိ႔ ေတြးထင္လာမိေလ.. အို မေဝးခ်င္လုိ႔ မင္းဘက္က တခုခုေျပာလုိက္ရင္ ကုိယ္ဘယ္လုိျပန္ေျဖရမလဲ ဟင္..<br /><br />‘နင္ကလဲ ရူးပါ့.. ဘာျဖစ္လဲ သူမ်ားေတြလဲ ရည္းစားထားတာပဲ.. နင္လဲ ရည္းစားထားေပါ့’..<br /><br />‘အိမ္က သိသြား ဘယ္လုိလုပ္မလဲဟဲ့’ <br /><br />ကုိယ္တကယ္ေၾကာက္ပါရဲ႕.. ဒီအတုိင္းေလးသာ ကုိ္ယ္ရင္ခုန္ပါရေစေနာ္..<br /><br />စာေမးပဲြႀကီးနီးေတာ့ ေက်ာင္းႀကီးတက္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရေတာ့.. ကုိယ္နဲ႔ သူရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးကလဲ ဒီလုိသာ ခဏေမ့ထားရ.. ေခါင္းထဲမွာ စာ.. အိပ္ရာဝင္ေတာ့ စာ.. ထမင္းစားခ်ိန္မွာပါ စာနဲ႔သာ နပန္းလုံးေနရၿပီး.. က်ဴရွင္ထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကုိေတာ့ မ်က္လုံးေဒါင့္စြန္းေလးနဲ႔သာ ခုိးၾကည့္ခဲ့ရ.. သူ မေရာက္လာတတ္ေတာ့.. အုိ သူလဲ စာက်က္ေနရမွာေပါ့.. ကုိယ့္ကုိ သတိရေနပါေနာ္..<br /><br />စာေမးပဲြေျဖဖုိ႔ ခုံနံပါတ္ေတြ သြားထုတ္ရေတာ့ ေက်ာင္းကုိ ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္.. သူ႕ကို သတိရလုိက္တာ.. ကုိယ့္အတြက္ စာေမးပဲြေျဖဖုိ႔ ကတ္နဲ႔ ခုံနံပါတ္ထုတ္အၿပီး ျပန္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ သတိရလုိက္တာ.. အျဖဴေရာင္အရိပ္ေတြထဲ သူ႕ကိုသာ ျမင္ေနရတယ္.. သူ႕မ်က္လုံးၾကည္ၾကည္ဝုိင္းဝုိင္းေလး.. ကုိယ္ရွာပါတယ္ မေတြ႕ခဲ့ေတာ့ သတိရလွတယ္..<br /><br />ကုိယ္တုိ႔ စာေမးပဲြေျဖေတာ့ ခုံနံပါတ္ေတြက နာမည္အေနာက္က စာလုံးနဲ႔ စီတယ္တဲ့.. ဒီလုိဆုိ ကုိယ္နဲ႔ မင္းနဲ႔ တေက်ာင္းတည္း က်ပါ့မလားဟင္.. မင္း ဘယ္မွာမ်ားေနသလဲ ကုိယ္မွ မသိခဲ့တာ.. စကားလဲ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး မဟုတ္လား.. ကုိယ္တုိ႔ ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ရင္ ဒီလုိသာ ေဝးၾကမလား မသိဘူးေနာ္.. <br /><br />ေဝးေတာ့မွာပဲ ဆုိတဲ့အသိ အဲ့ဒီကတည္းက ဝင္လာမိခဲ့တာလား .. အုိ ကုိယ္ တကယ္မသိခဲ့ပါဘူးေနာ္.. အခ်စ္အေၾကာင္းလဲ ကုိယ္မသိပါဘူး.. ေဝးရမွာလဲ မသိဘူး. အလြမ္းလဲ မသိခဲ့ဖူးပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ မင္းကုိ သတိရတုိင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးမႈေလးေတာ့ အၿမဲရတယ္..<br /><br />ေဟာ့ဒီရင္ဘတ္ကေလ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး .. လႈိက္ခနဲ ဝမ္းသာလုိက္ လႈိက္ခနဲ ရင္ခုန္လုိက္နဲ႔.. အေတြးထဲ အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးနဲ႔သာ လြင့္ေမ်ာစီးဆင္း.. အုိိ ကုိယ္ေလ ဒီလုိအတုိင္းေလးသာ အၿမဲခံစားခ်င္မိေတာ့တာပါပဲ.<br /><br />စာေမးပဲြ စေျဖရေတာ့ .. အကုိအႀကီးဆုံးက စက္ဘီးနဲ႔လုိက္ပုိ႔ခဲ့တယ္.. လက္ထဲမွာ အဲ့ဒီေန႔ေျဖမယ့္ ဘာသာတဲြစာအုပ္ရယ္.. ကြန္ပါဘူးရယ္ ကုိင္ထားၿပီး မ်က္လုံးအစုံက အျဖဴေရာင္အရိပ္ေတြ အမ်ားႀကီးၾကားထဲက အျဖဴေရာင္ရင္ခုန္သံေလးကုိ လုိက္ရွာၾကည့္ေနမိတယ္..<br /><br />ကုိယ္စာေမးပဲြေျဖရတဲ့ အခန္းက ႏွစ္ထပ္ေဆာင္ ေအာက္ထပ္က အစြန္ဆုံးအခန္းေလ.. အခန္းထဲ မဝင္ခင္အခ်ိန္အထိ လြယ္အိတ္ေတြထားတဲ့ ခုံေဘးမွာ ကုိ္ယ္တုိ႔ ကမန္းကတန္း စာၾကည့္ရတယ္.. အုိ ကုိယ့္ရင္ထဲက လႈိက္ခနဲခုန္တက္လာတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ ကိုယ္သိလိုက္တယ္.. အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလး..<br /><br />ဝရန္တာကုိ ေက်ာ္ၿပီး ကုိယ့္ေခါင္းကုိ အျပင္ထုတ္လုိက္တယ္.. ၿပီးေတာ့ အေပၚကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္.. ငုံ႕ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႕မ်က္လုံးေတြက ၾကည္စင္ဝင္းပလုိက္တာ.. သူက လက္ထဲက စာအုပ္ကုိကုိင္ထားရင္း ကိုယ့္ကုိ အံ့အားတသင့္ ငုံ႔ၾကည့္ေနခဲ့တယ္.. စာေမးပဲြေျဖႏုိင္ပါေစေနာ္..<br /><br />အခန္းအျပင္က အျဖဴေရာင္အရိပ္ေလးေၾကာင့္ လက္ထဲက အေျဖလႊာစာရြက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္ထားမိတယ္.. စာေမးပဲြၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေခါင္းေလာင္းထုိးသံၾကားေတာ့မွ ခုံေပၚက မတ္တပ္ရပ္လုိက္တယ္.. မင္းအၿပဳံးေလးနဲ႔တင္ ကုိယ္အားရွိပါရဲ႕.. ေနာက္ေန႔ေတြလဲ က်က္ထားတဲ့ စာေတြ တုိးပါေစ.. မင္းအတြက္ေရာေပါ့..<br /><br />စာေမးပဲြေနာက္ဆုံးေန႔ေျဖၿပီးေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ေတြ ေပါ့ပါးသြားတယ္.. ဒီေန႔ ေနာက္ဆုံးေန႔ဆုိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး နီနီတုိ႔အိမ္ကုိ အလည္သြားၾကမယ္လုိ႔ စီစဥ္ထားခဲ့တယ္.. အဲ့ဒီေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕လြယ္အိတ္ကုိ အကုိႀကီးကုိ သြားေပးရမယ္.. စာေမးပဲြေျဖႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာရမယ္.. <br /><br />နီနီ႔အေဖက ကားနဲ႔လာႀကဳိေပးမယ္ဆုိေတာ့ လူေတြ မရႈပ္ခင္ အျပင္ကုိ ျမန္ျမန္ထြက္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရတယ္.. သူ႕ကုိ ရိပ္ခနဲျမင္လုိက္ေပမဲ့ နီနီ႔ရဲ႕လက္ေတြၾကားမွာ မရုန္းသာခဲ့.. အျဖဴေရာင္ေလးေရ.. <br /><br />ကုိယ့္ရဲ႕လည္တျပန္ျပန္အၾကည့္မွာ သူက ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး လူအုပ္ၾကားမွာ ညပ္ၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့ရွာတယ္.. သူ႕မ်က္လုံးရဲ႕ရီေဝေဝအၾကည့္မွာ ကုိယ္ တေမ့တေမာ ဝမ္းနည္းခဲ့ရ..<br /><br />စာေမးပဲြေျဖၿပီးၿပီးခ်င္းပဲ သူ႕ရဲ႕ဇာတိ မႏၱေလးကုိ ျပန္သြား၇တယ္ဆုိတဲ့ သတင္းက ကုိယ္တုိ႔ စကားစပ္မိရင္း ဆရာကန္ေတာ့ပဲြေန႔မွာ သိခဲ့ရတယ္.. <br /><br />ေျခဖ်ားေထာက္ လည္ျပန္အၾကည့္နဲ႔တင္ ကုိယ္တုိ႔ ေက်နပ္ခဲ့ရတာပါပဲ..<br /><br />အုိ ကုိယ္ေလ ျပန္ေတြးတုိင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးေနတုန္းပါ အရိပ္ကေလးေရ.. စကားတခြန္းမွ မဆုိခဲ့.. အၿပဳံးတစြန္းတစ.. အၾကည့္တစုံတရာနဲ႔တင္ ကုိယ့္ရဲ႕ရင္ခုန္သံအဦးဆုံးျဖစ္ခြင့္ရခဲ့တာပါပဲ.. <br /><br />ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ခဲ့တာ အခုဆုိ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ.. <br /><br />ကုိယ္ သတိရေနတုန္းပါပဲ..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၁း၅၆ pm, 15-10-2011)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1289232661159489457?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-27599711964369712132011-09-25T08:58:00.000-07:002011-09-25T09:18:58.435-07:00က်မတုိ႔ မက္ခဲ့ေသာ အိပ္မက္ေတြသည္ ဘဝေတြနဲ႔ အလဲအထပ္လုပ္ပီးမွသာ မက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ အိပ္မက္တစ္ခုကုိ မက္ခြင့္ရဖုိ႔ဆုိသည္မွာ အိပ္မက္ေတြကုိ ႏွလုံးသားထဲထည့္ၿပီး လက္ထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္ခဲ့သမွ်အရာေတြကုိ စုစည္း ဆုပ္ကုိင္ရင္း အနာဂတ္ေတြကုိ ကံၾကမၼာနဲ႔ ေလာင္းေၾကးထပ္ခဲ့ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္.<br /><br />အိပ္မက္ေတြသည္ မက္ခြင့္ရသည့္အခ်ိန္မွာသာ လွပသေလာက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနရသည့္ အခ်ိန္တြင္ နာက်င္စဖြယ္ ေကာင္းလွသည္. ေပးဆပ္ခဲ့ရသည္.. ရယူခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိသည္.. ဆုပ္ကုိင္ထားသမွ်ကုိ လက္လြတ္ခဲ့ရသည္.. လုိအပ္ေနေသးသည့္ အရာေတြကုိလဲ ထပ္ရခဲ့သည္.. အိပ္မက္ေတြ ေျပာင္းမက္ခဲ့ရသည္လည္း ရွိခဲ့သလုိ ဘဝေတြ ေျပာင္းလဲသြားသည့္အခ်ိန္ေတြလဲ ႀကဳံခဲ့သည္.. ေျပာင္းလဲဖုိ႔အတြက္ အခ်ိန္သည္ ခဏတာသာ ျဖစ္သည္.<br /><br />အခ်ိန္ခဏလး ေျပာင္းလဲဖုိ႔အတြက္ အရင္းအႏွီးေတြ တပုံႀကီး ေပးဆပ္ခဲ့ရသည္.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တသီႀကီး ခ်ခင္းခဲ့ရသည္.. စိတ္ကူးေတြ တစ္ေလွႀကီး ေတြးေတာခဲ့ရသည္.. သုိ႔ေပမဲ့ ေျပာင္းလဲသြား သည့္ အခ်ိန္သည္ ခနတာသာျဖစ္သည္. အခ်ဳိးအေကြ႕ အလွည့္အေျပာင္း ဒါေတြသည္ ျမန္ဆန္ သြက္လက္လွသည္..<br /><br />အခ်ဳိးအေကြ႕ ျမန္သလုိ အလွည့္အေျပာင္းလဲ ျမန္လွသည္.. ဘဝ၏ အဆစ္အခ်ဳိးေတြတုိင္းတြင္ ကုိယ္ပုိင္ ဆုံးျဖတ္ခြင့္ေတြနဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ရတာေတြ ရွိေနသလုိ သူတစ္ပါးက ခ်ခင္းေပးထားသည့္ လမ္းေတြမွာ ေလွ်ာက္နင္းခဲ့ရသည္ အခ်ိန္ေတြလဲ ရွိခဲ့သည္.. ေမွ်ာ္လင့္သည့္အတုိင္း ျဖစ္မလာေသာ အိပ္မက္ေတြႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထက္ ပုိမုိသာလြန္သည့္ အိပ္မက္ေတြကိုလဲ မက္ခြင့္ႀကဳံခဲ့ႏုိင္သည္.. <br /><br />တခ်ဳိ႕အိပ္မက္ေတြသည္ မက္ေနရင္းႏွင့္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ဖူးသည္.. တခ်ဳိ႕အိပ္မက္ေတြသည္ မက္ခြင့္ႀကဳံေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ပင္ လုံ႕လစုိက္ထုတ္စရာမလုိဘဲကုိ အလုိုလုိၿပီးျပည့္စုံခဲ့သည္လည္း ရွိသည္.. တခ်ဳိ႕ တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္က်ေတာ့ အိပ္မက္ မက္ႏုိင္ခြင့္ေတာင္ မရွိေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ တခ်ဳိ႕ လူေတြအတြက္ကေတာ့ အိပ္မက္ေတြကို လုိသေလာက္ အထပ္ထပ္ မက္ခြင့္ရခဲ့သလုိ မက္ႏုိင္ခြင့္ေတြလဲ တစ္ပုံတစ္ပင္ ရခဲ့ၾကသည္.<br /><br />အိပ္မက္မက္ေနသည့္အဆုံးႏွင့္ အိပ္မက္မက္ခြင့္ရေနသည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ အိပ္စက္ခြင့္ရလိမ့္မည္ဟုေတာ့ မေမွ်ာ္လင့္သင့္ေပ..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၀း၅၉ pm, 25-9-2011, Sunday)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2759971196436971213?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-35087431976152090582011-09-10T06:20:00.000-07:002011-09-10T06:43:46.467-07:00သူေပးခဲ့ေပမဲ့ က်မ မရခဲ့ပါ.. <br /><br />ျဖဴစင္မႈေတြလုိ႔ သူ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕အၾကင္နာေတြ၊ ဂရုစိုက္မႈေတြနဲ႔ သူ႕ဘက္က သူ ေပးခဲ့ပါတယ္လုိ႔ ပါးစပ္က ဖြင့္ေျပာခဲ့တဲ့ ေမတၱာတရားေတြကုိ ျဖစ္သည္..<br /><br />သူေပးခဲ့တယ္ဆုိေပမဲ့ လက္ခံခဲ့သူ က်မကပဲ အဓိပၸါယ္ေကာက္ လဲြခဲ့သလား .. <br /><br />မက်ိန္းေသပါ..<br /><br />က်ိန္းေသတာ တခုကေတာ့ က်မက အေတြးေခါင္သူ… အသလြတ္ မာနႀကီးသူ.. နာက်င္ေလာက္ ေအာင္ ခံစားတတ္သူျဖစ္၍ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို အသက္ရႈသလုိကုိ လုိခ်င္ခဲ့သူျဖစ္ေလသည္..<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ သူနဲ႔က်မတုိ႔ လဲြေခ်ာ္ခဲ့ၾကေလသည္..<br /><br />သူ ေပးခဲ့သည္က ျဖဴစင္တဲ့ ၾကင္နာမႈျဖစ္ၿပီး က်မ ရခ်င္ခဲ့သည္ကေတာ့ ႏွစ္လုိဖြယ္အတိၿပီးတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားသပ္သပ္ကုိသာ ျဖစ္ေလသည္..<br /><br />ပုိင္ဆုိင္မႈသေဘာတရားေတြကုိ ေဆြးေႏြးျဖစ္ေသာအခါ က်မက ေပးဆပ္မႈသပ္သပ္အခ်စ္ကုိ ေလးစားေပမဲ့ ပုိင္ဆုိင္ရလုိမႈကုိ လုိခ်င္သူျဖစ္ခဲ့သည္.. သူကေတာ့ ပုိင္ဆုိင္ရလုိမႈဆုိသည္ထက္ ေပးဆပ္မႈသပ္သပ္ကုိသာ ေပးအပ္ခဲ့သည့္သူဟု ဂုဏ္ယူတတ္သူသာ ျဖစ္ခဲ့သည္..<br /><br />သူက ေပးခဲ့သည္လုိ႔ ေျပာခဲ့ပီး က်မက မပိုင္ဆုိင္ခဲ့ရေလေသာအခါ က်မတုိ႔ ရုိးရုိးေလး ေဝးခဲ့ၾကေလသည္..<br /><br />ဆယ္စုႏွစ္ တစုစာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေဝးခဲ့ၿပီးေသာအခါ သူ႕မွာ ပုိင္ဆုိင္မႈေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနခဲ့ၿပီး က်မကေတာ့ လက္မဲ့တေယာက္သာ ျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ေလသည္..<br /><br />က်မတုိ႔ ဂဲသားရင္းတစ္ခုမွာ ျပန္ဆုံခဲ့ေလသည္..<br /><br />သူ႕နံေဘးမွာ ခ်စ္စဖြယ္မိန္းခေလးတေယာက္ ရွိေနခဲ့ၿပီး သူကေတာ့ ဂုဏ္ယူဝံ့ၾကြားတဲ့အၿပဳံးမ်ဳိးနဲ႔ က်မကုိ ႀကဳိဆုိႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေလသည္..<br /><br />က်မကေတာ့ ကုိယ့္ႏွလုံးသားကုိ ကုိယ္ပုိက္ၿပီး သူ႕ေရွ႕ေမွာက္မွာ ခ်ဳိသာတဲ့အၿပဳံးကုိသာ အရုိးသားဆုံး ၿပဳံးျပျဖစ္ခဲ့ေလသည္..<br /><br />သူ ေမးခဲ့သလုိ က်မ ဘာေၾကာင့္ တကုိယ္ထီးတည္းျဖစ္ေနခဲ့သလဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလသည္.. <br /><br />က်မက ရယူလုိခဲ့သည္ဆုိေပမဲ့ ရတုိင္း မယူခဲ့ဘဲ အလုိလုိျဖစ္တည္လာမယ့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာစစ္စစ္ကုိသာ အငမ္းမရရွာေဖြခဲ့သည့္ သူသာ ျဖစ္ၿပီး.. သူကေတာ့ ေပးဆပ္ခဲ့သည္လုိ႔ေျပာၿပီး အလြယ္တကူရလာတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကုိ အငမ္းမရ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့သည့္သူ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္..<br /><br />အခ်ိန္ကပဲ ႏွလုံးသားေတြကုိ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ေစသလား ႏွလုံးသားေတြကပဲ အခ်ိန္ကာလအလုိက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာလား .. မက်ိန္းေသပါ..<br /><br />က်ိန္းေသသည္ကေတာ့ က်မႏွင့္သူသည္ အယူအဆခ်င္း ကြဲလဲြေနတုန္းပင္ျဖစ္ေလသည္…<br /><br />ျပည့္စုံ<br />Saturday, September 10, 2011 (8း24 pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-3508743197615209058?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-12498064036263568882011-09-05T22:12:00.000-07:002011-09-05T22:13:57.228-07:00ေရြးခ်ယ္စရာမရွိမယ့္တူတူတဲ့<br />လာပါကြာ<br />စိတ္ကုိ ဒုံးခ်လုိက္ပါတယ္<br /><br /> အမ်ားလဲ မုိးခါးေရ<br />ကုိယ္လဲ မုိးခါးေရေပါ့<br /><br />ျမတ္စြာဘုရား<br />ေသာက္ပီးမွ မထူးဘူး<br />ငါမရူးမွန္းသိလုိက္တဲ့အခါ<br /><br />စေသာက္ကတည္းက သိသင့္တာ<br />ေခတ္သစ္မုိးခါးေရတဲ့ဗ်ာ… <br /><br />ျပည့္စုံ<br />Tuesday, September 6, 2011 at 11:28am<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1249806403626356888?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-11905155031801047762011-09-02T07:48:00.000-07:002011-09-02T07:54:14.344-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-bcgThOxNBBk/TmDuAfvVu-I/AAAAAAAAAIM/dGzZbXgQUqY/s1600/21062011.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bcgThOxNBBk/TmDuAfvVu-I/AAAAAAAAAIM/dGzZbXgQUqY/s320/21062011.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647775625010068450" /></a> <br /> <br />ဆူေဝေနတဲ့ ေခါင္းထဲက လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ၊ အေတြးစေတြ၊ ရႈပ္ေထြးမႈေတြႏွင့္ လတ္တေလာ လုပ္ေဆာင္ေပးရမည့္ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေမ့ပစ္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခ်ိန္သည္ သာမန္အိပ္ခ်ိန္ထက္ အမ်ားႀကီး ေစာသည့္အခ်ိန္.. <br /> <br />ည ရွစ္နာရီခဲြ… <br /> <br />စူးစူးဝါးဝါးထုိးေဟာင္လုိက္သည့္ ေခြးအူသံမ်ားေၾကာင့္ အလန္႔တၾကားႏုိးထလာသည့္အခ်ိန္သည္ ည ၁း၃၀ အတိ.. <br /> <br />ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ကာ မီးမွိတ္ထားသည့္အခန္းအတြင္း က်မရဲ႕ေမြ႕ရာနံေဘးမွာ အၿမဲတမ္း ထားထားသည့္ လက္ကုိင္ဖုန္းက နာရီလက္တံေတြက ည ၁း၃၀ တိတိကုိ ညႊန္ျပေနခဲ့သည္.. <br /> <br />အဲ့သည့္ ေခြးအူသံ.. က်မ ေၾကာက္လွသည့္ အဲ့သည့္ ေခြးအူသံသည္ အခ်ိန္တိတိက်က်ရွိလွသည္.. <br /> <br />အရင္ေန႔ေတြတုန္းကေတာ့ အဲ့ဒီေခြးအူသံသည္ က်မရဲ႕နားႏွစ္ဖက္ကုိ ပိတ္ထားတတ္သည့္ နားက်ပ္၂ဖက္ေၾကာင့္ ၾကားခြင့္ရေပမဲ့ မေၾကာက္တတ္လွ.. <br /> <br />ဒီေန႔ကေတာ့ အလြန္အမင္းအိပ္ေမာက်ေနသည္ျဖစ္သည့္အျပင္ ကုိယ့္ေခါင္းရင္းနားက စဲြစဲြငင္ငင္ အူလုိက္သံက ကုိယ့္ေျခရင္းမွာပင္ ရပ္ၾကည့္ေနသလုိ.. အလင္းေရာင္ဝုိးတဝါးေအာက္က အရိပ္တခ်ဳိ႕က စိတ္ကုိအေရာင္ျပေနခဲ့.. <br /> <br />ဟုိးလမ္းမတဖက္ထိပ္ဆီကေန အူလာသည့္ေခြးေတြရဲ႕အသံက ေၾကာက္လန္႔တၾကားႏုိင္လွၿပီး အဲ့သည့္အသံေတြက ေနရာအပုိင္းလုိက္ စဥ္လုိက္တစုိက္ ၾကားေနရၿပီး က်မတုိ႔အိမ္ေရွ႕က လမ္းမထိပ္ တဖက္ကုိ ေရာက္သြားေသာအခါ အသံေတြက တိခနဲကုိ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ေတာ့သည္.. <br /> <br />အဲ့သည့္ အခ်ိန္မွန္မွန္ ေနရာမွန္မွန္ ၾကားေနရသည့္ ေခြးအူသံေတြကုိ စတင္သတိထားမိခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ေတာ့ ၁၃ ရက္က်သည့္ ေသာၾကာေန႔ တေန႔ပင္ျဖစ္သည္.. <br /> <br />စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ အိမ္ေရွ႕က ဝရံတာဝုိင္းေလးမွာ စကားဝုိင္းထုိင္ေျပာေနၾကသည့္အခုိက္ေပါ့.. ပထမေတာ့ ေနၾကာေစ့အထုပ္ႀကီးကုိ အလယ္ခ်.. ဂစ္တာတလက္ဆဲြကိုင္ထားသူက သံစဥ္ေတြ ဆုိတီးေနၿပီး ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေျပာေနၾကရင္းမွ.. ေနာက္ေတာ့ တေယာက္က ဘီယာဘူးေတြ သြားဝယ္လာခဲ့သည္. <br /> <br />ညက ထမင္းစားၿပီး လက္က်န္ ၾကက္သားဟင္းခြက္ကုိ သယ္ခ်လာၿပီး ဝရန္တာ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္က အိမ္ေရွ႕မွာ စကားေကာင္းေနလုိက္ၾကတာ.. ည ၁၂ နာရီေက်ာ္လုိ႔ ၁ နာရီပင္ ထုိးလုၿပီ.. <br /> <br />ေကာင္းကင္မွာ ညက လအေရာင္ေၾကာင့္ ၾကည္လင္ေနေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း မည္းေမွာင္လာခဲ့တဲ့ အလင္းေရာင္ကုိ သတိထားေနရင္းပင္ တိမ္တအုပ္က အဲ့သည္လေရာင္ကုိ ဖုံးအုပ္ဖုိ႔ အႀကံခံလုိက္ရတာပါပဲ.. <br /> <br />အဲ့သည့္အခ်ိန္မွာပဲ စဲြစဲြငင္ငင္ စူးစူးရွရွအူလုိက္တဲ့ ေခြးတေကာင္ရဲ႕အသံကုိ မထိတ္သာမလန္႔သာ စတင္ၾကားလုိက္မိေတာ့တာ.. <br />က်မတုိ႔ရဲ႕စကားဝုိင္းမွာ အသံတိတ္ ဂစ္တာသံဆိတ္သြားေတာ့သည္.. အဲ့သည့္ ေခြးအူသံက လမ္းမ ဟုိဖက္ထိပ္ကေန စၾကားလာရတာျဖစ္ၿပီး လမ္းတေလွ်ာက္ ေခြးေတြက ေရာေယာင္အူေနေတာ့တာ ျဖစ္သည္.. <br /> <br />က်မတုိ႔ စကားဝုိင္းနားမွာ ေနၿပီး အကင္အစအနေတြ၊ ၾကက္ရုိးေတြကုိ လာေရာက္စားေနတဲ့ ေခြးကေတာ့ ေစာေစာဏကတင္ လမ္းမဆီ ေျပးထြက္သြားခဲ့ၿပီ.. <br /> <br />အဲ့သည့္ေခြးက လမ္းမ အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနၿပီး စူးစမ္းဟန္က အျပည့္ရွိေနခဲ့သည္. ပုိထူးျခားတာကေတာ့ သူ႕ရဲ႕အၿမီးပဲျဖစ္သည္.. <br /> <br />သူ႕ရဲ႕အၿမီးက ပထမေတာ့ အေပၚကုိ ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္ျဖစ္ေနၿပီး အစုလုိက္အၿပဳံလုိက္ အူေနတဲ့ ေခြးအူသံေတြ တစထက္ တစ နီးလာေသာအခါ အဲ့သည့္အၿမီးက ေခြလာၿပီး ေနာက္ေတာ့ အိန္ အိန္ ဆုိၿပီး အၿမီးကုပ္ကာ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထြက္ေျပးသြားေတာ့သည္.. <br /> <br />က်မတုိ႔စကားဝုိင္းရဲ႕ အေရွ႕ အိမ္ၿခံဝန္းသံပန္းတံခါး အေရာက္မွာေတာ့ အဲ့သည့္အူေနတဲ့ အူသံေတြေရာ ေခြးေတြရဲ႕အသံပါ ဓားနဲ႔ျဖတ္ပုိင္းလိုက္သလုိပင္ တိတိပပ ရပ္ဆုိင္းသြားခဲ့ေတာ့သည္.. <br /> <br />ရုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့ ထူးျခားတဲ့အေျခအေနမွာ တကုိယ္လုံးၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ တဖ်င္းဖ်င္း ထလာခဲ့ၿပီး လူက စိတ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ မကပ္ျဖစ္သြားေတာ့သည္.. မတ္တပ္ထရပ္လုိက္ဟန္ရွိတဲ့ တေယာက္ေၾကာင့္ ဘီယာပုလင္းခြံကုိ တုိက္မိပီး ျပဳတ္က်သြားသည့္ အသံသည္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညမွာ ေယာင္ယမ္း ေအာ္ဟစ္လုိက္သံႏွင့္ေတာင္ တူေနေတာ့သည္.. <br /> <br />ေနာက္ေတာ့ က်မတုိ႔ေတြ စကားဝုိ္င္းသိမ္းကာ အိမ္ထဲဝင္ခဲ့ၾကေတာ့သည္.. အဲ့ဒီညက ဘယ္သူမွ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ၾကပါ. <br /> <br />သံပန္းတံခါးရဲ႕ျပင္ပဆီကေန စူးစုိက္ၾကည့္ေနသည္လုိ႔ သံသယရွိလွသည့္ အထင္တလုံးႏွင့္ က်မတုိ႔ေတြ ေနာက္ပုိင္းစကားဝုိင္းေတြကုိ အဲ့သည့္ဝရံတာေလးမွာ ထပ္မလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့.. <br /> <br />မွတ္မွတ္ရရ ရွိလွသည္ကေတာ့ အဲ့ဒီေခြးအူသံသည္ ည ၁း၃၀ တိတိတြင္ ၾကားရျခင္းျဖစ္ေလသည္.. <br /> <br />မေန႔က ညသည္ အိပ္ေမာက်ေနရာက ရုတ္တရက္ႏုိးထလုိက္ရသည့္ညျဖစ္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖုိ႔ႀကဳိးစားေသာ အခါ အိပ္မက္ဆုိးမ်ားႏွင့္ နပန္းလုံးရေသာ ညျဖစ္ေလသည္.. <br /> <br />ဒီေန႔ည ၁း၃၀ တြင္လည္း ဒီေခြးအူသံကုိ က်မၾကားရဦးမွာပင္ျဖစ္ေလသည္.. <br /> <br />ျပည့္စုံ <br />(9း48 pm, 2/9/2011, Friday Night) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1190515503180104776?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-20952245260574821732011-08-19T22:46:00.001-07:002011-08-19T22:54:23.569-07:00<strong>စိတ္</strong> <br /> <br />က်မရဲ႕စိတ္ေတြက က်မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းဖ်ားေလးေတြဆီမွာ ရွိမေနခဲ့.. <br />စိတ္အတြင္းက အေတြးေတြကုိ ေဖာက္ထုတ္ပစ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန လုိအပ္လာေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ႏွလုံးသားဆီကေန စကားလုံးေတြက လက္ေခ်ာင္းေတြဆီအေရာက္မွာပဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တာ.. ခံစားခ်က္အေသေတြ ပစ္ထုတ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန လုိအပ္လာတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲ့ဒီေနရာက က်မရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ေတာ့.. <br /> <br /><strong>ည .. </strong> <br /> <br />လ သိပ္သာတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေတာင့္တခဲ့ဖူးတာက သံစဥ္ခ်ည္းသပ္သပ္သာ တီးခတ္ေနမယ့္ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ကုိသာ.. ညေတြမွာ ကုိယ္ဟာ ဇီးကြက္တေကာင္အျဖစ္ အိပ္တန္းမဝင္ႏုိင္ေသးတဲ့အခါ စိတ္လုိအင္အေနနဲ႔ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ကုိ ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ခဲ့ဖူးတယ္.. <br /> <br /><strong>ေဖ်ာက္ ..</strong> <br /> <br />မီးဖြင့္သံအဆုံးမွာ နာခံမႈမရွိတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုတ္ေပၚ အေျပးအလႊား စကားလုံးေတြ စီေနခဲ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ ခဏပဲ.. လမ္းတဝက္အေရာက္မွာ စကားလုံးေတြ ေပ်ာက္ရွသြားေတာ့တာ.. ဒါနဲ႔ပဲ ဟုိအရင္လုိ အခ်ိန္မ်ဳိး ခဏေရာက္.. က်မအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ေတာ့တာပါပဲ.. <br /> <br /><strong>သူငယ္ခ်င္း ..</strong> <br /> <br />သူ႕အကုိင္းနဲ႔သူ သီးပြင့္ေနေပမဲ့ ပင္စည္တခုတည္းက ေရေသာက္ျမစ္မႀကီးကုိ မွီခုိခဲ့ၾကတာခ်င္း အတူတူ .. ပန္းသီးပြင့္ေတြ ပြင့္ေနတဲ့ ပင္စည္ေပၚ ကုိယ္တေယာက္တည္း သစ္ေသာ့သီးျဖစ္ေနခဲ့.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ရြက္ေၾကြေတြ လြင့္လာေတာ့မယ့္ မေဝးေတာ့မယ္ ေႏြဦးရာသီကုိ တေယာက္တည္း ေမွ်ာ္ေနမိတာပါပဲ.. <br /> <br /><strong>ခ်စ္သူ ..</strong> <br /> <br />အရုိးသားဆုံး နီးစပ္ခဲ့မႈေတြအတြက္ ထူးေထြဆန္းျပားစြာလဲ ေဝးကြာမသြားခဲ့ဘူး.. ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္.. ဒီလမ္းမွာ ဒီအနမ္းကုိ မတမ္းတခဲ့ဖူးေပမဲ့ ဒီအလြမ္းေတြကုိလဲ လက္သင့္ခံခဲ့ရတာပါပဲ.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ အိပ္မက္ေတြထဲ ၾကည္ႏူးစြာမက္ခြင့္ေလးေတာ့ ေပးခဲ့ဖူးတာ ေက်းဇူးတင္စရာ.. <br /> <br /><strong>ေနရာ ..</strong> <br /> <br />အတည္အက် ေနခဲ့ရေပမဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အသားမက်ေသးခဲ့.. ေရွ႕သိပ္ေရာက္လြန္းတဲ့အခါ ဘဝရဲ႕ေနာက္ေက်ာေတြထဲ စုိက္ဝင္လာတဲ့ ဘရုတပ္စ္ရဲ႕ဓားေတြကုိေတာ့ လက္သင့္ခံပါတယ္.. မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္တည့္တည့္ စကားလုံးျမွားမုိးေတြ ရြာခ်မခံခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေနေပ်ာ္ပါတယ္.. သူလုိကုိယ္လုိ.. <br /> <br /><strong>မိတ္ေဆြ ..</strong> <br /> <br />လမ္းခ်င္းတူလုိ႔ လူခ်င္းေပါင္းသင္းခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြ.. တခါတေလေတာ့လဲ တေလွတည္းစီးေပမဲ့ တခရီးတည္း မဟုတ္တဲ့အခါ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ လမ္းခဲြ.. ဆင္ေသေကာင္ကုိ စီးၿပီး ပင္လယ္ဝ ေရာက္တဲ့အခါ ပ်ံခြင့္မရေတာ့တဲ့ က်ီးမုိက္လုိ တခါတေလေတာ့လဲ သာဓက အေဟာင္းေတြကုိ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ျပဳထားခဲ့.. <br /> <br /><strong>အိမ္ ..</strong> <br /> <br />ဘယ္အခ်ိန္မဆုိ တူညီစြာမက္တတ္တဲ့အိပ္မက္ .. အနာဂတ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထဲ ျပတ္ျပတ္သားသား မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးတဲ့ေနရာ .. နာက်င္မႈတဝက္ ၾကင္နာမႈတဝက္နဲ႔ အိမ္ကုိ မက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကုိ ေန႔လယ္ခင္းအိပ္မက္ေတြထဲ ျမင္သာထင္သာမက္ေနခဲ့.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေဝးသထက္ ေဝး.. ပုိပုိေဝးသြားခဲ့.. <br /> <br /><strong>ဘဝ ..</strong> <br /> <br />သိပ္ႀကီးက်ယ္လြန္းတယ္.. သုံးႏႈန္းရတာကုိက ဘဝင္ေလဟပ္ေစတဲ့ စကားလုံး.. ေပ်ာ္တုန္းေတာ့ တၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ ေမာ္မဆုံးႏုိင္.. ေဟာ အခုေတာ့ ဘကုန္းနဲ႔ ဝလုံး တဲ့.. လူ႕စိတ္မ်ားေျပာပါတယ္.. အခုေတာ့ ပစ္မွတ္ထားေျပာစရာ ပိႏၷဲတုိင္ႀကီးလုိျဖစ္ေနတဲ့ စကားလုံး.. ကိုယ္လဲ မၾကာခဏ သုံးႏႈန္းပါတယ္.. ဘဝ ဘဝ.. <br /> <br />ျပည့္စုံ <br />12း46 pm, saturday, Aug 20, 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2095224526057482173?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-26937124554174325142011-08-16T03:58:00.000-07:002011-08-16T04:05:12.488-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-tDwXNqRdFq8/TkpOfjtxHYI/AAAAAAAAAIE/axVlrgwGRsA/s1600/aps%2B8.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-tDwXNqRdFq8/TkpOfjtxHYI/AAAAAAAAAIE/axVlrgwGRsA/s320/aps%2B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5641407787305082242" /></a> <br /> <br />တေယာက္က အခါးဆုိ <br />တေယာက္က အခ်ဳိေရာ. <br />တေယာက္က ၿပဳံးေတာ့ <br />တေယာက္က ရီ.. <br />တေယာက္ကုိ တေယာက္က ၾကည့္လုိ႔ <br />ငါတုိ႔အေတြး <br />စိတ္ကူးေတြထဲေတာင္ ထပ္တူက်ခဲ့ၾကတာ.. <br /> <br /> <br />ဒီလုိနဲ႔ .... <br />တေယာက္ကုိ သတိရေတာ့ <br />တေယာက္က အလုိလုိလြမ္း.. <br />တေယာက္ကုိ လက္ကမ္းေတာ့ <br />တေယာက္ရဲ႕လက္ကုိ <br />တေယာက္က ဆုပ္လုိ႔.. <br />ဒီလုိသာ စိတ္ကူးနဲ႔မွန္း ေတြးၾကည့္မိတယ္. . <br />အေတြးထဲတင္ အေပ်ာ္ေတြစု <br />အဲ့တာ ငါတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစုေပါ့.... <br /> <br />ျပည့္စုံ <br />Monday, August 15, 2011 at 10:40pm <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2693712455417432514?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-58422495280913400462011-07-06T03:26:00.000-07:002011-07-06T03:28:51.556-07:00လက္ပူတိုက္ထားတဲ့ျမိဳ ့ေလးရဲ ့<br />မ်က္ရည္၀ေနတဲ့စည္းရိုးႀကီးနံေဘး<br />ယားယံတတ္တဲ့လမး္မမ်ားေပၚက<br />ေခါင္းစဥ္တပ္မရတဲ့ေတးသီခ်င္းေတြသီဆိုသူ။<br /><br />အဲသည္မွာ<br />သားေပ်ာက္ရွာတဲ့မိခင္ေတြရဲ ့<br />လက္သီးပြက္ထရာေျမ<br />…….<br />…….<br /><br />အဲသည္မွာ<br />အဆုတ္ထဲကဆဲေရးသံေတြဟာ<br />မ်က္ရည္ယဥ္ယဥ္ေလးျဖစ္သြားတဲ့<br />သူ ့ညီမေလးရဲ ့ေတာ္လဲသံေတြလဲရွိတယ္။<br /><br />အဲသည္မွာ<br />ကိုယ့္အကိုင္းနဲ ့ကိုယ္သီးပြင့္ခြင့္မရတဲ့<br />နွင္းခါးကိုက္ခံရတဲ့ပန္းေတြရွိတယ္။<br /><br />အဲသည္မွာ<br />ပေယာဂအကိုက္ခံရဆဲေရာဂါသည္ေတြရဲ ့<br />ခ်ဥ္ဆီနဲ ့မ်ိဳးေဖာက္ထားတဲ့<br />မုန္တိုင္းရဲ ့လက္ဖ်ံရိုးေတြလဲရွိတယ္။<br />ရွိတယ္<br />ရွိတယ္<br />အဲသည္မွာအားလံုးရွိတယ္။<br />ကံေကာ္ပြင့္ကေဇာ္ေဖါက္ေသာက္ထားတဲ့<br />မုန္တိုင္းရဲ ့ဖုနး္ဆိုးရာသီကိုအလဲထိုးဖို ့အတြက္<br />အလံထူထားတဲ့ႀကိဳး၀ိုင္းေျမေလး<br />အလံထူထားတဲ့ႀကိဳး၀ိုင္းေျမေလး။<br /><br />ကုိကုိေမာင္<br /><br />(စိတ္ခြန္အားတက္ေစတဲ့ ကဗ်ာေတြ စုစည္းမႈ။<span style="font-weight:bold;"> ဒီကဗ်ာေရးသူရဲ႕ နာမည္ကုိပဲ သိပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကုိေတာ့ မသိပါ။)<span style="font-style:italic;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5842249528091340046?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-51983281254825741992011-07-01T01:12:00.001-07:002011-07-01T01:14:11.810-07:00ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ <br /><br />(၁)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />ေမာ္ကြန္းထိန္းေရးအခန္းမွာ<br />ဟစ္တလာရုပ္ထုကို<br />လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။<br />သူတို႕ဟာ ...<br />ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္<br />ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္<br />ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်<br />ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက<br />က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။<br />သူတို႕ဟာ ...<br />ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕<br />“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး<br />ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ<br />ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။<br /><br />(၂)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ<br />တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊<br />အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ<br />နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ<br />အဲဒါ ... “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕<br />၀ိညာဥ္ေတြပဲ ...<br />ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး<br />ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္<br />အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။<br />ခု ... သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ<br />“ကမၻာမေၾကဘူး ... ... ...<br />ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ...”<br />သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း<br />ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ<br />မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။<br /><br />(၃)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ - ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ<br />တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ<br />ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕<br />စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။<br />တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္<br />တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္<br />တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္<br />ရုတ္တရက္<br />အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ<br />“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”<br />ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္<br />“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္<br />ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”<br />သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ<br />အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။<br />စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား<br />လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား<br />ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ<br />ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ ...<br />... ... ေနာက္ထပ္ ... ...<br />... ... ေနာက္ထပ္ ... ...<br /><br />(၄)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ<br />အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။<br />အရိုးစုတခုက ... ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ<br />“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး<br />အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”<br />စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား<br />အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။<br />အခန္းထဲမွာ<br />အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့<br />ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ<br />သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္<br />ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ<br />အဲဒီမွာ ... အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္<br />သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ<br />“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့<br />က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”<br />ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက<br />မ်က္ရည္ျဖဴတစက္<br />စီးသက္က်လာတယ္။<br /><br />(၅)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ<br />အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ<br />ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။<br />အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ<br />“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ<br />ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့<br />ေတးသံသာယာ<br />ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္<br />ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ<br />အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ<br />သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ ... တုိ႕ရဲ႔အလံ<br />ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။<br />ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ<br />ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္<br />ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်<br />ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား<br />“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”<br />ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ<br />ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။<br /><br />(၆)<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕<br />နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ<br />ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕<br />ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ<br />ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက<br />ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့<br />ေက်ာင္းသားေတြက<br />ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။<br />“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ... တုိ႕အေရး”<br />“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး ... တုိ႕အေရး” တဲ့။<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း<br />တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး<br />ဘယ္ေတာ့မွ ... အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ ...<br />ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္<br />ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ ...<br />ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ ...<br /><br />(၇)<br />ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ<br />ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။<br />ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္<br />ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို<br />ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်<br />လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း ... ... ...<br />ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ ...<br />အဲဒီအခါ ... ေက်ာင္းေတာ္မွာ ...<br />ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက<br />ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက<br />သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက<br />ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက<br />ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက<br />တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး<br />ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕<br />ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္<br />ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ<br />ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ ... ...<br />တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း<br />ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ ...<br />အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕<br />ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ ...။<br /><br />(၈)<br />ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား<br />ခု ... ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ ...<br />“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ<br />ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း<br />ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။<br />တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ ...<br />အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...<br />“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕<br />စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း ...<br />ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း ...<br />ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္<br />ငါတို႕ ... နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ ...<br />တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ...<br />“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း<br />ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ ...<br />ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။<br />အဲဒီလုိ ... လူစားေတြကိုေတာ့ ...<br />ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္<br />ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕<br />သူတို႕ဟာ ... သမိုင္းမွာ ...<br />“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။<br /><br />(၉)<br />ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း<br />တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ<br />ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး<br />ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။<br />ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ<br />တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္<br />ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး<br />ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္<br />ငါတို႕ေတြ<br />ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊<br />ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...<br />ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု<br />ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...<br />ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္<br />ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ ...<br />ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္<br />ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္<br />မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္<br />ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး<br />ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕<br />လုပ္ေနတယ္...။<br /><br />(၁၀)<br />ေနာက္ဆံုးမွာ ...<br />ေဒါင္းအလံကို ... ေျဇာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း<br />အမွန္တရားတခုထံ<br />ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ<br />အို ... သူရဲေကာင္းတို႕<br />အုိ ... က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ<br />ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္<br />သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ...<br />သူရဲေကာင္းတို႕<br />ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္<br />ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ...<br />သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္<br />ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ...<br />ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌<br />ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။<br />ထိုေသာ ...<br />သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္<br />ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕<br />ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ<br />ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။<br />အုိ ... သူရဲေကာင္းတို႕<br />အို ... က်ဆံုးေလေသာ<br />ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္<br />သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕<br />ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ<br />ဤေသြးပင္လယ္အား<br />ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့<br />မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ<br />ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။<br /><br />(ေရႊဘုန္းလူ)<br /><br />(ခြန္အားတက္ေစမည့္ ကဗ်ာမ်ား စုစည္းမႈ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5198328125482574199?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-14476883288514600362011-06-29T07:31:00.000-07:002011-06-29T07:32:57.842-07:00(၁)<br />မင္းရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ<br />ျခေသၤ့ဂူထဲမွာ ႐ွိလိမ့္မယ္<br />အေမွာင္စုန္းစုန္းမွာ<br />အရာအားလံုး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္<br />ေနာက္တစ္ေခတ္ မင္းေအာင္ျမင္ေစကြယ္<br /><br />အက္ကြဲေနေသာလက္မ်ားနဲ႔<br />ဘုရားသခင္ထံငါတို႔ဆုေတာင္း<br />မင္း.. ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ..လို႔<br />ငါတို႔ရဲ႕<br />ေသြးတစ္စက္ကို ထက္၀က္ခြဲ<br />မင္းခံတြင္းထဲ<br />တဲတဲေလးေလွ်ာခ်ၾကည့္ယင္<br />ႏႈတ္ခမ္းေသမ်ားက<br />ဖြဖြတိုးတိုးေလး လႈပ္႐ွားေအာ္ျမည္<br />ဒီ..မို..က..ေရ..စီ..<br />ဒီမိုကေရစီလို႔ .. ဆိုလိမ့္မယ္<br />ညီေလးရယ္<br />ရႏိုင္မယ္ဆိုယင္<br />မင္းရဲ႕အ႐ိုးတစ္မႈံကို<br />နိဗၺာန္ဘံုအထိယူၿပီး<br />ဘုရား႐ွင္ကို ျပၾကည့္ခ်င္တယ္..<br />မင္းဟာ သူရဲေကာင္းေလးျဖစ္တယ္<br />မင္းဟာ အာဇာနည္ေလးျဖစ္တယ္<br />မင္းဟာ ဗမာေက်ာင္းသားေလး.. ျဖစ္တယ္ေလ။<br /><br />(၂)<br />ေရငတ္သလို.. ငတ္ခဲ့ရတဲ့<br />ဗမာျပည္က “လူ႔အခြင့္အေရး”ဟာ<br />အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ<br />သခ်ၤဳ ိင္းေျမမွာ<br />တရား႐ံုးရဲ႕ ရာဇ၀တ္မႈေတြထဲမွာ.. ႐ွိေနတယ္..<br />မင္း.. စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့<br />စာသင္ေက်ာင္းကေလး<br />မင္းသတင္းေတြ ေမးေနၿပီ<br />မင္းရဲ႕ စာအုပ္ေဟာင္းထဲမွာ<br />ဆရာမရဲ႕ မွတ္ခ်က္...<br />မင္းအတြက္...<br />“ေနာက္ထပ္စာအုပ္အသစ္လဲပါ” တဲ့<br />စာအုပ္မလံုေလာက္မႈ<br />ေဖာင္တိန္မလံုေလာက္မႈ<br />မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲအိပ္ေနမႈ.. စတဲ့<br />လူမႈကိစၥအ၀၀<br />မင္းခ်ည္းမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္<br />တိုက္ပြဲမွာ<br />ခၽြန္ျမစြာ ေတာင္းဆိုႏိုင္ဖို႔<br />ေခါင္းေလာင္းအိုႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္<br />ခ်ီတက္လာတဲ့ အာဇာနည္ေလးေရ..<br />ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕<br />တစ္ေၾကာင္းစာခၽြန္<br />သမိုင္းစင္ကိုထမ္း<br />ရာဇ၀င္ၾကမ္းခက္ ေသြးစက္႐ႊဲစို<br />ခုေတာ့..<br />မင္းရဲ႕ ခံုနံပါတ္ေလး “ငို” ေနၿပီ... ။<br /><br />(၃)<br />ေ႐ႊဘုန္းေရာင္လက္၀င္းတဲ့<br />ႏွင္းျပာျပာမနက္ဦးမ်ားမွာ<br />ဒို႔ ကမၻာကို<br />ျပန္လာဦးမွာလား.. ဟင္...<br />“အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္<br />သား .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္” တဲ့<br />မင္းထားခဲ့တဲ့ စာတိုကေလး<br />မင္းတို႔ အိမ္ကို ေပးလိုက္ၿပီ<br />ယိုင္ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းေနတဲ့<br />မင္းတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးထဲမွာ<br />မင္းရဲ႕ ေဖေဖဟာ<br />လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္<br />ဆုပ္ထားတယ္..<br />မင္းရဲ႕ ေမေမဟာ<br />အခန္းေထာင့္မွာ<br />ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ၿပီး<br />မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတစ္ခုကို အေဖာ္ျပဳ<br />(ရင္ထဲမွာေတာ့)<br />သား ျပန္ “လု” ေန႐ွာေတာ့မယ္။<br /><br />“ေကာင္းမြန္စြာ<br />သၿဂၤဳ ိဟ္ၿပီးစီးပါေၾကာင္း” .. တဲ့<br />အေလာင္းကိုမွ<br />မျမင္ရ မေတြ႕ရ<br />ဘယ္ေနရာမွာ က်ဆံုးခဲ့သလဲ ညီေလးရယ္...<br />ေဒါင္း႐ုပ္ကေလးလိုပဲ<br />မင္းရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိဟာ<br />အေတာင္ပံပါတယ္<br />တိုက္ပြဲ၀င္တယ္<br />ႏြယ္လိုပတ္ခ်ည္ ခိုင္က်ည္နစ္စူး<br />ေရာက္ေလရာဘ၀အဆက္ဆက္မွာ<br />မင္း.. ေမာ္ဖူးရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔<br />ကင္းေ၀းပါလိမ့္မယ္ ... ။<br /><br />(၄)<br />အိမ္ထရံမွာ<br />တခါခါ မင္းမ်က္ရည္သုတ္တဲ့<br />စုတ္ခ်ာခ်ာ လြယ္အိတ္ကေလး<br />ေခတ္ေဘးေခတ္ဒဏ္သင့္ေန႐ွာတယ္..<br />“ေခတ္လြတ္လပ္မွ<br />ေက်ာင္းသားလြတ္လပ္မယ္”<br />အ႐ြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ေတြး<br />“ေက်ာင္းသားအေရး”ဆိုတာ<br />မင္းမွာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး<br />“ဘုရားေခတ္မွာဆိုယင္<br />ရဟႏ ၱာျဖစ္တဲ့အထိ လိမၼာမယ္”<br />ဒါေပမယ့္...<br />“အေမွာင္ေခတ္မွာေတာ့<br />အာဏာ႐ွင္ကို ဖီဆန္တယ္”<br />ညီေလးရယ္ မင္းသိပ္မွန္တယ္..<br /><br />ခံယူခ်က္ကို<br />အေျမာက္ဆံလို ပစ္ေဖာက္<br />အေ၀းဆံုး အျမင့္ဆံုး<br />ဘ၀တဆံုး မင္းေရာက္ခဲ့တယ္..<br />စစ္ေမာင္းသံၾကားယင္<br />ခြာတ႐ွပ္႐ွပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့<br />ေခတ္ရဲ႕ စစ္ျမင္းကေလးလို မင္းဟာ<br />ရာဇ၀င္ကို ထိုးခြဲ<br />တိုက္ပြဲကို ဒုန္းေဖာက္<br />မီးေတာက္ဆူးျခစ္<br />ေခတ္သစ္ပူေဇာ္<br />ေတာ္လွန္တဲ့ ညီေလးေရ<br />ခြပ္ေဒါင္းအေပါင္းရဲ႕<br />ေကာင္းခ်ီးၾသဘာသံေစ<br />မင္းေရာက္ရာအရပ္က ၾကားပါေစ...<br /><br />(၅)<br />ညီေလးေရ<br />ရာဇ၀င္ေရးရာ<br />စာအုပ္ပိတ္<br />ေတာ္လွန္ေရးမွာ “အိပ္”ေတာ့ေနာ္<br />စိတ္ခ်သြားပါ<br />အရာအားလံုးကို ေမ့ေဖ်ာက္<br />ေသြးနဲ႔တည္ေဆာက္တဲ့ အုတ္ဂူတစ္လံုး<br />တေလာကလံုး လင္ေစအားကြယ္..<br />တိမ္သား႐ိုးရီ<br />ဒီမိုကေရစီ ေတာင္တက္လမ္းက<br />ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေက်ာက္ေလးေတြအျဖစ္<br />စြဲနစ္က်န္တင္လို႔ .. ေအာင္ျမင္မွာပါ<br />ဗမာျပည္အတြက္<br />လိုအပ္တဲ့<br />“လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ”<br />အေ႐ွ႕ဖက္အရပ္မွာ<br />ျခေသၤ့ေတြ ခ်ီလာၿပီ<br />စစ္ျမင္းေတြ ၿပိဳင္လာၿပီ<br />ခြပ္ေဒါင္းေတြ ပ်ံလာေနၿပီေလ..<br />ညီေလးရယ္<br />ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ<br />ေအးျမစြာ<br />႐ွင္းသန္႔စြာ<br />ေနာက္ဘ၀မွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းကြယ္<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ယမ္းေငြ႕တလူလူၾကားထဲမွာ<br />မင္းခ်စ္တဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးဟာ<br />ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔ လွလို႔..<br />ေၾသာ္..<br />ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔<br />လွလို႔ပါပဲ .. ညီေလးရယ္.... ။ ။<br /><br />ေ႐ႊဘုန္းလူ<br /><br />(ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမၼဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ “အေရးေတာ္ပံုမွ ထြက္လာေသာ ၀ိညာဥ္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား” ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ကဗ်ာကို မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1447688328851460036?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-18038843460996929102011-06-21T10:16:00.000-07:002011-06-23T10:30:30.709-07:00ရပ္ေနေပမဲ့ သြားေနတုန္း<br />စိတ္ေတြက<br />ဟုိးအေသခၤ်ာ အသၤခ်ာကမၻာေတြဆီ<br />အလင္းႏႈန္းရဲ႕အျမန္နဲ႔<br />စိတ္အလ်ဥ္ကိုအားကုိးၿပီး<br />အေရာက္သြားခဲ့တယ္..<br /> <br />လင္းတလွည့္ မွိန္တလွည့္<br />ငါ့အနာဂတ္မွာ<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြခ်ည္း ႀကီးစိုးပါလုိ႔<br />ေတာင္းဆုေတြ ေျခြခဲ့ဖူးတယ္..<br /><br />တခဏတာ အေပ်ာ္နဲ႔<br />တစ္ဘဝစာအေဖာ္လုိ <br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ငါ့အနား မင္းမေနခဲ့ဘူး<br /><br />စာနာမႈဆုိတာေတြကလဲ<br />သြားေတာ့မယ္ေျပာၿပီး<br />ထြက္ခြာမသြားေသးတဲ့ ေျခလွမ္းေတြတျပင္ျပင္နဲ႔<br />ငါ့စိတ္ေတြကုိ မီးတုိက္ေနတုန္း<br />ျဗဳန္းဆုိ ေလနီၾကမ္းေတြေဝ့ေတာ့<br />အေဆာတလ်င္ေဝးခဲ့ရၿပီေပါ့<br /><br />ေဝးတုန္းခဏပဲ<br />ငါ့အေတြးထဲ မင္းကုိ ေမ့သြားတယ္<br />ရုတ္တရက္ သတိတရရွိေတာ့<br />ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ျခင္း<br />စဲြလမ္းျခင္းေတြပဲဆုိတာ သိလာရတယ္<br /><br />ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ အခ်စ္ေတြလုိ႔ ထင္ေယာင္မွားေနတုန္း<br />ရုန္းမရတဲ့အေတြးေတြကုိ ဆတူျဖတ္<br />မင္းနဲ႔ငါ တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္ကခဲ့ၾကတယ္..<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္း<br />အသဲကဲြဇာတ္လမ္းလုိ႔ အမည္တပ္လုိက္ပါတယ္..<br />တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္အေနနဲ႔ေပါ့..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />12:30 pm , 24-6-2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1803884346099692910?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-2584514974043005912011-05-16T03:20:00.000-07:002011-05-16T03:24:39.414-07:00အေနာ္ စာမေရးပဲ အပ်င္းတစ္ေနတဲ့အရင္အခ်ိန္တုန္းကလဲ <a href="http://oakgyi.blogspot.com/">ကုိအုပ္ႀကီး</a>ပဲ လာၿပီးတဂ္လုိ႔ တဂ္ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ ထြက္လာရတယ္.. <br /><br />ကုိယ္ကသာ ခ်စ္တဲ့ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေဝးကုိ ေရာက္.. ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ျဖစ္တာ.. ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေလးေတြက ကုိယ့္ကုိ မေမ့မေလ်ာ့ သတိတရ တဂ္ၿပီး အိမ္စာလုပ္ခုိင္းတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္မိတယ္..<br /><br />အိမ္စာဆုိတာမ်ဳိးကလဲ ဆရာမက ရုိက္မယ္ဆုိမွ လုပ္ျဖစ္တဲ့အမ်ဳိးမဟုတ္လား.. တဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြ ကလဲ ကုိယ္က ေရးတာေနာက္က်ရင္ေတာင္ စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္မိတဲ့အထိ.. အဲ့ေတာ့ကာ<br />ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ေရးထားတဲ့ တဂ္ပုိ႔စ္ေလးကုိ ခင္းက်င္းျပလုိက္ပါတယ္ ဟိဟိ.. <br /><br />စၿပီး ဝမ္း တူး သရီး………. ဒန္႔တန္တန္<br /><br />(1) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ပါးစပ္နဲ႔ေတြ႕တဲ့အစာ<br /><br />(2) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္းနဲ႔ဟင္း၊ အခုေတာ့ ဆုိင္ထမင္း ဆုိင္ဟင္း ေျပာင္းသြားၿပီ :P<br /><br />(2) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိ/မၾကဳိက္<br /><br />(4) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မရွိ၊ ကုိယ္က ၾကာညဳိနံ႕မသင္းေတာင္ မနံဟု ယူဆ :PPP<br /><br />(5) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - အသက္ ၂၅ ႏွစ္ျပည့္တုန္းက ရခဲ့တဲ့ မဟာျမတ္မုနိဘုရားမွာေတာင္းေပးတဲ့ဆုေလးတဆု အဲ့တာမ်ဳိးေလး ထပ္ရခ်င္တယ္ …<br /><br />(6) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - Blackberry (အုိဘားမား သုံးလုိ႔ မဟုတ္ :P)<br /><br />(7) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - Nokia E63 ဒါေလးလဲ ဘလက္ဘယ္ရီဒီဇုိင္းေလးပါပဲ<br /><br />(8) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - သီခ်င္းေအာ္ဆုိျခင္း<br /><br />(9) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ဂစ္တာ (တခါတရံ တေဒါင္ေဒါင္တဒင္ဒင္တီးျခင္း)<br /><br />(10) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - အကုန္လုံးပါပဲ.. ျဖစ္ႏုိင္ရင္ စာၾကည့္တုိက္မွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္..<br /><br />(11) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - အိမ္သာတက္တုိင္း ဖတ္တယ္ ေတြ႕တဲ့စာအကုန္ <br /><br />(12) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ခ်စ္တယ္ :O :D (ခ်စ္တဲ့သူေတြ အားလုံး အားလုံးဆီက :P )<br /><br />(13) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ဆရာေကာင္ :P<br /><br />(14) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - အလုပ္မလုပ္ရဘဲ ေနခ်င္တယ္၊ ပ်င္းလုိ႔ :@ တကယ္<br /><br />(15) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - အေမ့အိမ္<br /><br />(16) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - ဟုိမွသည္ <br /><br />(17) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - သရဲကား အခုတေလာ သရဲကားမၾကည့္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ ၾကည့္ဦးမွ <br /><br />(18) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - နားလည္ပါ နားလည္ပါ ကုိယ္ေျပာရင္ တခြန္းထဲနဲ႔ နားလည္ပါ (ထပ္တလဲလဲ ေျပာရလြန္းသျဖင့္ အျမွဳပ္ထြက္လုမတက္ျဖစ္ေနပီ)<br /><br />(19) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - အေမ (ကုိယ္ဘာေျပာေျပာ လက္ခံတာဆုိလုိ႔ အေမပဲရွိတာကုိး)<br /><br />(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကုိယ့္ကုိ ပိန္သြားပါလား၊ ေခ်ာလာပါလား ေျပာလ်င္ :P ဒန္႔တန္တန္<br /><br />(21) အမုန္းဆံုးအရာ - တခြန္းေျပာရင္ တခါထဲနဲ႔ နားမေပါက္သည့္လူမ်ား<br /><br />(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - မႀကဳိက္၊ မေသာက္ ေရပဲႀကဳိက္တယ္<br /><br />(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - ကီးဘုတ္နဲ႔ ဒတ္စဘုတ္ :P<br /><br />(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ေခါင္း၊ မ်က္စိ<br /><br />(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - အင္တာနက္<br /><br />(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ေအာင္လရဲ႕ ေတာင္းပန္တယ္ သီခ်င္း (နားကုိညည္းေနတာပဲ)<br /><br />(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - စကားကုိ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာရတာ (အဲ့ဒီစကားေတြကုိပဲ ေျပာၿပီးေျပာ :@#$$)<br /><br />(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - ပုိက္ဆံ<br /><br />(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ေခြး (ဟုိေန႔က ဆုိင္ကယ္နဲ႔ကုိ လုိက္ဆဲြတာ ကုိယ္လဲ ျပန္ေအာ္ေရာ ေခြးေတာင္ အၿမီးကုပ္သြားတယ္.. ေဘးကလူေတြမေျပာနဲ႔ အေရွ႕က လာေနတဲ့ကားေတာင္ ရပ္သြားတဲ့အထိ  )<br /><br />(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - အြန္လုိင္းေပၚမွာဆုိရင္ေတာ့ ခ်ဳိကုိသဇင္၊ အိန္ဂ်ယ္၊ အရူးေလး၊ သူတုိ႔နဲ႔ တခြန္း၂ခြန္း သုံးေလးခြန္း ေျပာျဖစ္တာပါပဲ <br /> <br />(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - လြယ္အိတ္တလုံး (စုံစီနဖာ)<br /><br />(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - ဟုိဟုိသည္သည္ပါဆုိ ဘယ္မွမေရာက္တာ ၾကာေပါ့ <br /><br />(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - လကုန္တဲ့အခ်ိန္ (စာရင္းရွင္းရလုိ႔ )<br /><br />(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - အိမ္မွာပါဆုိ<br /><br />(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - အတင္းႀကီး ကုိယ္ရည္ေသြးေနရင္<br /><br />(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - ၂၀၁၂ က်ရင္ ကမၻာပ်က္မွာ ဘာမွႀကဳိေတြးမပူၾကပါနဲ႔ ခင္ဗ်ားးးးးး<br /><br />(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ေသာၾကာသားႀကီး ေရွာမယ့္အခ်ိန္ ))<br /><br />အေနာ္ ေနတဲ့ေနရာက အနီေတြဆႏၵျပကတည္းက အင္တာနက္က ပိတ္လုိက္တယ္ထင္ပါရဲ႕.. စီေဘာက္ေတြလဲ မျမင္ ဘေလာ့ေတြမွာ မန္႔လုိ႔မရတဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိယ္က သူငယ္ခ်င္းေတြ အသစ္တင္တုိင္း ေရာက္ေပမဲ့ ေရာက္ေၾကာင္းေလး ဘာေလးညာေလးေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ရဘူး.. စိတ္လဲ မေကာင္းဘူး ကုိယ့္ကုိကုိယ္လဲ တာဝန္မေက်ဘူးလုိ႔ ခံစားရေတာ့ အဲ့ခံစားခ်က္က စာေရးဖုိ႔ကုိပါ လက္တြန္႔ေစမိတယ္..<br /><br />ဟုိေန႔က စီေဘာက္ေတြလဲ ျပန္ပြင့္ ဘေလာ့လဲ ျပန္မန္႔လုိ႔ရေတာ့ ဝမ္းသာအားရ လုိက္မန္႔ လုိက္ေျပာလုိက္တာ ေနာက္ေန႔လဲက်ေရာ blogger.com ႀကီး ပိတ္သြားတဲ့အထိ.. အဲ့လုိ လပ္ကီးေကာင္းတဲ့ မမပါ ဟီးး.<br /><br />ေက်းဇူးပါ <a href="http://oakgyi.blogspot.com/">အကုိအုပ္ႀကီး</a>ေရ.. တဂ္ပုိ႔စ္ေလးမွာ တဂ္တဲ့အတြက္.. အေနာ္ စာမေရးျဖစ္လဲ စာေရးေကာင္းတဲ့ ကုိယ့္အကုိရဲ႕လက္ရာ ကဗ်ာေတြကုိ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္.. အသစ္တင္တုိင္းလဲ ေရာက္ပါတယ္. အၿမဲတမ္းဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ အကုိေရ.. <br /><br />ေနာက္လဲ တဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြမွာ တဂ္လုိ႔ ရပါတယ္. တူတူပုန္းတမ္းေဆာ့တဲ့ကေလးေတြလုိမ်ဳိး ကုိယ့္ကုိ လာဖမ္းမယ့္ ကစားေဖာ္၊ ကုိယ့္ကုိ သတိတရ လာတဂ္မယ့္ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းအေဖာ္ေတြကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါေၾကာင္း <br />(((ဟမ္))) ပုိၿပီ သူ :PPPP<br /><br />အဲ့တာနဲ႔ပဲ ပထမဆုံးအႀကိမ္ အေနာ္ကေန ျပန္တဂ္မယ့္ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ား (အမ္) လန္႔မသြားပါနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ေသနတ္ထုတ္တာပါ ခြိခြိ.. ကဲ လာထား အနေႏၱာအနႏၱငါးပါး ဦးထိပ္ထား၍ ))<br /><br /><a href="http://chocothazin.blogspot.com/">မမခ်ဳိကုိသဇင္၊</a> <a href="http://jrlwinoo.blogspot.com/">ခ်စ္တဲ့ခင္၊</a> <a href="http://angelshaper.blogspot.com/">Angle Shaper၊</a> <a href="http://rose-sharon.blogspot.com/">မမ rose of Sharon၊</a> <a href="http://revolution11-littlebrook.blogspot.com/">အကုိဘရြတ္ခ္ </a>တုိ႔ကို ျပန္တဂ္ပါတယ္။။ <span style="font-weight:bold;">လတ္တေလာစိတ္ဆႏၵမ်ား<span style="font-style:italic;"></span></span> လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္လုိက္ပါတယ္။ ေရးေပးၾကပါေနာ္ ဟိဟိ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-258451497404300591?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-4980992953365322292011-05-12T01:31:00.000-07:002011-05-13T13:30:19.716-07:00ဒီလုိပါပဲ <br />ကုိယ္ဟာ ဘယ္ေလာက္အေလ့က်သလဲဆုိ<br />ရြက္က်ရာ ပင္ေပါက္လုိက္တဲ့အထိ<br /><br />ခံစားခ်က္ကေရာတဲ့<br />ခ်စ္သလား မုန္းသလား မေဝခဲြေနေတာ့ဘူး <br />သူလုိကုိယ္လုိ<br /><br />သူ႕အတြက္တဲ့<br />မေျပာရက္လုိ႔ ေျပာမထြက္လုိက္တဲ့ စကားလုံးေတြစုသိမ္း<br />ခပ္စိမ္းစိမ္း ၿပဳံးျပလုိက္ပါတယ္..<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔တဲ့<br />အဲ့ဒီသံေသတၱာကုိ နာမည္တပ္ေပးလုိက္မယ္<br />မင္းကုိယ္မင္း မေရရာရင္ <br />အဲ့ဒီေသာ့မွာ ပတ္စဝပ္မထည့္လုိက္နဲ႔<br /><br />ေျပာတာပါပဲ <br />ဒီလုိဟုိလုိေတြမ်ားဆုိတာ<br />အမွန္တရားဆုိတဲ့ဟာေတြခ်ည္းပဲတဲ့<br />သူ႕စိတ္ထဲ<br /><br />မေသခ်ာမႈေတြ မ်ားလြန္းလုိ႔တဲ့<br />အဲ့တာကေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား<br />ေမးခြန္းမွာကုိက မေရမရာ<br /><br />အခ်စ္လား အမုန္းလား<br />ႏွစ္ခုလုံး တဲြမထားပါနဲ႔<br />သူတုိ႔တဲြေနတာကုိ <br />အႏၱရာယ္..<br /><br /><br />ျပည့္စုံ<br />12/5/2011, 3:25 pm<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-498099295336532229?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-26456308349037465592011-03-25T00:25:00.000-07:002011-03-25T00:27:46.797-07:00ကမၻာႀကီးေလ<br />အရင္တုန္းက အခ်စ္ႀကီးလုိ႔<br />သူ႕ဆဲြအားကုိ အားကုန္သုံး<br />ကမၻာႀကီးတခုလုံးကုိ တြယ္ဖက္ထားတယ္..<br />အခုေတာ့ နာက်င္<br />စာတင္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္လြန္းတဲ့လူေတြေၾကာင့္<br />ေဒါသ အမ်က္ႀကီး <br />ကမၻာႀကီၤးေလ<br />ေဆာက္တည္မရေအာင္ ယိမ္းထုိးလႈပ္ရွား<br />သူ႕အပါးမွာရွိသမွ် အရာအားလုံး<br />အကုန္လုံး သိမ္းႀကဳံးမုန္းပစ္လုိက္တယ္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(24/3/2011 - 8:44 pm) (7.0-magnitude earthquake strikes Myanmar)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2645630834903746559?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-51985760136491460752011-02-27T00:03:00.000-08:002011-02-27T00:04:39.401-08:00မွားသြားတယ္ကြယ္<br />မွားမွန္းသိတာေတြလဲ မ်ားပါတယ္<br />ကုိယ္က ပဌာန္းရြတ္လုိ႔ေတာင္ မကၽြတ္တဲ့တေစၦတေကာင္<br />ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ဘဝထဲ<br />စိတ္ကူးေတြ အေတာင္ေညာင္းေလာက္ေအာင္ ပ်ံခြင့္ရတာေတာင္မွ<br />ပုံစံခြက္ထဲက မထြက္ခ်င္သူ<br /><br />အမွန္တရားတဲ့<br />အရန္အေနနဲ႔ထားထားတဲ့ ကုိယ္က်င့္တရားက ရီတယ္<br />မနက္ျဖန္ သန္ဘက္ခါဆုိတာ <br />ျဖတ္သန္းသြားေနတဲ့အခ်ိန္ေတြတဲ့<br />ရွင္သန္မႈေတြတုိင္း ေလာဘသကၠာယေတြမ်ားတယ္<br />ေဒါသနဲ႔ေမာဟကုိ လက္ထဲဝွက္ထားရတဲ့အခ်ိန္တုိင္း<br />ဟန္ေဆာင္မႈဆုိတာ သကာလုိခ်ဳိျမေနတယ္<br /><br />ေနပါဦး ေလာကဓံရယ္<br />ဟာသပါဆုိမွ ဟာဒယမျဖစ္တဲ့ၾကားထဲ<br />ေရႊရင္စုိ႔ဆဲ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ငုိျပေနရတာ ခမ်ာလဲ ေမာရွာမေပါ့<br />ေက်ာရရုံႀကံသြားတဲ့ ေလာကပါလတရားဆုိတာ<br />လူ႕သဘာဝအလယ္မွာ မ်က္ႏွာသာရေနတုန္းပဲ<br /><br />ကမၻာႀကီး အုိဇုန္းလႊာေပါက္ေနတယ္ေမေမ<br />ကုိယ့္အိတ္ကပ္ေတြလဲ အလႊာအထပ္ထပ္ ေပါက္လုိ႔<br />တယုတယသယ္ပုိးလာတဲ့ ကုိယ္က်င့္သိကၡာရယ္<br />လူေရွ႕ေရာက္မွ ထထေဖာက္တတ္တဲ့ ယုံၾကည္မႈဆုိတာေတြရယ္ေပါင္းရင္<br />ဇာတ္ေခါင္းကဲြသြားတဲ့ ဇာတ္ဆရာလုိ<br />မ်က္ႏွာက မာန္တင္းထားေပမဲ့ ရင္ဘတ္က ခြက္ဝင္ေနတတ္တာမ်ဳိး<br /><br />ေမေမေရ ခဲဖ်က္ေပးပါ<br />တံေတြးစြတ္ဖ်က္လုိ႔ မရတဲ့ အမွားေတြမွာ<br />အသားကုိ ဓားနဲ႔လွီးမွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမယ့္ အနာရြတ္ေတြပဲတုိး<br />စိတ္တန္ဖုိးေတြလဲ က်ဆင္းေနတယ္<br /><br />ေမေမေရ<br />သာဓုေခၚၿပီး ေၾကးစည္သံမ်ားမ်ားထုေပးပါ<br />ဒီတေစၦက ေမတၱာတရားနဲ႔မွ ေခ်ခၽြတ္ႏုိင္မွာမုိ႔<br />အၾကင္နာနဲ႔မွ်ား ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ထားေပးပါ<br /><br />ေမေမေရ<br />ဒါေနာက္ဆုံးစာပါပဲ<br />စာပုိ႔သမားမေရာက္တဲ့ ၿမဳိ႕ငယ္ေလးဆီ လိပ္မူလုိက္ပါတယ္<br />တဆင့္စကား တဆင့္နားနဲ႔သာ အမွ်ေပးေဝေပးပါ<br />………………..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂-၂၇-၂၀၁၁၊ ၂း၃၇ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5198576013649146075?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-5396844084958689992011-02-24T02:38:00.000-08:002011-02-24T02:39:29.665-08:00ေဇာေတြက ႀကဳိးေတြလုိပဲ <br />လည္မ်ဳိကိုတင္းတင္းပတ္ <br />စိတ္ဓာတ္ေတြညစ္ပတ္လာတယ္<br /><br />သုိးေတြလုိပဲ<br />စိတ္ကူးေတြသြားတဲ့ေနာက္<br />ေခ်ာက္ဆုိလဲ ခုန္ခ်ပစ္လုိက္မယ္<br /><br />မုိးခါးေရပါ<br />တေယာက္မွ မရူးဘူး<br />ကုိယ္တေယာက္ထဲ ထူးေနတာတဲ့<br /><br />ေမေမေရ<br />ႏွလုံးသားေတြ ေအာင့္ေအာင့္ေနတယ္..<br /><br />ေမတၱာတရားေတြ ပြားမ်ားဖုိ႔ဆုိတာကလဲ<br />ေလာ့ဂရစ္သမ္ႀကီးက က်ကဲြ<br /><br />ၿပဳံးျပဖုိ႔ေတာင္ <br />ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔ တည့္ပါ့မလား စဥ္းစားေနရ<br /><br />ဒါနဲ႔မ်ားေလ<br />သူစိမ္းေတြမ်ားဆုိတာ<br />ရန္သူႀကီးေတြကုိျဖစ္လုိ႔…<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၄-၂-၂၀၁၁၊ ၅း၃၆ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-539684408495868999?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-21238709968045323372011-02-15T06:34:00.000-08:002011-02-15T06:43:43.403-08:00က်မတုိ႔ေတြမွာ သံေယာဇဥ္ေလ်ာ့ပါးစ ျပဳလာေနၾကၿပီလား.. <br />လူတစ္ဖက္သားကုိ လြယ္လင့္တကူ ခ်စ္ၾကင္နာစိတ္ေတြ ေလ်ာ့ပါးလာေနပါသလား.. <br />ယုံၾကည္မႈမွာေတာင္ မ်က္စိမွိတ္ယုံၾကည္လုိက္ရမႈေတြ မ်ားေနပါသလား.. <br />ေဝခဲြမရတဲ့ ဒြိဟစိတ္ေတြ တပုံတပင္နဲ႔ အထီးက်န္စိတ္ေတြ ပုိပုိတုိးလာေနပါသလား…<br />၂၄ နာရီေၾကာင့္သာ တရက္ျပည့္ျပည့္သြားေသာ အခ်ိန္ေတြ ေန႔ရက္ေတြ မ်ားမ်ားလာေနပါသလား…<br /><br />လူမႈေရးဝက္ဘ္ဆုိက္ေတြႏွင့္ အြန္လုိင္း အင္တာနက္ဂိမ္းေတြေပၚမွာသာ လူေတြဟာ စဲြလမ္းစိတ္ေတြ မ်ားလာေနၿပီလုိ႔ သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္.. တကယ္တမ္းေရာ လူေတြဟာ အဲ့ဒီလုိ ေနရာေတြမွာ အရူးအမူး စဲြလမ္းေနၾကပါသလား.. <br /><br />အြန္လုိင္းေပၚမွာပင္ ဖတ္မိေသာ ေနာက္သတင္းတပုဒ္က မိမိရင္ေသြးငယ္ကုိ ေရခ်ဳိးဇလုံအတြင္းမွာ တေယာက္တည္းထားပစ္ခဲ့ပီး လူမႈေရးဝက္ဘ္ဆုိက္အတြင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ဓာတ္ပုံေတြကို စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ရႈေနမိတဲ့အတြက္ ရင္ေသြးငယ္ကုိ ဆုံးရႈံးခဲ့ရတဲ့ မိခင္တစ္ဦးရဲ႕အေၾကာင္း…<br /><br />ဒါေတြ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္လာေနပါသလဲ…<br /><br />အေယာက္စီ အေယာက္စီတုိင္း ကုိယ္စီ ကုိယ္စီတုိင္းရဲ႕ စိတ္အတြင္းနာက်င္မႈေတြ အထီးက်န္မႈေတြနဲ႔ ဝမ္းနည္းမႈေတြ တုိးတုိးလာေနသည့္ အခုအခါ သည္ဘဝေတြမွာ ဘာေတြက နာက်င္ေစသလဲ ဘာေတြက ေပ်ာ္ရႊင္ေစပါသလဲ…<br /><br />စဲြလမ္းစိတ္ေတြ ပုိမ်ားလာသည့္အခါ ဆုံးရႈံးရမႈပုိမ်ားလာတတ္သည့္ ေလာကဓံတရားေတြအရ က်မတုိ႔ေတြ စဲြလမ္းမႈေတြကုိ တုိးလာမွာကုိလဲေၾကာက္ ေလ်ာ့ပါးသြားမွာကုိလဲေၾကာက္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အစိမ္းေရာင္ကမၻာႀကီးထဲ တကုိယ္တည္း ပုန္းေအာင္းေနမႈွေတြ မ်ားလာေနခဲ့တယ္ဆုိရင္ မွားမ်ားမွားေနမလား…<br /><br />လက္ေတြ႕ကမၻာရဲ႕ လူမႈဘဝ ထုိးႏွက္ခ်က္ေတြ၊ တာဝန္ေတြ၊ ဝတၱရားေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ရမႈေတြ၊ စိုးရြံ႕မႈေတြ၊ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြကုိ စိတ္ကုန္လာမိတဲ့အခါ …<br /> <br />လက္ေတြ႕မက်တဲ့၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပုန္းဝွက္ထားလုိ႔ရႏုိင္တဲ့၊ စိတ္တူကုိယ္တူ လူေတြကုိ ရွာေဖြလာႏုိင္တဲ့ Virtual World ေလးေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕လာေနတဲ့သူေတြထဲ ကုိယ္လဲ တေယာက္အပါအဝင္ ျဖစ္လာေသာအခါ..<br /><br />အဲ့ဒီ virtual world ေလးထဲမွာကုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ပုန္းေအာင္းႏုိင္သမွ် ပုန္းေအာင္း၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိမ္းဝွက္ႏုိင္သမွ် သိမ္းဝွက္ထားခ်င္မိတဲ့အခါ…<br /><br />က်မတုိ႔ေတြ အင္တာနက္ အြန္လုိင္းေတြေပၚမွာ ဂ်ီေမးလ္ ဂ်ီေတာ့ေတြနဲ႔ ေဖ့ဘြတ္ တြစ္တာ အစရွိတဲ့ ဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းေတြေပၚမွာ ရွိေနေပမဲ့ .. အခ်ိန္ျပည့္ အၿမဲတမ္း အြန္လုိင္းသုံးေနတယ္ ဆုိေပမဲ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ စကားမေျပာျဖစ္ မက္ေဆ့ခ်္မပုိ႔ျဖစ္ ေမးလ္မပုိ႔ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာျမင့္ေနၾကၿပီျဖစ္ပါသလဲ…<br /><br />အနီးစပ္ဆုံးေျပာရရင္ ဂ်ီေတာ့ေတြေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္ျပထားေနတာေတာင္ ကိစၥ အေၾကာင္းျခင္းရာ တစ္စုံတစ္ရာ မရွိဘဲ hi, hello ေလာက္ေတာင္ မေျပာျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေနပါၿပီလဲ…<br /><br />က်မတုိ႔ေတြဟာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ စကားလုံးေတြက တဆင့္ သူစိမ္းျပင္ျပင္ျဖစ္သြားခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွိေနပါၿပီလဲ..<br /><br />တကယ္ေတာ့ က်မတုိ႔ေတြဟာ လက္ေတြ႕ဘဝကေန အတုအေယာင္ကမၻာေလးဆီ ေျပးဝင္ခုိလႈံၾကတာခ်င္းေတာ့ တူညီေနၾကမွာပါ.. အဲ့ဒီေနရာမွာ က်မတုိ႔ေတြကုိ ဆက္သြယ္ထားတာက မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ႀကဳိးေလးေတြနဲ႔ေပါ့… အဲ့ဒီႀကဳိးေလးေတြဟာ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရႏုိင္ေပမဲ့ .. မျမင္ရေပမဲ့ ရွိေနတယ္လုိ႔ သိေနႏုိင္တဲ့ ႀကဳိးေလးေတြေပါ့…<br /><br />ဒီ virtual world ေလးထဲမွာ အဲ့ဒီႀကဳိးေလးေတြဟာ တခါတေလေတာ့လဲ ထင္ထင္ရွားရွား တခါတေလေတာ့လဲ ေမွးေမွးမွိန္မွိန္… တခါတေလေတာ့လဲ အစိမ္းလုိက္ ျပတ္ေတာက္သြား.. တခါတေလေတာ့လဲ ခလုတ္တုိက္မိမွ အလန္႔တၾကား…<br /><br />က်မ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆုံက်မိတဲ့ ရွားရွားပါးပါး ညခင္းေလး တခုပါ… သူမက က်မကုိ hello တလုံး ရုိက္လုိက္တဲ့အခါ က်မတုိ႔ သံေယာဇဥ္ေတြ ျပန္လည္အသက္ဝင္လာခဲ့ပါတယ္.. <br /><br />တကယ္ေတာ့ သူမနဲ႔ က်မဟာ က်မတုိ႔ရဲ႕ gtalk list ထဲမွာ အခ်ိန္အၾကာႀကီးရွိေနေပမဲ့ အြန္လုိင္းေပၚမွာ စိမ္းေနတာခ်င္း တူေနေပမဲ့ စကားစျမည္မေျပာျဖစ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပီ ထင္ပါရဲ႕…<br /><br />က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ရင္း သူမကုိ က်မ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာမိတဲ့ စကားတခြန္းက .. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">တကယ္ေတာ့ ငါတုိ႔ေတြဟာ ႀကဳိးေတြလုိ ျဖစ္ေနမွာ… ခ်ည္တုန္း ခနသာ ခုိင္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေနတာမ်ဳိး၊ ဆက္သြယ္မႈဆုိတာကေတာ့ အဲ့ဒီႀကဳိးေလးေတြကုိ ကုိယ္က လႊတ္ခ်လုိက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတုိ႔ဘက္က ျဖတ္ခ်လုိက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပတ္သြားတာမ်ဳိးေနမယ္လုိ႔….<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />က်မတုိ႔ေတြ တင္းထားလြန္းတဲ့အတြက္ ျပတ္ထြက္သြားတဲ့ ႀကဳိးေလးေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးမွာျဖစ္သလုိ ေလ်ာ့ရဲရဲထားခဲ့မိတဲ့အတြက္ ျပတ္သြားတာေတာင္ မသိလုိက္ရတဲ့အျဖစ္မ်ဳိးေတြေရာ… လုိအပ္တဲ့အခါမွ ကုိယ့္ႀကဳိးေလးကုိ ခလုတ္တုိက္မိလုိ႔ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အႀကိမ္ေရေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားေနပါၿပီလဲ…<br /><br />က်မရဲ႕ mail box ထဲကုိ စာမေရာက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပီ ထင္ပါတယ္.. က်မရဲ႕ ပါစင္နယ္ဂ်ီေမးလ္အေကာင့္ထဲကုိ သတိရတဲ့ေမးလ္တစ္ေစာင္မွ ေရာက္မလာသလုိ က်မကလဲ သတိတရ ဘယ္သူ႕ဆီကုိမွ ေမးလ္မပုိ႔ျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာေနပီ… <br /><br />အလုပ္ကိစၥနဲ႔ အလုပ္အတြက္သာ သီးသန္႔သုံးတဲ့ ေမးလ္မွာေတာင္ မျဖစ္မေန Report ပုိ႔ရမယ့္ ကိစၥနဲ႔ ျပန္လည္ေျဖရွင္းျပရမယ့္ကိစၥေတြ အတြက္သာ ေမးလ္ပုိ႔ျဖစ္ခဲ့တာ..<br /><br />အသားက်ေနတဲ့ လက္ေတြကသာ အီးေမးလ္အေကာင့္နာမည္ ပတ္စဝပ္ေတြကုိ ရုိက္ထည့္ေနမိတာ <br /><br />ကုိယ့္ရဲ႕ Inbox မွာ စာတေစာင္မွ အသစ္ေရာက္မလာတဲ့ ေမးေတြကုိ မပ်င္းမရိဖတ္ေနျဖစ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနခဲ့ပါၿပီ…<br /><br />ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္ တခါတေလေတာ့လဲ အနီေရာင္ တခါတေလေတာ့လဲ လိေမၼာ္ေရာင္ေျပာင္းထားၿပီး အြန္လုိင္းေပၚမွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာလုပ္ေနျဖစ္ေပမဲ့ စိမ္းေနလုိ႔လဲ Available မဟုတ္သလုိ နီေနလုိ႔လဲ busy ေနတာမဟုတ္ဘဲ ႀကဳံရာသင့္ရာ ေျပာင္းထားေနတဲ့အႀကိမ္ေရ မ်ားလာေနတဲ့အခါ…<br /><br />လက္ေတြ႕က်တဲ့ ဘဝေတြကေန ခနတျဖဳတ္ ေရွာင္ရွားခြင့္ရတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာေတာင္ ပ်င္းရိမႈေတြနဲ႔ စိမ္းကားေသြဖယ္ျခင္းေတြ ခံလာရေသာအခါ.. <br /><br />လက္ေတြ႕က်တဲ့ ဘဝေတြဆီကုိ တဖန္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မိျပန္တယ္<br /><br />မနက္မုိးလင္း ပီးေတာ့ ေန႔လယ္ ခနေနေတာ့ ညေနေစာင္း အိပ္ဖုိ႔ မ်က္စိမွိတ္တဲ့အခ်ိန္ဟာ သန္းေခါင္ယံ ည ၁၂ နာရီထက္ေတာ့ အသာေလး လြန္ေနခဲ့တဲ့အႀကိမ္ေရ မ်ားလာေနတဲ့အခါ…<br /><br />ၿပဳံးျပဖုိ႔ အားယူရသည္.. ရယ္ျပဖုိ႔ ႏႈတ္ခမ္းဟရသည္.. ႏႈတ္ဆက္စကားဆုိဖုိ႔ ႏႈတ္ဖ်ားကုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ထားရသည္.. ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ရတဲ့ အႀကိမ္ေရေတြ မ်ားလာေနခဲ့ရသည္..<br /><br />ဖုန္းဆက္တဲ့အခါေတြမွာ လုိရင္းကုိျဖတ္ပီး မေျပာျဖစ္ဖုိ႔၊ အလႅာပ သလႅာပ ေျပာဖုိ႔၊ ပဋိသာရ စကားဆုိဖုိ႔၊ ပီယဝါစာ ခ်ဳိသာေသာ စကားဆုိဖုိ႔၊ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာကိစၥေတြကုိ အတြင္းက်က် ေမးျမန္းဖုိ႔၊ မလုိအပ္ဘူးဟု ကုိယ္ထင္ေနသည့္ စကားလုံးေတြကုိ မေျပာမျဖစ္ေျပာရဖုိ႔ အားထုတ္ရသည့္ အႀကိမ္ေရ မ်ားလာေနသည့္အခါ…<br /><br />ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနသည့္အခ်ိန္ေတြထဲကေန လူစုစုၾကားထဲ စကားမ်ားမ်ားေျပာဖုိ႔ ႀကဳိးပမ္းရသည့္အခါ၊ သူတုိ႔ ႏွစ္သက္ေလာက္မည့္ သတင္းစကားမ်ဳိး ကုိယ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေျပာႏုိင္ဖုိ႔ ႀကဳိးပမ္းရသည့္အခါမ်ဳိးေတြမွာ…<br /><br />ကုိယ့္အလုပ္ကုိပဲ မ်က္စိမွိတ္လုပ္မေနဖုိ႔၊ သူမ်ားေတြအႀကဳိက္ ေခါင္းညိတ္ဖုိ႔၊ လူတေယာက္ရဲ႕ အတင္းကုိ သူ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ၿမိန္ေရယွက္ေရေျပာေနတဲ့အခါ မ်က္ႏွာမပ်က္ဘဲ နားေထာင္ႏုိင္ဖုိ႔၊ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ မ်က္ႏွာထားႏုိင္ဖုိ႔ ဒါေတြ မ်ားလာသည့္အခါ….<br /><br />စာဖတ္ဖုိ႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္တဲ့အခါေတြမွာလဲ တက္က်မ္းေတြနဲ႔ မိတၱဗလဋီကာလုိ လူ႕အႀကဳိက္ လူ႕အထာ ေနာေက်ေနေအာင္ ေရးထားတဲ့ က်မ္းေတြကုိ ဖတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေပးလာရေသာအခါ….<br /><br />အခုေတာ့ ဆရာျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့ လူေတြကုိ နာမည္ေရွ႕မွာ ဆရာတပ္ပီး ေခၚႏုိင္ဖုိ႔၊ နာမည္ေကာင္းရမယ့္ ကိစၥေတြမွာဆုိ ကုိယ္လုပ္ထားတဲ့ အလုပ္ေပမဲ့ နာမည္လုိခ်င္ေနတဲ့သူေတြကုိ နာမည္တပ္ေပးပီး ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာဆုိဖုိ႔အတြက္ ဝန္မေလးေတာ့…. <br /><br />ဘယ္လုိ ကိစၥရပ္ေတြက မွားေနတယ္လုိ႔ ထင္ပီး ဘယ္လုိကိစၥရပ္ေတြက မွန္ေနတယ္လုိ႔ ထင္ေနပါသလဲ…<br />ေထာက္ခံသူမ်ားေနတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြက မွန္တာမ်ားၿပီး ကန္႔ကြက္သူမရွိေပမဲ့ ေထာက္ခံသူလဲ မရွိသည့္ ကိစၥရပ္ေတြက လူႀကဳိက္နည္းပီး အမွားမ်ားလာေနေသာအခါ…<br /><br />တခ်ဳိ႕ကိစၥရပ္ေတြကုိ မွန္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကုိ မွားေနတယ္ဟု လက္တုိ႔ အတင္းေျပာတတ္တာမ်ားလာေနေသာအခါ…<br /><br />ဘာေတြကို ဘယ္လုိျပင္ဆင္ရမလဲ ဘာေတြက ဘယ္လုိေနရာေတြမွာ မွားေနခဲ့ပါသလဲ…<br /><br />မေန႔ညကေတာ့ လသာတဲ့ ည မဟုတ္ေပမဲ့ ၾကယ္ေတြ စုံစုံညီညီ လင္းေနခဲ့တာကုိ ျမင္ခဲ့ရၿပီး အဲ့ဒီၾကယ္ေတြထဲက ၾကယ္ေလးတစင္း ျဖဳတ္ခနဲ ေၾကြက်သြားတာကုိ က်မ မွတ္မွတ္ရရ ျမင္လုိက္ပါတယ္..<br /><br />ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးထဲကေန ၾကယ္တပြင့္ကလဲ စုတိစိတ္က် ေၾကြေပးရမယ္.. ကုိယ္ကလဲ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေၾကြသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ျပင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္မိတဲ့အခ်ိန္လဲ ျဖစ္ရမယ္…<br />အဲ့ဒီလုိမ်ဳိး တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ၾကယ္ေၾကြသြားတဲ့အခါ ဆုတစ္ခု ေတာင္းရတယ္.. အဲ့ဒီ ေတာင္းတဲ့ဆုကလဲ ျပည့္တယ္ဆုိတဲ့ အဆုိဟာ ဘယ္တုန္းက ရွိခဲ့ဖူးပါသလဲ.. <br /><br />ရွိခဲ့ဖူးတာ က်ိန္းေသသလား မက်ိန္းေသဘူးလား..<br /><br />ၾကယ္ေၾကြတာကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ့တဲ့ ေမာ့ၾကည့္ေနဆဲက်မ ဆုမေတာင္းျဖစ္ခဲ့ပါဘူး.. <br /><br />ေတာင္းလုိ႔ ျပည့္ရင္ ဆုက တဆုတည္း ရမွာမုိ႔လုိ႔ လုိ႔ ေတြးမိရင္ လုိခ်င္ေလာဘေတြ မ်ားလုိက္တာလုိ႔ ေလွာင္ရယ္စရာမ်ား ျဖစ္ေနမလား….. <br /><br />အဲ့ဒီအခ်ိန္က အဲ့ဒီလုိအေတြးကုိ ေတြးလုိက္မိသလား မေတြးလုိက္ဘူးလား အခုေနခါမွာေတာင္ ျပန္ေတြးတဲ့အခါမွာ မက်ိန္းေသေတာ့ေသာအခါ…. <br /><br /><br /><br />ျပည့္စုံ<br />(15-2-2011၊ 9း38 pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-2123870996804532337?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-6417337912236144832011-02-04T05:52:00.000-08:002011-02-04T06:14:24.376-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TUwFKuwGOXI/AAAAAAAAAH4/7D5yLtZSe2w/s1600/DSCF2397.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TUwFKuwGOXI/AAAAAAAAAH4/7D5yLtZSe2w/s320/DSCF2397.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569832521057057138" /></a><br /><br /><br />အိပ္မက္ထဲက အိမ္ကေလးကို <br />အဲ့ဒီေန႔က ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္<br />.........<br /><br />ေရနံေခ်းေရာင္ဝေနတဲ့<br />ေခါင္သုံးေခါင္ရွိတဲ့ အိမ္ကေလး<br />ေဆးအျဖဴေရာင္သုတ္လိမ္းထားပီး<br />ေလွကားသုံးထစ္ရွိတဲ့ အိမ္ပုေလး<br /><br />အုန္းပင္ ၄ ပင္ရဲ႕အလယ္မွာ<br />ေက်ာက္စည္ႀကီးခ်ထားပီး<br />ေႏြမုိးေဆာင္း ေရမျပတ္ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />အိမ္ေရွ႕က ဒန္႔ဒလြန္ပင္နဲ႔ <br />ေနာက္ေဖးက ဘူးပင္ေတြၾကားမွာ<br />တူတူပုန္းတမ္းေဆာ့ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />ဟုိဝင္ဒီထြက္<br />အခန္းေတြဖဲြ႕စည္းထားတဲ့<br />ခန္းဆီးမရွိတဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />ေနာက္ေဖးက ဖုိခေနာက္အဆင့္မွာ<br />မီးေသြးမီးနဲ႔ ဟင္းခ်က္ေနတဲ့<br />အေမရွိတဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />အိမ္အျပန္ေနာက္က်တဲ့ ကေလးေတြကုိ<br />အိမ္ေရွ႕က ထုိင္ေမွ်ာ္တတ္တဲ့<br />အေဖရွိတဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က အဲ့ဒီအိမ္ကေလးကုိ<br />ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္<br />.........<br /><br />နာဂစ္ဒဏ္နဲ႔<br />အုန္းပင္ေတြ မရွိေတာ့တဲ့ <br />အိမ္ကေလး<br /><br />ဆူနာမီဒဏ္ေၾကာင့္<br />တျခမ္းယုိင္သြားတဲ့<br />အိမ္ကေလး<br /><br />ေရနံေခ်းေရာင္မရွိေတာ့ဘဲ<br />အိမ္ေခါင္တုိင္ေဆြးေနတဲ့<br />အိမ္ကေလး<br /><br />ၿခဳံႏြယ္ေတြ ပိတ္ေနပီး<br />ေရစီးေျမာင္း မစီးေတာ့တဲ့<br />အိမ္ကေလး<br /><br />အိမ္ေရွ႕က ေက်ာက္စည္မွာ<br />စည္ပင္က ေရအလာေစာင့္ေနတဲ့<br />ေရမီတာတပ္ထားတဲ့ အိမ္ကေလး<br /><br />သားသမီးေျခာက္ေယာက္<br />အေဝးေရာက္ေနတဲ့<br />အိမ္ကေလး<br /><br />ေျမးကေလး ၂ ေယာက္အားကုိးနဲ႔<br />ေျခာက္တီးေျခာက္ေတာက္<br />အိမ္ကေလး<br /><br />တလႈပ္လႈပ္နဲ႔<br />အၿမဲမျပတ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့<br />အေဖအေမရဲ႕ အိမ္ကေလး<br /><br />အဲ့ဒီေန႔က<br />အဲ့ဒီအိမ္ကေလးကေန ျပန္လာခဲ့တယ္<br />..............<br /><br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၄-၂-၂၀၁၁၊ ၈း၅၃ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-641733791223614483?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-50568995599342796012011-01-04T07:58:00.000-08:002011-01-04T08:00:00.600-08:00ႏွစ္ေဟာင္းက သူ႕အခ်ိန္က် ထြက္ခြာသြားတဲ့အခါ<br />ႏွစ္သစ္က အစားထုိးဝင္ေရာက္လာတယ္<br />လေတြရယ္ .. ရက္ေတြနဲ႔ နာရီေတြရယ္<br />ဒီလုိနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားၾကမွာပဲ<br /><br />ေႏြ မုိး ေဆာင္းတဲ့ <br />ရာသီေတြေျပာင္းလဲသြားတုိင္း<br />မယုိင္လဲသြားတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြၾကား<br />မရပ္ေသးတဲ့ ႏွလုံးခုန္သံေတြ ရွင္သန္ေနတုန္းပဲ<br /><br />ဘဝေတြတဲ့<br />နယ္ျခားမ်ဥ္းရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ ရွိသလား<br />မတူညီတဲ့ ဘာသာစကားေတြၾကားမွာရွိသလား<br />ဘယ္အရာမွ မယုံရဲဘူး.<br /><br />ေသြးက ေရထက္ပ်စ္သတဲ့<br />က်မတုိ႔ ေသြးလုိခ်စ္ခဲ့ၾကသလား<br />ေရလုိ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာလား <br />ျပန္ေတြးၾကည့္တုိင္း မက်ိန္းေသဘူး<br /><br />ဒီဇာတ္လမ္းမွာေတာ့<br />ဒီအခန္းပီးရင္ ဒီလမ္းကုိေရြးရမွာပဲ<br />သြားႏွင့္ေတာ့ ၂၀၁၀<br />လုိက္လာခဲ့မယ္ မေဝးေတာ့မယ့္ ၂၀၁၂ ဆီ<br /><br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁-၄-၂၀၁၁၊ ၁၀း၅၃ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5056899559934279601?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-65357596268127714452010-12-27T01:13:00.000-08:002010-12-27T02:13:09.184-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TRhaDsR-2EI/AAAAAAAAAHk/vLthBm5pBwg/s1600/SAM_5137.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TRhaDsR-2EI/AAAAAAAAAHk/vLthBm5pBwg/s320/SAM_5137.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555289159834196034" /></a><br />အခုတေလာ စာေရးခ်င္စိတ္ သိပ္မရွိလွ.. ဘာကုိမွ ေလးေလးပင္ပင္ မထမ္းထားခ်င္တာလဲ ပါေနသည္.. စကားသာ မ်ားမ်ားေျပာခ်င္ေနသည္.. စကားကလဲ ေျပာလုိက္တာဆုိတာ.. ကုိယ္ေျပာရင္ နားေထာင္မယ့္သူမရွိလဲ ကိစၥမရွိလွ.. တစ္ေယာက္တည္း သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိပစ္လုိက္သည္.. ကဲ ေပ်ာ္စရာေတာ့ သိပ္မေကာင္းလွ..<br /><br />ဇာတ္ေပါင္းရင္ အားလုံး ဘုရားေလာင္း.. ကုိယ္သာ ေဒဝဒတ္လက္သစ္ျဖစ္ေနေတာ့ကာ.. အားလုံး ေကာင္းပါသည္.. ငါ ေသာက္တစ္ေယာက္တည္းက ပုံမွန္မဟုတ္.. အဲ့လုိပဲ ခံယူထားလုိက္ေတာ့ လူေတြလဲ သိပ္ၾကည့္ခ်င္လွသည္မရွိ.. ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးမ်ားႏွင့္ ဘဲခပ္မုိက္မုိက္မ်ားေတာ့ ကုိယ္ ေငးေမာပစ္မွားမိေနသည္.. ဝါသနာေတြ တမ်ဳိးမ်ား ေျပာင္းလာေနသည္လား မေျပာတတ္.<br /><br />တခါတခါ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဟစိကေလးမ်ား အေၾကာင္းမရွိပဲ ေအာ္သလုိ.. အန္းးးးးးးးးးးး အင္းးးးးးးးးးး အူးးးးးးးးးးးးးးး အဲ့လုိ အာေမဋိတ္သံ ၁၆ မ်ဳိးေလာက္ အေၾကာင္းမရွိ ေအာ္ဟစ္ခ်င္ေနကာ.. လက္ေတြ႕ မွာေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ တင္းတင္းပိုက္ မ်က္ေမွာင္ရုိးကုိ အဆုံးထိခ်ဳိးပီး.. ႏႈတ္ခမ္းက သေရာ္ေတာ္ ေတာ္ ၿပဳံးထားလုိက္သည္.. ျပင္ပဗဟုဝုစ္မွာကုိ ဆရာႀကီးစတုိင္..<br /><br />ဒီလ.. ဒီဇင္ဘာလ.. မွတ္မွတ္ရရ ေျပာရလ်င္.. အခန္းအသစ္ကုိ စေျပာင္းသည့္ ၂၀၁၀ ဇြန္လ ကတည္းက ထိပ္စီးလဲ မၿငိမ္.. ေနာက္ပိတ္ကလဲ လႈပ္တုပ္တုပ္ေတြၾကားထဲ.. အခန္းေတြ တခန္းပီး တခန္းငွား.. တခန္းပီး တခန္း ျပန္အပ္ရ.. အေဝးေျပးကားလမ္းနဲ႔ အေဝးေျပးကားေပၚ အိမ္လုပ္ပီး အခု ဘန္ေကာက္တက္လုိက္.. ခ်င္းမုိင္သြားလုိက္.. မဲေဆာက္ကုိ သြားလုိက္.. မဲေဆာက္ကေန ဘန္ေကာက္ ျပန္လာလုိက္.. ဘန္ေကာက္ကေန ခ်င္းမုိင္ေရာက္သြားလုိက္.. ခ်င္းမုိင္ကေန မဲေဆာက္ ျပန္လာလုိက္.. ဒီၾကားထဲ အေဝးေျပးကားစီးရင္ ကုိယ္က 999 VIP ကားမွပဲ စီးသည္.. တခါတေလ ၿမဳိ႕အထြက္ ၿမဳိ႕အဝင္ ဂိတ္ေတြမွာ ရဲေတာင္ မစစ္.. ေလာကစည္းစိမ္အျပည့္..<br /><br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ <a href="http://moeswe-moeswe.blogspot.com/2010/12/blog-post.html">အဲ့ဒီည</a>က အခန္းတခန္း ျပန္အပ္ကာ အဲ့ဒီက ဒုကၡသည္အထုပ္ေတြနဲ႔အတူ ဘတ္ ၃၀၀ ေက်ာ္တန္ ကားကုိမွ ေရြးစီးမိသည္.. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TRhlaIZUQKI/AAAAAAAAAHs/YdiDiGXFdEA/s1600/02122010.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TRhlaIZUQKI/AAAAAAAAAHs/YdiDiGXFdEA/s320/02122010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555301639966179490" /></a> တခါဖူးမွ မျမင္ခဲ့ရဖူးေသာ ဘန္ေကာက္ကေန မဲေဆာက္အထိ မတ္တပ္ရပ္ လုိက္စီးရေသာ ျမန္မာတုိင္းရင္းသား လူငယ္မ်ားႏွင့္ အင္မတန္ မုိက္ရုိင္း ထြားႀကဳိင္းလွေသာ ထုိင္း ဒရုိင္ဘာ စပယ္ယာ တစ္စုံတဲဲြ၊ ထုိင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေသာ ထုိင္းမယားငယ္မ တစ္ေယာက္ႏွင့္ ၇ နာရီေမာင္းရေသာ အေဝးေျပးကားေပၚ အိမ္သာမပါ ေစာင္မရွိ ထုိင္လုိက္ခဲ့ရတဲ့အခါ ေလာကသဘာဝ ဒုကၡအစစ္အမွန္ကုိ အေသအခ်ာ ခံစားခဲ့ရေလသည္..<br /><br />ထားေတာ့.. ဘဝဆုိတာ အိပ္မက္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ျဖည့္ဆည္းထားရသည္ဟု ဆုိလ်င္ တခ်ဳိ႕ဘဝေတြက အိပ္မက္ေတာင္ မက္ခြင့္မရတာေတြ ရွိသည္.. သူတုိ႔ေတြသည္ သမားရုိးက် ျဖစ္ေနက်ဟု သေဘာပုိက္ကာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ ေငးေမာ၍သာ ေနသည္.. ျပန္လွန္စကားခြန္းတုန္႔ မဆုိသလုိ ညည္းညဴေအာ္ဟစ္မေနစတမ္း.. <br /><br />ျမန္မာေတြဟာ ေသာက္ပ်င္းေတြခ်ည္း.. ႀကဳိးစားခ်င္စိတ္မရွိဘူး.. ခ်မ္းသာရင္ ပ်က္စီးတာ မ်ားတယ္.. အခ်ိန္မတိက်ဘူး.. စည္းကမ္းမရွိဘူးဟုမ်ား ေျပာေနသည့္ သူမ်ားႏွင့္ေတြ႕လ်င္ ႀကဳိးစားတုိင္း အရာမေရာက္ ခ်မ္းသာတုိင္း မပ်က္စီးသည့္သူမ်ားႏွင့္ အခ်ိန္ကုိေလးစားကာ စည္းကမ္းတက်ရွိေသာသူမ်ားကုိ ေခၚျပလုိက္ခ်င္သည္.. အလကား ရေသာ ေလကုိ အသုံးျပဳကာ ေဘးထုိင္ဘုိင္က် ဘုေျပာေနေသာ အဲ့ဒီသူမ်ားသည္.. လက္ေတြ႕က်က် မစဥ္းစားေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္.. ၾကားဖူးနားဝ စကားမ်ားႏွင့္ လူပါးဝေနေသာသူမ်ားလည္း ျဖစ္ေလသည္..<br /><br />ထားေတာ့.. သိပ္ေလးလံတာေတြ မစဥ္းစားခ်င္ဘူး.. တခါတေလ အခ်စ္ အမုန္း သံေယာဇဥ္ သမုဒယ အတြယ္အတာ အေႏွာင္အဖဲြ႕ .. ဒါေတြ ဒါေတြ ခံစားခ်င္တုိင္း ခံစားလုိ႔ရေနသည္ဟုမ်ား ထင္ေနေလေရာ့သလား.. မဟုတ္ပါ.. ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ားကုိ တမင္တကာ ေမြးျမဴရပါသည္.. ေလာကႀကီး သာယာလွပေနသည္မွာ ခ်စ္ျခင္းတရား မ်ားမ်ားစားစားရွိ၍ ျဖစ္သည္.. အမုန္းတရားမ်ား တၿငီးၿငီး ကၽြမ္းေလာင္ေနလ်င္ အင္မတန္ ပူဆူေနမည္သာ.. <span style="font-weight:bold;">ကဲ ခ်စ္ျခင္းတရားမ်ား ငါ့ထံပါး လာေရာက္ေစသား..</span> ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းျဖစ္ပါသည္.. အားလုံးအတြက္လဲ ပါပါသည္..<br /><br />ေျပာခ်င္သည္မွာ.. အခုတေလာ စာလဲ သိပ္မဖတ္ျဖစ္.. ကဗ်ာလဲ မေရးျဖစ္.. ပုိ႔စ္အသစ္တင္ဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ စဥ္းစားေနရခ်ိန္တြင္ <a href="http://oakgyi.blogspot.com/"> ကုိအုပ္ႀကီး (ကဗ်ာမေဟာင္းတေဟာင္းမ်ား) </a> နဲ႔ <a href="http://jrlwinoo.blogspot.com/">ခ်စ္တဲ့ခင္</a>က ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ <span style="font-weight:bold;">ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ ျဖစ္မလာတဲ့အေၾကာင္းျခင္းရာေတြကုိ </span>တဂ္ထားသည္.. <br /><br />ကုိင္း ေရးမယ္ ေရးမယ္နဲဲ႔ အခုအထိ ကီးဘုတ္ေပၚ လက္မေရာက္ျဖစ္.. အေၾကြးတစ္ခုရွိသည္.. သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ဘေလာ့မ်ားတြင္ ပုိ႔စ္အသစ္ တင္လ်င္လည္း ကြန္မန္႔မေရးျဖစ္တာ မ်ားေနပီ.. ေနာက္ထပ္ အေၾကြးတစ္ခု.. မျဖစ္ေခ်ဘူး.. ဒီအေၾကြးေတြ ၂၀၁၁ ကူးလ်င္ အပ်ဳိႀကီးျဖစ္ဖုိ႔ ရာခုိင္ႏႈန္းသိပ္မ်ားသြားလိမ့္မည္.. ဒါလဲ မျဖစ္ေခ်.. <br /><br />တကယ္ေတာ့ က်မဘဝရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဒီဘေလာ့ေလးမွာ ခ်ေရးထားပါတယ္.. ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြ၊ ျဖစ္ခ်င္ေပမဲ့ ျဖစ္မလာတာေတြနဲ႔ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး ဒါေပမဲ့ သူ႕အလုိလုိ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာေတြ.. <br /><br />ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါ.. အခုလာမည့္ ၂၀၁၁ တြင္ က်မ ျဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ ၂၀၁၀ အတြင္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ ၂၀၁၁ တြင္မွ ျဖစ္လာမည္ဟု က်မထင္ေသာအရာမ်ား.. ျဖစ္မလာႏုိင္ေတာ့ေပမဲ့ ျဖစ္ခ်င္သည့္ စာရင္းထဲ ထည့္ထားရမည့္ စာရင္းမ်ားကုိ နံပါတ္စဥ္တပ္ပီး က်မ ေရးျပပါမည္.<br /><br />ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေရးမည္ဟု ေတြးေတာျဖစ္ေသာ္လဲ ေလးေလးနက္နက္ ခ်ေရးလုိက္ပါသည္.. <br /><br />(၁) အိမ္ျပန္ခ်င္ပါသည္.. သုိ႔ေသာ္ အိမ္မျပန္ႏုိင္ေတာ့ပါ.. ၂၀၁၁ တြင္ အိမ္ျပန္မည္ဟု ရည္စူးထားေသာ္လဲ ကုိယ့္ကို မျပန္ေစခ်င္သည့္သူေတြ အဲ့သေလာက္မ်ားမွန္း အစက မသိရုိးအမွန္ပါ.. မျပန္ပါနဲ႔ဦးတဲ့.. အိမ္ကုိျပန္မယ့္အစား ဘေလာ့ဂါေတြ သိပ္ေပါမ်ားေသာ စလုံး ဟု ေခၚတြင္ ကၽြန္းပိစိေလးသုိ႔ အလည္သြားပါတဲ့.. ကဲျဖစ္ပါတယ္ ဒါလဲ.. ဟုိမွာ ကုိယ္ေတြ႕ခ်င္ေသာ ကိုယ္မေတြ႕ဖူးေသာ ကုိယ့္ကုိျမင္လ်င္ လန္႔သြားၾကမည္ျဖစ္ေသာ ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ေသာ အေပါင္းအသင္းေရာင္းရင္းမ်ားႏွင့္ ႀကဳံဆုံခ်င္ပါသည္.. ကဲ ကုိယ္အလည္လာမည္ဆုိလ်င္ ထြက္ေျပးမလား ႀကဳိဆုိမလား ရင္ခုန္လွသည္ .. <br /><br />(၂) ၂၀၁၀ တြင္ ဆုိင္ကယ္နည္းနည္းပါးပါး စီးတတ္လာပါသည္.. ၂၀၁၁ မွာေတာ့ ဆုိင္ကယ္တစ္စီး အပုိင္လုိခ်င္သည္.. ကင္မရာေကာင္းေကာင္းတစ္လုံး.. ဂစ္တာ တစ္လက္.. ခ်စ္သူတစ္ေယာက္.. အယ့္ လုိခ်င္တာေတြ သိပ္မ်ားသြားၿပီ.. ျဖစ္မလာလ်င္လဲ ကုိယ္ ဝမ္းမနည္းပါ.. ကုိယ့္မွာ အခ်ိန္ေတြႏွင့္ ေငြေတြ လုိေနေသးမွန္း သိေနသည္..<br /><br />(၃) ေယာက်္ားေလး ျဖစ္ခ်င္သည္. ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္မွန္း သိသိႀကီးႏွင့္ ျဖစ္ခ်င္ေနသည္.. ၂၀၁၁ တြင္ အဲ့ဒီျဖစ္ခ်င္မႈ သိပ္အားေကာင္းလာမည္မွန္း သိေနသည္.. အရင္ကဆုိ ကုိယ္က မိန္းခေလးလား ေယာက်္ားေလးလား သိပ္ဂရုမထားလွ.. လိင္ခဲြျခားဆက္ဆံခံရမႈလဲ ကုိယ့္မွာ သိပ္မရွိလွ.. ကုိယ္သည္ ကုိယ္သာ ျဖစ္သည္.. အခုေတာ့ မိန္းမျဖစ္မည္ဆုိလဲ မိန္းမဆန္ဆန္ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ မိန္းခေလး ပီပီသသ.. ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလးျဖစ္ခ်င္သည္.. အခုေတာ့ ကားကားယားယားလား က်ားက်ားယားယားလား အင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘာေကာင္မွန္းလဲ သိပ္မခဲြတတ္ေတာ့.. ဒါေပမဲ့ ေယာက်ာ္းလ်ာေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ပါ.. အဲ့လုိပဲ မိန္းမလဲ မျဖစ္ခ်င္ပါ.. ေယာက်ာ္းေလးသာျဖစ္လ်င္ စကားမ်ားမ်ားေျပာစရာမလုိ.. လက္သီးထုိးတမ္းသာ တတ္ခ်င္သည္. ပိုက္ဆံရွိလ်င္ေတာ့ လိင္ေျပာင္းခဲြစိတ္ေတာ့မည္.. သည္ ျဖစ္ခ်င္မႈသည္ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လဲ မျဖစ္လဲ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါ.. နဂုိအတုိင္းေလးပဲ ေနတာ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္.. :)<br /><br />(၄) ကုိယ့္အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈ ပညာ ေျပာင္းလဲသြားသည္.. လမ္းေပ်ာက္ပီ ထင္ေသာ္လဲ လမ္းေၾကာင္းမွန္သုိ႔ တစတစ ေျပာင္းလဲလုိက္လာသည္.. ေရွ႕တြင္ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြ ရွိေနသည္.. တခ်က္တည္းႏွင့္ ေခ်ာက္ထဲ ထုိးက်သြားေနႏုိင္ေသာ္လဲ တကြက္တည္းႏွင့္ ကမၻာေက်ာ္သြားႏုိင္သည္.. ကဲ ျဖစ္ခ်င္တာေတြထဲ မပါလာေပမဲ့ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိပ္ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္မိသည္.. သိပ္ ဝမ္းသာသည္..<br /><br />(၅) ေနာက္ဆုံးျဖစ္ခ်င္မႈသည္.. မရုိးႏုိင္တဲ့ လုိခ်င္မႈျဖစ္သည္.. အိမ္ေလးတလုံး ရခ်င္သည္.. ခ်စ္တဲ့ခင္က သူခုိမွီေနထုိင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္ေလးေတြ အခန္းေလးေတြကုိ ခရုခြံေလးေတြႏွင့္ ခုိင္းႏႈိင္းထားသည္.. အဲ့ဒီအသုံးကုိ သူ႕ရဲ႕ပုိ႔စ္ေလးကုိဖတ္မွ က်မ သိပ္သေဘာက်သြားသည္.. က်မတုိ႔သည္ ဝင္ကစြပ္ေကာင္ေလးေတြျဖစ္သည္ဆုိပါစုိ႔.. က်မႏွင့္ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္မယ့္ ခရုခြံေလးတစ္လုံးေလာက္ အပုိင္.. အပုိင္ရခ်င္လွသည္.. ရပါရေစ…<br /><br />တဂ္ပုိ႔စ္ေလးကုိ လုိခ်င္မႈ ၅ ခုနဲ႔ အဆုံးသတ္ထားပါတယ္.. လုိခ်င္တာေတြေျပာရရင္ေတာ့ ကမၻာႀကီးေလာက္ မ်ားလွတယ္ကြယ္.. လုိခ်င္တာေတြမ်ားေတာ့ မရတဲ့အခါ ပုိဝမ္းနည္းတတ္ရတယ္ မဟုတ္လား.. အလုိနည္းရင္ ရတာ မ်ားတတ္တယ္တဲ့.. စကားပုံအသစ္ပါ.. :)<br /><br />က်မကုိ စာေရးျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးတဲ့<a href="http://oakgyi.blogspot.com/"> ကုိအုပ္ႀကီး (ကဗ်ာမေဟာင္းတေဟာင္းမ်ား) </a>နဲ႔ <a href="http://jrlwinoo.blogspot.com/">ခ်စ္တဲ့ခင့္</a>ကုိ ေက်းဇူးတင္လွပါတယ္.. ေနာက္ပီး ႀကဳိေတာင္းပန္ထားခ်င္မိတယ္.. က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဘေလာ့ေလးေတြကုိ က်မ အလည္မလာျဖစ္တဲ့အခါ.. ကြန္းမန္႔ေတြမေပးျဖစ္တဲ့အခါေတြမွာ က်မကုိ နားလည္ေပးပါလုိ႔.. တခါတေလမွာ စကားလုံးေတြ သိပ္ရွားပါးတဲ့အခ်ိန္ေတြရွိတတ္တယ္.. အဲ့ခါမ်ဳိးမွာ က်မ အားနည္းခ်က္ကုိ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလုိ႔ပါ..<br /><br />၂၀၁၁ မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ႏွစ္သစ္ကူးအခ်ိန္သာမယေလးကုိ ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစ.. ၂၀၁၁ ဟာ ၁၁ မီးၿငိမ္းေစမယ့္ ႏွစ္သစ္ေလးျဖစ္ပါေစလုိ႔ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်စ္တဲ့ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြ စာဖတ္သူေတြကုိ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္ရွင္.. ျပည့္စုံပါေစ…….<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၇-၁၂-၂၀၁၀၊ ၄း၁၂ pm)<span style="font-weight:bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-6535759626812771445?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-44896497220735856482010-12-04T09:19:00.000-08:002010-12-04T09:25:18.964-08:00မေန႔ကည..<br />တခါဖူးမွ မႀကဳံခဲ့ရဖူးတဲ့ ဂေယာက္ဂယက္ ည..<br />လူေတြ လူလုိ မဆက္ဆံခံရတဲ့ည..<br />ဘဝေတြ သူလုိကုိယ္လုိ အျဖစ္မခံရတဲ့ည..<br />တန္ဖုိးေငြထက္ဝက္ေက်ာ္ ေလ်ာ့နည္းရုံနဲ႔ တကယ့္လူ႕ဘဝကုိ ျမင္ရတဲ့ည..<br />ေမွာင္ႀကီးမည္းသည္းထဲ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့မ်က္လုံးေတြ အပိတ္ခံရတဲ့ည..<br />ေျခနင္းဖတ္မွာ ေခါင္းအုံးအိပ္ေနတဲ့လူေတြေဘးမွာ <br />သက္ေတာင့္သက္သာမရွိဘဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္လုိက္ရတဲ့ည..<br />ခုနစ္စဥ္ၾကယ္ အၿမီးေထာင္တဲ့ည..<br />ေသာၾကာၾကယ္နဲ႔ လ ပလူးေနတဲ့ည..<br />ထုိင္းမယားငယ္မနဲ႔ ကားဒရုိင္ဘာ အေဟာက္ခံရတဲ့ည..<br />ေတာသီခ်င္းသံတညံညံနဲ႔ နာရီျပန္ တခ်က္တီးမွာ ခပ္ဟဟၿပဳံးျဖစ္တဲ့ည..<br />ကေလးငယ္ေလးေတြ အသံမထြက္ေအာင္ ႀကိတ္ငုိတဲ့ည..<br />အနီေရာင္စာအုပ္ကုိင္ပီး သိမ္ငယ္စိတ္ဝင္ရတဲ့ည..<br />ဘဝေတြကုိ ထုပ္ပုိးပီး အေဝးေျပးလမ္းေပၚပစ္ခ်ခံရတဲ့ည..<br />အဲ့ဒီည..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂-၁၂-၂၀၁၀၊ ၆း၂၈ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4489649722073585648?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-51248099046866542742010-11-15T02:32:00.000-08:002010-11-15T02:39:22.260-08:00မုိးလင္းၿပီး မုိးခ်ဳပ္သြားေသာ ေန႔ေတြ အမ်ားအျပားကုန္ဆုံးအၿပီးတြင္ နဖူးေပၚလက္တင္၍ အိပ္ရာခင္းေပၚ ေက်ာခင္းကာ ေရွ႕ေရး ေနာက္ေရး ေတာင္ေရး ေျမာက္ေရး အေရးသုံးပါးထက္ မ်ားျပားလွစြာေသာ အနာဂတ္ အတိတ္ ပစၥပၸဳန္အေၾကာင္းမ်ားအား ေတြးေတာ စဥ္းစားေနမိေခ်သည္..<br /><br />ငါသာလွ်င္ ငါျဖစ္သည္ဆုိသည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ငါသည္ ငါမဟုတ္လ်င္ ဘယ္သူမ်ားျဖစ္ေနမည္နည္း ဟူေသာ အူတိအူေၾကာင္အေတြးမ်ားလဲ ရံဖန္ရံခါ ပါေလ့ရွိေသးသည္…<br /><br />တရုတ္ဇာတ္ကားမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္ ပရုိမုိးရွင္းဆင္းခ်ိန္အခါသာမယက မ်က္ႏွာမည္းေပါင္ခ်ိန္ ဇာတ္လမ္းတဲြမ်ားတြင္ မေက်နပ္ပါက အမႈကိစၥအဝဝအား ခုိင္ဖုန္းတရားရုံးေရွ႕တြင္ မားမားမတ္မတ္ ခ်ထားေသာ ဟစ္စည္ႀကီးအား ထုစရာ ဘုသီးႀကီးျဖင့္ တအားကုန္ထုႏွက္ကာ အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ ငုိေၾကြး က်ဴမီးငွား က်ဴမီးငွား (တရုတ္ဘာသာျပန္- ကယ္ေတာ္မူၾကပါ ကယ္ေတာ္မူၾကပါ :P) ဟု ေအာ္ဟစ္ေလ့ရွိသည္ကုိ အလြန္အမင္း သေဘာက်ခဲ့ဖူးသည္..<br /><br />အမႈမ်ားတက္တုိင္း မ်က္ႏွာမည္းေပါင္ခ်ိန္ဇာတ္လမ္းတဲြတစ္ခုတုိးေသာ္လည္း အထုခံရေသာ ဟစ္စည္ႀကီးမွာ အထုခံရသျဖင့္ နာက်င္ကာ၊ အေအာ္ခံရသျဖင့္ နားညည္းမွာ အမွန္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္.. <br /><br />သုိ႔ေသာ္လည္း သူ၏ တာဝန္သည္ အထုခံ အေအာ္ဟစ္ခံရဖုိ႔သာ ရွိေလသည္ျဖစ္ရာ အမႈၿပီးေျမာက္ အမႈမွန္ေပၚေပါက္ေသာ္လဲ မ်က္ႏွာမည္းေပါင္ခ်ိန္ႏွင့္ တရားခံ တရားလုိတုိ႔ကုိသာ လူသိမ်ား၍ သူ႕က႑ အထုခံရျခင္းမွာ အမွတ္ရစရာဟုပင္ ထင္ခံစရာ မရွိခဲ့ေပ..<br /> <br />သုိ႔ကလုိဆုိရလ်င္ သည္ဟစ္စည္ရွိသျဖင့္သာ မေက်နပ္သည္မ်ားကုိ လာေရာက္ေအာ္ဟစ္ကာ ဘုသီးႀကီးျဖင့္ နာနာထုႏွက္ႏုိင္မည္ ျဖစ္သည္.. သည္လုိ ေအာ္ဟစ္ကာ စည္ေဗ်ာသံေပးမွသာလ်င္ ရုံးေတာ္ထဲတြင္ ငိုက္မ်ည္းေနၾကေသာ အမႈထမ္းမ်ားၾကားသျဖင့္ အျပင္သုိ႔ေျပးေရာက္ၿပီး အမႈကိစၥကုိ လက္ခံႏုိင္ေပမည္ ျဖစ္သည္.. သုိ႔ေသာ္လည္း ဟစ္စည္က႑သည္ အထုခံၿပီးသည္ႏွင့္ တစ္ၿပဳိင္နက္ ရပ္ဆုိင္းခဲ့ရေလသည္…<br /><br />ငါသည္လည္းပဲ ဟစ္စည္ႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူလာေပၿပီလားဟု ရံဖန္ရံခါ တရံမျပတ္ ေတြးေတာေနမိေခ်သည္.. မေက်နပ္လ်င္ ငါ့အား ရင္ဖြင့္ၾကလ်က္ ေက်နပ္သေဘာတူ ႏွစ္ဦးၾကည္ျဖဴေနၾကေသာအခ်ိန္တြင္ကား ငါ့အား ရွိျခင္းမျမည္ မရွိဟုပင္ ထင္ေလေရာ့သလား ကံၾကမၼာႀကီးႏွင့္ ဘဝႀကီးတုိ႔ရယ္.. <br /><br />ကံကုိယုိးမယ္ဖဲြ႕လ်င္လည္း ကံကြက္ၾကား ငမုိက္သား က်ေနာ္.. <br /><br />ဘဝကုိ အျပစ္တင္ ဆဲဆုိခ်င္လ်င္လည္း ဘကုန္းႏွင့္ဝလုံးလုိ ကုန္းကုန္းၿပဳံးၿပဳံးႀကီးသာ ခံေလရသည့္ က်ေနာ္.. <br /><br />ေအာ္ ဘာကမွ မသက္သာ… အဓိကအခ်က္မွာ ငါသည္ ငါသာလ်င္ျဖစ္ေခ်သည္တမုံ႔.. <br /><br />မသိပါဘူးဟု မ်က္လုံးကုိ စုံမွိတ္ ေခါင္းတြင္တြင္ယမ္း မျပတ္တမ္းျငင္းဆုိေသာ္လည္း ငါမွငါသာ ငါဟုသာလ်င္ သူတုိ႔အတြက္ ရင္ဖြင့္ရာဟစ္တုိင္ ထုႏွက္ရာ ဟစ္တုိင္ႀကီးသာ ျဖစ္ေနေခ်သည္..<br /><br />တရံတခါေတာ့လည္း ငါသည္လည္း ရင္ဖြင့္ခ်င္ ဟစ္ေအာ္ခ်င္ေသာ္လည္း နင္လုိငမုိက္သားမွာျဖင့္ ခံစားတတ္သည့္ ႏွလုံးသား နာက်င္တတ္သည့္ကုိယ္မွ ရွိပါေလစဟု ေငါ့ေတာ့ေတာ့ အဆုိခံရ ေပသည္… <br /><br />မသိပါဘူးဟု ဆုိရျပန္လ်င္လည္း မ်က္ႏွာလဲႊခဲပစ္ မသိျခင္ေထာင္ ေထာင္သည္ဟု အယုိးစြပ္ခံရေလလ်က္ သိသည္ဟုဆုိျပန္လ်င္လည္း အရာရာ ဘာမဆုိသိသည့္အတြက္ ဘာ ဘာ ဘာမွမသိသည့္ အျဖစ္ကုိ သူတုိ႔ေတြ မသိမဟုတ္ သိေနၾကျပန္သည္.. <br /><br />စဥ္းစားရင္းျပန္လ်င္ ေတာ္ေတာ္ အူတိအူေၾကာင္ႏုိင္လွကာ မခံခ်ိမခံသာ ကသိကေအာက္ ေအာက္ကလိ ေအာက္ကလာ ေအာ္ဟစ္၍သာ ရီေမာပစ္ခ်င္ေနေပသည္…<br /><br />သုိ႕ကလုိႏွင့္ မႏုိင္မနင္း မခံႏုိင္မရပ္ႏုိင္ ျဖစ္လာေသာ ဟစ္စည္ႀကီးကား သူ႕ကုိယ္သူ ျပန္ထု သူ႕အနာေဖး သူခြာ သူ႕ဒဏ္ရာ သူျပန္ရွာ၍ သူ႕ကန္လန္႔ကာ သူဆဲြပိတ္လုိက္ေခ်သည္..<br /><br />အခုခ်ိန္မေတာ့ အႏွီ ဟစ္စည္ႀကီးကား အထုခံ အႏွက္ခံရလြန္းသျဖင့္ မ်က္ႏွာျပင္အက္ကဲြကာ အသံမထြက္ ထုႏွက္ရာဘုသီးလဲ ကဲြအက္ခဲ့ေလၿပီ.. ဤတြင္ ဟစ္စည္က႑ တစ္ခန္း ခဏရပ္ေခ်ပီတကား… :)(ေကာင္းေလွာင့္ေတး ေကာင္းေလွာင့္ေတး)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5124809904686654274?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-46800756420579785502010-11-09T06:40:00.000-08:002010-11-09T06:41:37.931-08:00ည တဲ့<br />ေနဝင္သြားကာမွ<br />အသတ္မွတ္ခံရတယ္<br /><br />လ တဲ့<br />ဝုိင္းဝုိင္းစက္စက္ အၿမဲမျဖစ္တာေတာင္<br />ညမွ လင္းရတယ္<br /><br />ဘဝ တဲဲ့<br />ဘကုန္းနဲ႔ ဝလုံး ႏွစ္လုံးထဲ<br />ကုန္းရုန္းခံေနရတယ္<br /><br />အလွ တဲ့<br />အျပင္အပ ဆင္သမွ<br />မ်က္စိအျမင္ထဲ လွရတယ္<br /><br />ခန တဲ့<br />လုိက္ခဲ့ပါ ေခၚပီး<br />ေလးဘက္အေမွာင္ထဲ ပုိ႔ပစ္လုိက္တယ္<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၁-၁၀-၂၀၁၀၊ ၉း၁၁ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4680075642057978550?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-33790259757184179142010-10-29T22:55:00.001-07:002010-10-29T23:06:12.877-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TMu1r4Yt31I/AAAAAAAAAHY/trhIJitfe00/s1600/22102010(003).jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_FKGsl0Twnw4/TMu1r4Yt31I/AAAAAAAAAHY/trhIJitfe00/s320/22102010(003).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5533716332629843794" /></a><br /><br />ေနေတာင္ အေရာင္ေပ်ာက္ပီတဲ့<br />ဒါလား ေနဝင္ခ်ိန္<br />ငါ့ဘဝ ညေတြမ်ားလုိက္တာ<br />အေမွာင္ကလဲ ခါးတာပဲ<br />စကားမ်ားတဲ့ေကာင္ေတြ အသံတိတ္စမ္း<br />လက ခပ္ေငါက္ေငါက္ဆုိေတာ့<br />ၾကယ္ေတြ ခြက္ထုိးခြက္လွန္ရီလုိ႔<br />ေနတတ္ရင္ အေပ်ာ္အပ်က္ခ်ည္းပါဗ်ာတဲ့<br />ဒီစကား ဘယ္သူကမ်ားေျပာခဲ့ပါလိမ့္<br />ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ လက တိမ္ေနာက္ပုန္းေနေသးတယ္<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၉-၁၀-၂၀၁၀၊ ၁၂း၅၄ am)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-3379025975718417914?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-41660100884258831842010-10-26T08:29:00.000-07:002010-10-26T08:33:11.402-07:00ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ေတြ<br />အိပ္မက္ထဲမွာမွ အိပ္မက္ မက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္<br />အေရွ႕အရပ္က ေနထြက္ပါတယ္<br />အေနာက္အရပ္က ေနဝင္သြားတဲ့အခါ<br />ေနာက္ေက်ာမွာ စာတန္းတစ္ေစာင္ကပ္ပီး<br />လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္<br />ေနာက္ေက်ာမလုံသူဆုိတာ စာတန္းကပ္ရုံနဲ႔ လုံၿခဳံသလား<br />ေမးခြန္းတုိင္း အေျဖမရွိဘူးဆုိတာ <br />သူတုိ႔လဲ မသိသလုိ<br />က်မတုိ႔လဲ မသိခဲ့ၾကပါဘူး<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ေတြ<br />အနာဂတ္ထဲမွာမွ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ဆုိတာ ပုံေဖာ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္<br />ရခုိင္ရုိးမ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ မုန္တုိင္းတုိက္ေနတဲ့အခါ<br />ပဲခူးရုိးမ အေရွ႕ျခမ္းမွာ သစ္ေတာေတြ ျပဳန္းတီးေနပါတယ္<br />သစ္ပင္ေတြ စိုက္ေနၾကပါတယ္<br />သစ္ပင္စုိက္သူ တစ္ရာထက္<br />သစ္တန္ရာေပါင္းမ်ားစြာက တရားဝင္ျဖစ္လာတာကုိ<br />သူတုိ႔လဲ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သလုိ<br />က်မတုိ႔လဲ သိလ်က္နဲ႔ မျမင္ေယာင္ေဆာင္လာၾကပါတယ္<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ေတြ<br />ပါမုန္႔မရွိတဲ့အတြက္ ကိတ္မုန္႔စားဖုိ႔လုိက္ရွာေနခဲ့ရပါတယ္<br />ေရရွားပါးတဲ့ အထက္ျမန္မာျပည္မွာ<br />ဆည္ေရေတြ အစိုးရက ေဖာက္ခ်ေပးေနပါတယ္<br />ေရႀကီးတယ္ မုိးမ်ားတယ္ ေရလွ်ံတယ္<br />မႀကဳံဖူးတဲ့ အထက္ပုိင္းက ေရႀကီးမႈသတင္းမွာ<br />ဆည္ေဆာက္တာ အျပစ္မဆုိဘဲ<br />အလႈ လႈဖုိ႔ သတင္းစကားဆုိေနတဲ့သူေတြအတြက္<br />ပဲြလန္႔ရာ ဖ်ာခင္းခ်င္တဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး<br />သူတုိ႔လဲ သိတာေတြမ်ားတယ္ ဆုိေနပါတယ္<br />က်မတုိ႔လဲ သိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ မ်က္ႏွာလဲႊေနတာ မ်ားလာပါတယ္<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ေတြ<br />စုစည္းမႈအားအတြက္ ညီညြတ္မႈတရားကို လက္ကုိင္ထားေနရပါတယ္<br />ႏုိင္ငံေတာ္အလံသစ္ေျပာင္းလိုက္တဲ့အတြက္<br />အလံေဟာင္းကေန အေလာင္းဟန္ ေျပာင္းျပန္နိမိတ္ေကာက္ခဲ့ေပမဲ့<br />လြတ္လပ္ေရးအလံ ေနဝင္းအလံနဲ႔<br />စပါးႏွံ ဆတ္သြား ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ျပဌာန္းစာအုပ္ထဲ<br />အလံေတြ ေျပာင္းျပန္သြားခဲ့ပါတယ္<br />အလံေဟာင္းေတြအတြက္ ျပန္ေျပာင္းေျပာေနတဲ့အတိတ္ထဲ<br />သူတုိ႔လဲ စကားလုံးအသစ္ေတြကို ေရရြတ္ေနသလုိ<br />က်မတုိ႔လဲ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့စာေတြကုိ ျပန္ေမ့ေအာင္ ႀကဳိးစားေနရပါတယ္<br /><br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မတုိ႔ေတြ<br />အေနာက္ကေန ေနထြက္လာပီး အေရွ႕က ေနဝင္မယ့္ရက္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၅-၁၀-၂၀၁၀၊ ၆း၅၇ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4166010088425883184?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-16552735945920809662010-10-17T05:17:00.000-07:002010-10-17T05:25:45.469-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3e9f964c288bf352" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3e9f964c288bf352%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331581195%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D767A36D4DA12C396DBC13A0ED3C4ADC5C40F4E69.3C1D576F2F39FF94294AEFBEF1671A2BF460B2C4%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3e9f964c288bf352%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D7Y6W1QVgU0RLR65UqYVWyuh_a_0&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3e9f964c288bf352%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331581195%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D767A36D4DA12C396DBC13A0ED3C4ADC5C40F4E69.3C1D576F2F39FF94294AEFBEF1671A2BF460B2C4%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3e9f964c288bf352%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D7Y6W1QVgU0RLR65UqYVWyuh_a_0&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းတရားေတြဆုိတာ ရုိးရွင္းသလား.. ဆန္းျပားသလား က်မ မခဲြျခားတတ္တာ အမွန္ပါ…<br /><br />‘ဖုန္းမွားေနပါတယ္ရွင္… ‘<br /><br />မရင္းႏွီးတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုကုိ ျငင္းခ်က္ထုတ္ပီးတဲ့အခါ က်မ ေတြေဝသြားမိတယ္…<br /><br />အရင္တစ္ခ်ိန္တုန္းကလဲ.. အခုလုိမ်ဳိး ဖုန္းနံပါတ္အမွားတစ္ခု က်မဆီ ေရာက္လာခဲ့ဖူးတယ္.. မွားမွန္းသိေနတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုမွာ ဘာသံမွမၾကားရေပမဲ့ တိတ္တဆိတ္နားစုိက္ေထာင္ေနတုန္း… တီ တီ တီ ျမည္သံရွည္ႀကီးၾကားမွာ က်မ မ်က္ရည္ေတြေတြက်မိဖူးတယ္.. ေတာ္ပါပီကြယ္.. ရူးသြပ္ျခင္းေတြ ရပ္တန္႔လုိက္တာ ေကာင္းပါတယ္.. လက္ေတြ႕ဘဝဆုိတာ ၾကမ္းတမ္းေပမဲ့ ေႏြးေထြးလြန္းလွတာ လက္ေတြ႕ပဲ မဟုတ္လား…<br /><br />‘က်ေနာ္ စိတ္ညစ္တဲ့အခါတုိင္း က်ေနာ့္ေဘးမွာ အားေပးတဲ့အၿပဳံးနဲ႔ သူမ အၿမဲရွိခဲ့ဖူးတယ္..’<br /><br />သူ႕ရဲ႕မ်က္လုံးေတြက ဟုိးအေဝးကုိေငးၾကည့္ေနပီး အတိတ္ေတြထဲ ေမ်ာလြင့္ေနပုံရခဲ့တယ္.. လက္ရွိအေျခအေနမွာ မရွိေနတဲ့သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနရတာကုိက က်မအတြက္ လက္ေတြ႕ဆန္လြန္းေနမိတယ္… က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီအတုိင္း ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ေနျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြက ရွားလြန္းပါတယ္.. သူက အလုပ္ရႈပ္ရင္ရႈပ္ မရႈပ္ရင္ က်မက ဖုန္းတစ္လုံးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ ေနတတ္တယ္.. တခါတေလေတာ့လဲ အခုလုိိမ်ဳိး ေအးေအးေဆးေဆး စကားထုိင္ေျပာခြင့္ စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္ရတာမ်ဳိးေပါ့.. ရွားပါးလြန္းပါတယ္…<br /><br />သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာကုိ စာရြက္ေပၚမွာ ခဲသားဖြဖြနဲ႔ ေကာက္ေၾကာင္းျခစ္ေနမိတယ္.. သူတစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ မ်က္ႏွာေပမဲ့ ေနာက္ထပ္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုပါ သူ႕ရဲ႕မ်က္လုံးအိမ္မွာ ဆဲြျခစ္ေပးေနမိတယ္.. အဲ့တာ သူ႕ရဲ႕ သူမေပါ့… <br /><br />စကၠဴစရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ျခမ္းေလးမွာ က်မရဲ႕နာမည္အတုိေကာက္ေလးကုိ ေရးျခစ္ပီးေနာက္ေတာ့ သူ႕ဆီ အဲ့ဒီစာရြက္ေလး ကမ္းေပးလုိက္တယ္..<br /><br />သူက ခပ္ဖြဖြၿပဳံးျပၿပီး.. ‘ဒါနဲ႔ပါဆုိ ခင္ဗ်ားဆဲြေပးတဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးေတြက သုံးရြက္ရွိပီေနာ္’<br /><br />‘သိမ္းထားသလား..’<br /><br />‘က်ေနာ္ ဖုိင္တဲြထဲမွာ အေသအခ်ာညွပ္ထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ’ တဲ့…<br /><br />‘ဒါေပမဲ့ တစ္ပုံနဲ႔ တစ္ပုံ မတူဘူးေနာ္..’<br /><br />က်မ ခပ္သာသာၿပဳံးလုိက္ၿပီး <br />‘ပုံတူဆဲြေပးပီး ဆဲြတဲ့သူရဲ႕ပုံနဲ႔မတူဘူးဆုိေတာ့ က်မ ညံ့တာမ်ားလား’<br /><br />‘မဟုတ္ဘူး.. က်ေနာ့္ရဲ႕မ်က္လုံးေတြက မတူတာ..’<br /><br />က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တိတ္တဆိတ္ ျပန္လည္ေငးေမာေနျဖစ္ၾကတယ္.. ဒီလုိ ညေနခင္းမ်ဳိးေလးေတြ မၾကာခန ရေနမယ္ဆုိ ေတာ္ပါပီ.. တိတ္တဆိတ္ ေငးေမာခြင့္.. စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္.. ပီးေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ ပုံတူဆဲြေနခြင့္… ဒီေလာက္နဲ႔ဆုိ ေက်နပ္ေနမိတယ္.. ဒီအေျခအေနေလာက္ေလးပါပဲ..<br /><br />ညေနခင္း ေလျပည္က ႏုႏဲြ႕လွတယ္.. စိတ္ကူးယဥ္တတ္သူအတြက္လဲ ေကာင္းသလုိ.. လက္ေတြ႕က်တဲ့ အေျခအေနကုိလဲ အမွတ္ရေနေစတယ္.. မၾကာခင္ ေနဝင္ေတာ့မယ္.. ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္အသစ္ဆုိ ခံစားခ်က္အသစ္ ေနာက္တစ္ခု ထပ္ေရာက္လာမွာေပါ့… ဒီလုိနဲ႔ပဲ က်မ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ မတ္တပ္ရပ္လုိက္တယ္.. သူကေတာ့ ေငးေမာေကာင္းေနတုန္း…<br /><br />စက္ဘီးေလးကုိ အသာတြန္းယူလုိက္တယ္.. ေျခဖဝါးကုိ ရွပ္တုိက္သြားတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြက ပုိလြမ္းေဆြးစရာ ေကာင္းလြန္းလွတယ္.. ဒီအတုိင္းေလးက လွေနသားပဲ… မုိးရာသီသာ မေရာက္လာျဖစ္ရင္ က်မ ဒီညေနခင္းမွာ ဒီလမ္းေလးကုိ ေရာက္လာမွာမဟုတ္ဘူး.. မုိးရာသီရယ္ မလုိခ်င္လုိ႔မ်ား က်မေနာက္ အၿမဲရြာေနရတာလား………..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၇-၁၀-၂၀၁၀၊ ၇း၁၇ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1655273594592080966?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-36152743059783560502010-10-07T20:32:00.000-07:002010-10-07T20:41:15.605-07:00တိတ္ဆိတ္မႈက ႀကီးစုိးလြန္းလွတယ္.. လြမ္းစရာ ေကာင္းလြန္းလွတဲ့ တုိးသဲ့သဲ့ ဂီတသံကလဲြရင္ ဒီကမၻာႀကီး တစ္ခုလုံး အိပ္ေမာက်ေနေရာ့သလား… ေကာ္ဖီရဲ႕ ေမႊးပ်ံ႕တဲ့ ရနံ႕နဲ႔ တလႈပ္လႈပ္ လြင့္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ ဆံပင္စေလးေတြသာ အသက္မဝင္ေနခဲ့ရင္ ဒါဟာ မေသေတာ့မယ့္ တေစၱကမၻာႀကီးလုိ.. တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ နာက်င္ အသက္ရႈက်ပ္လုိက္တာ….<br /><br />ဒါ တစ္လတိတိ ကဲြကြာေနခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေတြ႕ဆုံပဲြတဲ့… လြမ္းဆြတ္မႈေတြသာ အသက္ဝင္ခဲ့ရင္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးအတြက္ စကားလုံးေတြ ရင္ခုန္သံေတြနဲ႔ လြမ္းမက္ခဲ့၇တဲ့ ႏွလုံးသားခ်င္း ပြတ္တုိက္ေနမိမယ္ထင္တယ္.. အခုေတာ့…….<br /><br />ကိႏၷရီ ကိႏၵရာ ေမာင္ႏွံက တစ္ညေလးေဝးတာကုိ ႏွစ္ေပါင္းခုနစ္ရာေဆြးခဲ့ရတယ္ဆုိရင္.. အခု တစ္လတိတိေဝးခဲ့ၾကရတာပဲေနာ္… သည္တစ္လအတြင္း သူ႕ုကုိသာ သပ္သပ္ သူမ သတိရေနခဲ့ရဲ႕လား.. ဒါမွမဟုတ္.. သူမမွာ ေျပာျပစရာ စကားလုံးေတြ ေျခာက္ခမ္းကုန္ပီလား.. ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ ေႏြဦးရဲ႕ရာသီက သည္ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးအတြင္းမွာ ေအးစက္ ေျခာက္ကပ္လုိက္တာ….<br /><br />သူမရဲ႕ စိတ္ေတြက သူမရဲ႕ျဖစ္တည္မႈမွာလဲ မရွိေနသလုိ.. သူမရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားက ေကာ္ဖီခြက္မွာလဲ ရွိမေနခဲ့ပါ.. သူမရဲ႕ ေရွ႕မွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရတဲ့ သူ႕အတြက္ကေရာ… တကယ္ဆုိ သူမမွာ ေျပာစရာ လြမ္းခ်င္းေတြရွိမေနရင္.. သည္တစ္လလုံးလုံး သူမရဲ႕အၿပဳံးကုိ ေရဆာသလုိ ငတ္မြတ္ေနခဲ့ရတဲ့ သူ႕အဖုိ႔ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတ တမ္းမက္ခဲ့ရတာေတြ သူမကုိ ေျပာျပရမွာေပါ့...<br /><br />သည္တစ္လလုံးလုံး သူမရဲ႕အခ်စ္ေတြ သူ႕ဆီမွာသာ တည္ရွိေနတယ္လုိ႔ သူ႕မသိစိတ္ကုိက လက္ခံခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလုိက္မလဲ .. သည္လုိသာဆုိ သူ႕ရဲ႕အလြမ္းေတြ သူ႕ရဲ႕ အခ်စ္ ေတြ သူ႕ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြ.. သူေမွ်ာ္မွန္းခဲ့ရတဲ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြ.. သူမနဲ႔အတူ တည္ ေဆာက္မယ္လုိ႔ သူမက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ.. ကေလးေလးေတြ.. အိမ္ကေလး… ဒါေတြ ဒါေတြ ….<br /><br />သူ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြကို လွ်ာနဲ႔သပ္လုိက္တယ္.. ပီးေတာ့ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလြန္းလွတဲ့ သူ႕အၿပဳံးေတြကုိ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ခုိတြယ္လုိက္တယ္.. စကားတစ္ခြန္းစဖုိ႔ ကုိယ္ကုိ လြန္႔လူးလုိက္တယ္.. သူမရဲ႕ အေဝးဆီ ေျပးထြက္သြားေနတဲ့ စိတ္ေတြကုိ သူ႕ဆီကုိေရာက္ဖုိ႔.. သူမရဲ႕ ႏွလုံးသားကုိ သူ႕ဆီျပန္လည္အသက္ဝင္ဖုိ႔….<br /><br />ရုတ္တရက္ စူးစူးဝါးဝါးထျမည္လာတဲ့ တယ္လီဖုန္းသံၾကားမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေအးစက္မႈေတြ ေပ်ာ္ဝင္သြားခဲ့တယ္.. ဖုန္းသံက က်ီက်ီေလာင္ေလာင္.. ပီးေတာ့ စူးစူးရွရွ.. ငွက္ဆုိးထုိးသံတစ္ခုလုိ.. အသက္ရႈသံေတြကုိ ေျခြယူသြားတဲ့ အသံဆုိးတစ္ခု.. သူေရာ သူမေရာ တယ္လီဖုန္းကုိ မျမင္ဖူးတဲ့ တေစၦတစ္ေကာင္လုိ စုိက္ၾကည့္ေနခဲ့တာ…<br /><br />သူမရဲ႕ ေျပာင္းလဲမႈက မယုံႏုိင္စရာ.. ပီးေတာ့ နာက်င္စဖြယ္.. ပီးေတာ့.. သူမက ဖုန္းကုိ ပိတ္ပစ္လုိက္တယ္… ေကာ္နက္ရွင္ျပတ္ေတာက္သြားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုက သူ႕မ်က္လုံးမွာ စဲြထင္သြားေစခဲ့အထိ.. သူမရဲ႕အၿပဳံးက ကေယာင္ကတမ္းႏုိင္လွသလုိ.. လက္ေတြ႕ကမၻာထဲကုိ ဝင္ေရာက္လာတဲ့ ၿဂဳိလ္သားတစ္ေကာင္လုိ.. ပီးေတာ့ ကေဝမတစ္ေယာက္လုိ.. အၿပဳံးမ်ဳိး.. သြားစြယ္ခၽြန္ခၽြန္ေတြၾကားမွာ.. သူမအၿပဳံးက သူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ..<br /><br />ကုန္လုလု ေကာ္ဖီခြက္ကုိ သူတစ္ရွိန္ထုိးေမာ့ခ်ပစ္လုိက္တယ္…<br /><br />ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျမည္လာတဲ့ ဖုန္းျမည္သံမွာေတာ့ သူ ရပ္တည္ရာရသြားခဲ့တယ္.. ပီးေတာ့ စစ္ရႈံးေပမဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ျပန္အဖတ္ဆည္ေနတဲ့ စစ္သူႀကီးတစ္ေယာက္လုိ… ရင္ဝ ျမွားတန္းလန္း မွာတင္ သူ႕ဘဝကုိ အဆုံးသတ္ေပးဖုိ႔ သူမကုိ ထပ္ေတာင္းဆုိေနသလုိ..<br /><br />‘ဖုန္းကုိင္လုိက္ေလ … ငယ္’<br /><br />သူမက ဖုန္းခလုတ္ကုိ တစ္ခါတည္း အၿပီးတုိင္ပိတ္လုိက္တယ္.. ပီးေတာ့ သူ႕လက္ကုိ ဆုပ္ကုိ္င္ပီး ‘ေကာ္ဖီေသာက္ပီးရင္ တစ္ေနရာရာ ဆက္သြားရေအာင္ ကုိကုိ… ဘယ္ကုိသြားၾကမလဲ…’<br /><br />သူမရဲ႕အိပ္ခန္းမွာ သူမရဲ႕ကမၻာငယ္ေလးမွာ သူမရဲ႕ျဖစ္တည္မႈေတြထဲမွာ.. သူမရဲ႕ရင္ခုန္သံေတြ ေပ်ာက္ဆုံးေနပီး သူမကုိယ္သူမ ရွာမေတြ႕ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္ျဖစ္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ဂရုစိုက္မႈေတြၾကားမွာ… သူ ေပ်ာ္ေနရဲ႕လား သူကုိ္ယ္တုိင္ သူ႕ကုိယ္သူ နားမလည္ပါ…<br /><br />‘မုန္းလုိက္ၾကရေအာင္…. ငယ္.. ကုိကုိတုိ႔ လမ္းခဲြၾကစုိ႕…’<br /><br />သည္စကားကုိ သူ အရက္ေတြ မူးေနတဲ့အခ်ိန္ သူ ဘားတစ္ခုမွာ အသိစိတ္ေပ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္.. အသိစိတ္ေပ်ာက္ေနေပမဲ့ သူမကုိခ်စ္တဲ့စိတ္မေပ်ာက္ပ်က္ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမကုိ ဒီစကား ေျပာခဲ့မိတယ္ထင္ရဲ႕.. သူမရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္စေတြကုိ ေတြ႕ရပီး သူမရဲ႕တြယ္မွီမႈမွာ သူ တြယ္တာေနရင္း သူမကုိ သူ ရက္ရက္စက္စက္ ေျပာေနမိတယ္ထင္တယ္…<br /><br />ေနာက္ေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ျဖစ္ပ်က္ေနက်အတုိင္းပင္.. မေသြတသိမ္း ျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့တာ…<br /><br />သူမက အရင္လုိသူ႕ေဘးနားမွာ ေနခဲ့တယ္..အရင္ကထက္ ပုိလိမၼာေနခဲ့တာ… သူ႕ကို ျပဳစုယုယေနခဲ့တာ.. သူ႕ေဘးနားမွာ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္လုိ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လုိ.. သူ႕ကုိသာ ခ်စ္မက္ေနခဲ့တာ.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဒီလုိနဲ႔ပါပဲ.. သူမကုိ သူစြန္႔ပစ္မထားခဲ့ရက္ပါ …..<br /><br />‘ငယ္ တုိ႔ လက္ထပ္ရေအာင္ ကုိကုိ.. ဒီေႏြဦးေပါက္ေလ.. ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းမွာပဲ ရုိးရုိးေလးပဲ မဂၤလာေဆာင္မယ္ေလ.. ပီးေတာ့ ငယ္က အျဖဴေရာင္ဂါဝန္ရွည္ႀကီးကုိ ဝတ္.. ကေလးေလးေတြက ပန္းႀကဲေပးမယ္.. ဒါေပမဲ့ ငယ့္လက္ကုိ တဲြမယ့္ ေဖေဖလဲ မရွိဘူးေနာ္ ကုိကုိ.. ရပါတယ္ အန္ကယ္ဂ်ဳိးက ကူေပးမယ္ထင္တယ္ေနာ္.. ကုိကုိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ငယ့္မိတ္ေဆြေတြရယ္.. ပီးေတာ့ အန္တီနန္စီတုိ႔လဲ ျပန္လာမယ္ထင္တယ္ေနာ္.. ပီးေတာ့… ပီးေတာ့.. လက္ထပ္ကိတ္မုန္႔ ႀကီးႀကီးရယ္…….’<br /><br />သူမရဲ႕အၿပဳံးေတြက အသက္ဝင္လွတယ္.. ပီးေတာ့ သူမရဲ႕မ်က္လုံးေတြမွာထင္လာတဲ့ အရိပ္ေတြကုိ သူ မက္မက္ေမာေမာ နားေထာင္ေနရင္း သူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ ၿပဳံးမိလာတဲ့အထိ… ပီးေတာ့ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေကာ့ေကာ့ေလးေတြရဲ႕ အနားသတ္လႈပ္ရွားပုံေတြကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း သူမက သူ႕ဘဝထဲကုိ ဝင္ေရာက္လာတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ေနမိတဲ့အထိ… သူမရဲ႕လက္ေတြကုိ မလြတ္တမ္း ခပ္တင္းတင္းဆုပ္ရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနမိရင္း.. ဒီလုိဘဝမ်ဳိးေလး ရဖုိ႔ဆုိ သူ ဘယ္လုိအရာမဆုိ ေပးဆပ္ေတာ့မယ့္အထိ….<br /><br />‘မဟုတ္ဘူး ရန္ႏုိင္.. မင္း ေသေသခ်ာခ်ာဆုံးျဖတ္သင့္တယ္ မင္း မသိတာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ကြာ… ေနာက္ပီး မင္း သိပ္ယုံလြယ္လြန္းတယ္.. အဲ့ဒီေကာင္ ဘယ္သူဆုိတာ မင္းသိရင္….’<br /><br />စည္သူ႕ရဲ႕ စကားလုံးေတြၾကားမွာ သူ မတုန္လႈပ္ခဲ့ပါ.. သူမမွာ သူ႕အျပင္ သူ႕ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့တယ္ဆုိတာ သူ အရင့္အရင္ကတည္းက သိေနႏွင့္ပီးသား.. ဒါေပမဲ့ <br />သူမကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔ သူကေတာ့ အရာရာကုိ မ်က္စိမွိတ္ယုံထားပီးသား... ဘယ္လုိအေျခအေနမ်ဳိးမွာမဆုိ သူမ သူ႕ကုိ ခဲြခြာထားရစ္ခဲ့ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါ.. သူကလဲြရင္ေပါ့... <br /><br />စည္သူက သူ႕ရဲ႕ မထုံတက္ေသး အျပဳအမူကုိ အားမလုိ အားမရ.. ေနာက္ပီး ေဒါသတႀကီး………<br /><br />သူမႀကဳိက္တတ္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကုိ တယုတယ သူ သယ္ေဆာင္လာခဲ့တယ္.. မနက္အိပ္ရာႏုိးႏုိးခ်င္း တံခါးဝမွာ သူမ ႀကဳိက္တတ္တဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြသာ ျမင္ခဲ့ရင္ သူမ ဘယ္လုိၿပဳံးမလဲ.. သူမရဲ႕ အၿပဳံးေတြ ကုိ သူ မွန္းဆေနရင္းနဲ႔ေတာင္ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေတြ ၿပဳံးရီလာတဲ့အထိ.. <br /><br />သည္ေႏြဦးက အရင္ကထက္ ပုိလွတယ္.. တစ္ေလာကလုံးလူေတြ ေပ်ာ္ျမဴးေနသလုိ.. သူ ကားလမ္းျဖတ္ကူးေတာ့ ကားေတြက ရပ္ေပးၾကတယ္.. ကေလးေလးေတြက ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္..ေမပယ္လ္ရြက္ေလးေတြ တလြင့္လြင့္ေၾကြေတာ့ လိပ္ျပာေလးေတြနဲ႔ ပန္းေလးေတြက တိမ္ေတြနဲ႔အတူ ေဆာ့ကစားေနၾကတာေလ ... တိမ္ေတြေတာင္ တလူးလူးတလြင့္လြင့္ ေမ်ာလြင့္ေနခဲ့တာ… <br /><br />ကမၻာႀကီး လွလုိက္တာ ငယ္……. ငယ့္ကို ခ်စ္တယ္.....<br /><br />ရုတ္တရက္ တစ္ကုိယ္လုံး ေပါ့ပါးေျမာက္တက္သြားခဲ့တယ္… ဟိုးေလထုထဲကို သူလြင့္တက္သြားခဲ့တာ.. ပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးနဲ႔ သူပုိနီးကပ္သြားသလုိ… တိမ္ေတြက အခုနကေတာ့ အျပာေရာင္ အခုမွ အနီေရာင္ ဘာေၾကာင့္ေျပာင္းရတာလဲ ငယ္… မုိးႀကဳိးပစ္ခ်လုိက္သလုိ သူ႕နားထဲ အသံႀကီးႀကီးၾကားလုိက္ရတယ္… <br /><br />ငယ္ .. ကုိကုိ႕ကုိ ခ်စ္ပါေသးတယ္ေနာ္…<br /><br />အဲ့ဒီေန႔တုန္းက အဲ့ဒီေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ကုိကုိတုိ႔ စကားမေျပာခဲ့ၾကဖူးမဟုတ္လား ငယ္… ပီးေတာ့ ဖုန္းျမည္သံလဲ မၾကားခဲ့ရဘူး… ပီးေတာ့ ငယ့္ကုိလဲ လမ္းခဲြရေအာင္လုိ႔ ကုိကုိ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္.. ပီးေတာ့ ကုိကုိက သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းလြန္းတာပဲလုိ႔လဲ ငယ္ မေျပာေတာ့ဘူး မဟုတ္လားဟင္..<br /><br />ငယ့္ကိုခ်စ္တယ္ ငယ္.. ဒါေပမဲ့ ငယ့္ရဲ႕အေဝးကုိ ကုိကုိ မထြက္သြားႏုိင္ဘူး.. ငယ္ ကုိကုိ႕ကို မခ်စ္ေတာ့ေပမဲ့ ဒီဘဝေလးရဲ႕အေဝးကုိ ထြက္ေျပးမသြားႏုိင္ေအာင္ ဟန္ေဆာင္ျခင္း သံေယာဇဥ္တရားေတြနဲ႔ ငယ့္ကုိ တုပ္ေႏွာင္ထားခဲ့မိတယ္..<br /><br />ငယ္ မငုိနဲ႔ ငယ္.. ငယ္ ဝတ္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ ဂါဝန္ရွည္ႀကီးကုိ ဝတ္ပီး.. ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းအဝင္ဝမွာ ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကမယ္ေလ ငယ္.. ႏွင္းဆီပန္းေတြက နီလုိက္တာ.. ငယ္ႀကဳိက္တဲ့ အေရာင္ေလ.. ၾကက္ေသြးေရာင္ရင့္ရင့္ေတြ အနီရင့္ရင့္ေရာင္ ဘာေၾကာင့္ေျပာင္းသြားလဲ ငယ္…<br /><br />ငယ္ … အဲ့ဒီေန႔က ငယ္ အိပ္ရာထ ေနာက္က်တာ ကုိကုိသိတယ္.. မနက္မုိးလင္းတုိင္း လာပုိ႔ေပးတတ္တဲ့ ႏြားႏုိ႔ပုလင္း မေရာက္လာလုိ႔ ငယ္က တံခါးေပါက္မွာရပ္ေနရင္း ႏႈတ္ခမ္းက ပြစိပြစိ ရြတ္ေနတာ ကုိကုိျမင္တယ္.. ပီးေတာ့ လမ္းမကုိ ငယ္ ေငးၾကည့္ေနတယ္.. ကုိကုိဘာလုိ႔ ေနာက္က်ေနတာလဲလုိ႔ စိတ္ေကာက္ဖုိ႔ ျပင္ေနတာ မဟုတ္လား… <br /><br />ငယ္က ဟုိးအရင္တုန္းက အတုိင္းပင္ သူ႕ကုိ ခန ခန စိတ္ေကာက္ေနက်.. ငယ္ စိတ္ေကာက္တုိင္း သူက ငယ္ႀကဳိက္တတ္ တဲ့ မုန္႔ေတြ ပန္းေတြ ဝယ္လာပီး ငယ့္ကို ေခ်ာ့တတ္ခဲ့တာ..<br /><br />တစ္ခါေတာ့ ငယ္ သူ႕ကုိ သုံးရက္တိတိ စကားမေျပာခဲ့ဖူး.. သူေမးခဲ့တယ္.. ငယ္ ဘာလုိ႔ စိတ္ေကာက္ေနတာလဲဆုိေတာ့ ငယ္ ငိုတယ္ေနာ္.. ငယ္ေျပာဖူးတဲ့ စကားကုိ သူ အၿမဲ အမွတ္ရေနခဲ့တယ္…<br /><br />‘ကုိကုိက သိပ္ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတာပဲ…. ငယ့္ကို အျပစ္တင္ပါ ကုိကုိရဲ႕.. ငယ္ဟာ ကုိကုိ႕အခ်စ္နဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူးလုိ႔ေျပာပါ ကုိကုိရဲ႕.. ကုိကို႕စိတ္ထဲက ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ကုိကုိက မေျပာဘူး ကုိကုိ႕မ်က္ႏွာမွာ ဖတ္မရဘူး.. ကုိကုိကသာ ငယ့္စိတ္ကုိ သိေနခဲ့တာ.. တကယ္ေတာ့ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိ တစ္ေယာက္စိတ္ကုိ တစ္ေယာက္.. တစ္ေယာက္ရင္ကုိ တစ္ေယာက္ သိခြင့္ရွိရမွာေပါ့ .. ကုိကုိ ငယ့္ကုိ တကယ္မခ်စ္ပါဘူးတဲ့…’<br /><br />ခ်စ္တာေပါ့ ငယ္… အရမ္းခ်စ္တယ္…<br /><br />ငယ္နဲ႔ အဲ့ဒီေကာင္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္လုနီးပါး ငယ္ စိတ္ကစားေနခဲ့တုန္းက ကုိကုိသိတယ္ေလ.. ေနာက္ေတာ့ ကုိကုိတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေဝးကုိ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငယ့္ေဘးနားမွာ သူတစ္ခ်ိန္လုံးရွိေနခဲ့တာလဲ ကုိကုိသိတာပဲ.. ဒါေပမဲ့ ကုိကုိ သိေနတာကုိ ငယ္မသိေအာင္ ကုိကုိ ဟန္ေဆာင္ေပးခဲ့တာေလ.. ေနာက္ေတာ့ ငယ္က ေနာင္တတရားေတြနဲ႔အတူ ကုိကုိ႕ေဘးကုိ ျပန္ေရာက္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား ငယ္…<br /><br />ငယ္ရယ္… <br /><br />ေမာလုိက္တာ. နာက်င္လုိက္တာ.. ငယ္ ကုိကုိတုိ႔ လက္ထပ္ပဲြကုိ ငယ္ မေမ့လုိက္နဲ႔ေနာ္…. <br /><br />ကုိကိုက ငယ့့္ကုိခ်စ္တဲ့စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔သာ အသက္ရွင္ေနတာ … တကယ္ေတာ့ ကုိကုိ႕ႏွလုံးသားက ငယ္ ကုိကုိ႕ကုိ မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆုိတာကုိ သိတဲ့ေန႔ကတည္းက ေသဆုံးေနခဲ့ပီးသား ငယ္……<br /><br />အဲ့ဒီေန႔ကေလ.. အဲ့ဒီေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွာပဲ ကုိကုိ ေသဆုံးခဲ့ရတာ.. ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ တယ္လီဖုန္းျမည္သံအဆုံးမွာေပါ့ ……………<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၀-၇-၂၀၁၀၊ ၉း၄၂ pm)<br /><br />(ေရးဖုိ႔ႀကံစည္ေနတာၾကာပါပီ.. ညက အင္တာနက္ျပတ္ေတာက္သြားတာနဲ႔ ထုိင္ေရးထားတာပါ.. ႀကဳိတင္ဇာတ္လမ္းခ်ထားတာနဲ႔ မ်ားမ်ားႀကီး ေသြဖယ္သြားပါတယ္.. ဒီဇာတ္လမ္းကို ဓာတ္ပုံတစ္ပုံကုိၾကည့္ပီး ေရးဖဲြ႕မိတဲ့အတြက္ တုိက္ဆုိင္မႈရွိရင္ ေကာ္ဖီလာတုိက္ပါခ်င္... :) )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-3615274305978356050?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-55584934698087537192010-09-30T09:00:00.000-07:002010-09-30T09:04:49.637-07:00တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေဝးသြားၾကရုံနဲ႔ပဲ<br />က်မတုိ႔ေတြ<br />တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေမ့သြားၾကတယ္<br /><br />သတိရစရာ အမွတ္တရတစ္ခုခု ခလုတ္တုိက္မိရင္<br />အလန္႔တၾကား<br />ထ လြမ္းပစ္လုိက္တယ္<br /><br />သတိရတယ္ သတိရတယ္<br />ဟုိးတုန္းကေလ<br />ငါတုိ႔ေတြေပါ့…<br /><br />ဒီလုိ ဒီလုိစကားေတြနဲ႔<br />ျပန္မေရာက္ေတာ့မယ့္ အတိတ္ကုိလြမ္း<br />ေဟာ့ဒီကမၻာတစ္ျခမ္းမွာပဲ<br />ငါတုိ႔ အလြမ္းသယ္ပစ္လုိက္တယ္<br /><br />လမ္းေဘးအသုတ္ဆုိင္ေလး<br />လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိေပါ့က်<br />ေဆးလိပ္မတုိေပမဲ့ ေနညဳိတာေတာင္ လမ္းမခဲြျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့<br />တုိ႔ေတြရဲ႕ခ်စ္ျခင္း<br />အခုေတာ့ ႏွစ္သစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ပီးတစ္ႏွစ္ ကူးေကာင္းေနတုန္း<br /><br />မေတြ႕ရတာ အေတာ္ၾကာေနပီထင္ပ<br />ဟုိးပေဝဏသီကလုိလုိ<br />တခါတေလမ်ား သတိရစရာေတြေတာင္ <br />စၿမဳံ႕ျပန္ခ်င္စရာမေကာင္းလွေတာ့ဘူး<br /><br />ရင္ဖြင့္စရာ သူငယ္ခ်င္းေဖာ္ဆုိတာေဝး<br />အခုမ်ားေတာ့ တစ္ေယာက္ တစ္နယ္စီ ေဝး<br />ေသြးေအးသြားတဲ့ ခ်ိတ္ေတြလုိပ<br />အေနေဝးသြားတာၾကာလွေရာေပါ့<br /><br />အလြမ္းဆုိတာ အဓိပတိကားလက္မွတ္ၾကားမွာလား<br />လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲမွာလား<br />ရွာေကာင္းတုန္း လြမ္းေကာင္းတုန္း<br />ရုတ္တရက္ သတိတရမွာ<br />မ်က္စိေရွ႕မွာ ကြန္ပ်ဴတာစခရင္မ္သာ အေဖာ္အျဖစ္ရွိခဲ့…<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၃၀-၀၉-၂၀၁၀၊ ၁၁း၀၀ pm)<br /><br />က်မ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္အတြက္ပါ.. နိစၥဓူဝ လူမႈဘဝမွာ က်မေမ့သြားတဲ့အထဲ က်မသူငယ္ခ်င္းေလးေတြ ပါသြားတယ္.. က်မ သတိရတဲ့အခါ က်မေဘးမွာ သူတို႔မရွိေတာ့ဘူး.. ေမ့ေနတုန္းကလဲ သူတုိ႔မရွိဘူး.. သတိရေတာ့လဲ သူတုိ႔မရွိပါဘူး.. အိပ္မက္ထဲမွာမွပဲ သူတုိ႔ေတြကုိ ျပန္ေတြ႕ရတယ္.. :(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5558493469808753719?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-70430673219520088512010-09-09T10:15:00.000-07:002010-09-09T10:18:09.303-07:00အဲ့ဒီတစ္ဖက္ကုိ ငါတိမ္းလုိက္လုိ႔<br />ကမၻာႀကီးက ပုိယိမ္းသြားတာမဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား<br /><br />အျခားတစ္ဖက္ကုိ ငါေရြးလုိက္လုိ႔<br />ကမၻာႀကီးက ပုိေဝးသြားတာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား<br /><br />ေဟာ့ဒီဖက္မွာ ငါေနေနလုိ႔<br />ကမၻာႀကီးက ပုိၿပီး ေႏြးလာတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား<br /><br />အဲ့ဒီတစ္ဖက္မွာ မင္းရွိေနရုံနဲ႔<br />ငါ့ကမၻာႀကီးက ပုိေႏြးလာတာ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား<br /><br />မင္းနဲ႔ငါ အတူမရွိေနရုံနဲ႔<br />ငါတုိ႔ကမၻာႀကီးက ပုိပီး တိမ္းေစာင္းလာတယ္ မင္းထင္သလား<br /><br />ေဟာ့ဒီကမၻာႀကီးေလ<br />၂၃ ၂ ပုိင္း ၁ ပုိင္းဒီဂရီမွာ<br />ငါရီတာနဲ႔ပဲ ပုိမတိမ္းသြားေလာက္ပါဘူး<br />ငါငုိရင္ေရာ ပုိယိမ္းသြာဦးမွာလား<br />အဲ့ဒီအေတြးေတြနဲ႔ပဲ ငါေလ<br />မတိမ္းပါဘူး အေတြးနဲ႔<br />ယိမ္းေနတဲ့ ကမၻာႀကီးမွာ<br />ေျခေထာက္ေတြ ခုိင္ခုိင္ရပ္ေနမိတယ္<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၉-၉-၂၀၁၀၊ ၁၁း၄၉ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-7043067321952008851?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-15303023243923625932010-08-30T09:26:00.000-07:002010-08-30T09:29:47.570-07:00အခ်စ္မွာ<br />နာၾကားဖုိ႔ ႏွလုံးသားတစ္စုံရွိသလုိ<br />နာဖ်ားဖုိ႔လြယ္လြန္းတဲ့ ႏွလုံးသားတစ္စုံလဲရွိတယ္<br /><br />စိတ္ေတြဆုိတာ<br />အတိတ္တစ္စကုိ ဖမ္းဆုပ္လုိက္ေပမဲ့<br />မမွီေတာ့တဲ့ ရထားတစ္စင္းလုိ<br />ဝင္ခ်ိန္မွန္ေပမဲ့ ထြက္ခ်ိန္ျမန္လြန္းလွတယ္<br /><br />ျဖဳတ္ဆုိ ဝင္လာလုိက္တဲ့ အတိတ္တစ္စဟာ<br />အေတြးတစ္စအေနနဲ႔<br />ကဗ်ာတစ္ပုိင္းတစ္စကုိ ဖန္တီးတယ္<br />ရင္းႏွီးလြယ္တဲ့ စကားလုံးေတြက<br />ဒီကဗ်ာက်မွ ကေမာက္ကမျဖစ္ရေတာ့တယ္<br /><br />အရာရာဟာ အမွတ္တရေတြအေနန႔ဲရွိေနေတာ့<br />အမွားအရပ္ရပ္ကုိလဲ ငါရွာေတြ႕ခဲ့တာေပါ့<br /><br />သိပ္ခ်စ္လြန္းတ့ဲအမွားနဲ႔<br />မခင္တြယ္တတ္တဲ့ တရားေတြက<br />လမ္းခဲြဆုိတဲ့ စကားကုိပဲ<br />အေကာင္အထည္မရွိတဲ့ ျပဒါးလုိ<br />ရင္ဘတ္အေဟာင္းထဲက ဒဏ္ရာေတြကုိ<br />ရင္ဘတ္ခ်င္း ေျပာင္းထည့္လုိက္တယ္<br /><br />တကယ့္အသစ္ပါဗ်ာ<br />ဘုရားစူးပါေစ့ရဲ႕<br />အဲ့ဒီႏွလုံးသားမွာ ခ်စ္တတ္တဲ့ခံစားခ်က္ပါမလာခဲ့ဘူး....<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၈-၈-၂၀၁၀၊ ၁၂း၁၀ am)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1530302324392362593?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-16639244243695086342010-08-11T01:31:00.000-07:002010-08-11T01:33:06.356-07:00ဘယ္လုိပဲ ကုိယ့္စိတ္ေတြကုိေျဖေျဖ<br />မေျပတဲ့ အညဳိးေတြပဲ ထပ္တုိးလာတယ္<br />က်ားနာခဲ ခဲသလုိပဲတဲ့<br />တခါတည္း ရင္ကုိခဲြ <br />အသဲကုိဆဲြႏႈတ္ပစ္လုိက္တယ္<br />ေသခါမွ ေသေရာ..<br />အနာရာ ဗလပြနဲ႔<br />ေလာကကုိက အထာမက်ခဲ့ဘူး..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၁-၈-၂၀၁၀၊ ၃း၁၀ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1663924424369508634?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-7843084415312926532010-07-29T00:43:00.000-07:002010-07-29T00:44:14.658-07:00ေနပါေစကြယ္<br />အလြမ္းေတြ ေသရာပါ မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ဘူး<br />ဟုိးအရင္ ဒီလုိအခါက<br />အတၱေတြ တခုတ္တရစိုက္ပ်ဳိးခဲ့ေပမဲဲ့<br />ရိတ္သိမ္းခ်ိန္က် အလြမ္းေတြခ်ည္း သီးပြင့္ခဲ့ရတယ္<br />အခ်စ္ၾသဇာေတြ တနင့္တနဲျဖန္႔ႀကဲခဲ့တာပဲကြယ္<br />ပုိးမက်ဘဲ အစုိးမရတဲ့မုိးေၾကာင့္ ကြင္းပ်က္ခဲ့ရတာလား<br />ယြင္းပ်က္သြားတဲ့ စိတ္ကူးေတြနဲ႔<br />ေတာင္ေပၚကုိ ေရျပန္စီးသလုိ<br />အေနမနီးခဲ့တဲ့ ငါတုိ႔အခ်စ္<br />စြန္႔ပစ္လုိ႔သာ ထားရစ္ခဲ့ေတာ့မယ္…<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၇-၂၉-၂၀၁၀၊ ၂း၄၂ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-784308441531292653?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-58742715679846700152010-07-13T02:47:00.000-07:002010-07-13T03:49:19.416-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-ae1eede354868947" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v6.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dae1eede354868947%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331581195%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D477ADB50EE768BD5D49B7E55E813A0F7DB4F30AB.63C7E2614BA21645CC23AC0C63D2ACA520ED675B%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dae1eede354868947%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DZKLCRZO8siunJxZtV3LvV8jpm7M&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v6.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dae1eede354868947%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331581195%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D477ADB50EE768BD5D49B7E55E813A0F7DB4F30AB.63C7E2614BA21645CC23AC0C63D2ACA520ED675B%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dae1eede354868947%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DZKLCRZO8siunJxZtV3LvV8jpm7M&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />အသစ္ေရာက္လာမယ့္ေန႔ေတြနဲ႔<br />ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြရယ္<br />ဘယ္လုိအခ်ိန္ေတြျဖစ္ျဖစ္<br />အိမ္ကုိအေရာက္ျပန္ခ်င္ခဲ့ၿပီ<br /><br />ေလာကႀကီးရဲ႕အလယ္<br />လူေတြအမ်ားႀကီးရဲ႕ အလယ္ <br />အထီးက်န္မႈေတြနဲ႔အသားက်ေနခဲ့ ငါ<br />အခု အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့ၿပီ<br /><br />လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္..<br />မင္းသိေနတဲ့ငါ့အလြမ္းေတြရယ္..<br /><br />အဆင္ေျပပါေစ အခ်စ္ရယ္..<br />ငါ့အတြက္ေတာ့ မပူနဲ႔..<br />ဒီလုိအလြမ္းေတြနဲ႔သာ စာလႊာေတြ ပါးခဲ့လုိက္တယ္ <br />ခံစားမႈေတြ အကုန္လုံးျပည့္စုံလိမ့္မယ္လုိ႔<br />မေမွ်ာ္လင့္ရဲခဲ့ဘူး အခ်စ္ရယ္<br />ငါ့အလြမ္းေတြကုိ စာတုိက္ပုံးကေလး သိပါေစ..<br /><br />ေဟာ ေနာက္ထပ္ေလယာဥ္တစ္စင္း<br />ေနာက္ထပ္ ေနတစ္စင္း<br />အရာရာအဆင္ေျပျခင္းေတြ ရွိေနလဲ<br />အခု အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့ၿပီ<br />အိမ္ကုိအေရာက္ျပန္ခ်င္ခဲ့ၿပီ…..<br /><br />အိမ္ျပန္ခြင့္ျပဳပါ<br />အိမ္နဲ႔အေဝး….မင္းရဲ႕အေဝး<br />အခုေတာ့ အေဝးကုိေရာက္ေနခဲ့ၿပီ<br />အိမ္ျပန္ပါရေစ<br /><br />သူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိပဲ<br />ခံစားခဲ့ရတာ ၾကာလွေပါ့<br />လမ္းအသစ္ကုိ ေလွ်ာက္ဖုိ႔ <br />ေျခတစ္ဖက္ စနင္းခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္<br />ငါ့ေဘးမွာ မင္းမရွိေနခဲ့ဘူး<br /><br />သိေနတယ္ သိတယ္ေလ..<br />ဒါေတြဟာ မင္းရဲ႕အိပ္မက္ေတြ မဟုတ္ေၾကာင္း<br />မင္းရဲ႕ ယုံၾကည္မႈေတြထဲမွာေတာင္ ငါသိေနခဲ့….<br /><br />လမ္းအသစ္တစ္ခု ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္<br />ေနာက္တစ္ေဆာင္းအသစ္ေပါက္ခဲ့တယ္<br />အခ်ိန္ေတြ ေနရာေတြ ေဝးေဝး<br />တျဖည္းျဖည္း ေဝး………<br />ဘယ္လုိေနရာေတြ ေဝးေဝး<br />အခု အိမ္ျပန္ခ်င္ခဲ့ၿပီ<br />အိမ္ျပန္ပါရေစ…<br /><br />ေလာကႀကီးရဲ႕အလယ္<br />လူေတြအမ်ားႀကီးရဲ႕ အလယ္ <br />အရာရာဟာ အထီးက်န္ေနဆဲ<br />လြမ္းေနတုန္းပဲ အခ်စ္ရယ္<br />ငါ အိမ္ျပန္ပါရေစ<br /><br />လြမ္းတယ္ လြမ္းတယ္ ..<br />မင္းသိေနတဲ့ငါ့အလြမ္းေတြရယ္..<br /><br />အိမ္ျပန္ပါရေစ..<br />ေလွ်ာက္ခဲ့ရမယ့္ လမ္းေတြနဲ႔<br />ၿပီးဆုံးခဲ့တဲ့ တာဝန္ေတြအၿပီး<br />အိမ္ျပန္ဖုိ႔ အသင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔<br />အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္<br /><br />အိမ္ျပန္ပါရေစ..<br /><br />အရာရာၿပီးဆုံးခဲ့တဲ့ေနာက္<br />အခုဒီညရဲ႕ အိမ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္<br />ငါ့ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြ ျမဴးတူးေနခဲ့<br />အခုကုိပဲ ငါ .. ဒီညေတာ့<br />အိမ္ျပန္ေရာက္ဖုိ႔ နီးေနခဲ့ၿပီ…<br />အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၃-၇-၂၀၁၀၊ ၄း၄၇ pm)<br /><br />(အိမ္ကိုလြမ္းေနတဲ့အခ်ိန္ <a href="http://www.youtube.com/watch?v=7-dyGA2VdCI">Micheal Buble ရဲ႕ HOME</a> သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ရင္း ဘာသာျပန္မိတာပါ. ကာရံမိေအာင္ ဘာသာျပန္ထားမိတဲ့ အလဲြေတြအတြက္ ျဖည့္စြက္ခံစားေပးပါလုိ႔ :P)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5874271567984670015?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-48909051602471164922010-07-06T06:08:00.000-07:002010-07-06T06:11:28.492-07:00ဆန္းျပားတဲ့အျဖစ္ေတြက <br />ခမ္းနားတဲ့အခ်စ္ေတြဆီ ဦးတည္သြားသတဲ့.. <br />ကဲ အနမ္းမ်ားမဖူးပြင့္လဲ ေနပါေစေတာ့ <br />ဒီရာသီမွာ ပန္းမ်ားပဲ ဖူးပြင့္ပါေစေတာ့...<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၆-၇-၂၀၁၀၊ ၈း၀၈ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-4890905160247116492?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-18781805333605016032010-07-04T05:11:00.001-07:002010-07-04T05:11:53.490-07:00လက္ဖဝါးေပၚတင္ၿပီးမွ<br />လက္ဖမုိးနဲ႔ ရုိက္ခ်လုိက္တယ္..<br />ရွိသမွ် အားအင္ကုိ စုလုိ႔..<br /><br />ဟုိဘက္ကုိေရာက္ေတာ့<br />လက္ဖမုိးနဲ႔ ျပန္တင္တယ္..<br />ၿပီးမွ လက္ဖဝါးနဲ႔ျပန္ရိုက္ခ်တယ္..<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔<br />ပင့္လုိက္ ရုိက္လုိက္ ခုတ္ခ်လုိက္..<br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ ...<br />ပဲြၿပီးေတာ့မွ<br />အႏုိင္ အရႈံး အသတ္မွတ္ခံခဲ့ရတယ္..<br />ဘဝေတြလုိ...<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၄-၇-၂၀၁၀။ ၇း၀၇ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1878180533360501603?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-38169172418889119172010-05-15T06:25:00.000-07:002010-05-15T07:03:03.995-07:00စေတြးေတြးခ်င္းမွာကုိ… ၿပဳံးမိတယ္.. ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားလုံးက… <span style="font-weight:bold;">မျမစိမ္းေတာ့ အသို္က္ေျပာင္းရၿပီ...</span><br /><br />က်မ ဒီကုိစေရာက္စက ေက်ာပုိးအိတ္တစ္လုံးနဲ႔ ဟုိသြားလုိက္ ဒီသြားလုိက္.. မမဆုရဲ႕ အခန္းကေလးက က်မအတြက္ တစ္ေထာက္နားခုိရာ....<br /><br />က်မ အစဦးဆုံးေနရတဲ့ အခန္းကေလးက ခုတင္ရယ္ ဗီရုိတစ္လုံးရယ္ ဒါပဲ… က်မရဲ႕ ခုတင္ေဘးက ျပတင္းေပါက္ကေန ၾကည့္လုိက္ရင္ ေကာင္းကင္က လေကြးေကြးေလးကို ျမင္ရတတ္တယ္.. ခ်စ္စရာ အခန္းကေလး.. အတူတူ ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးက ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလွတယ္.. သူမ ျပန္သြားတဲ့အခါ က်မ တစ္ေယာက္တည္း ေနခဲ့ရတယ္.. ဒီအခန္းက ညဦးမွာသာ လေရာင္နဲ႔ ေႏြးေထြးသေလာက္.. မနက္ခင္းပုိ္င္းေတြမွာေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္က ဝင္လာတဲ့ေနေရာင္က ေက်ာကုိ မီးစနဲ႔ထုိးေနသလုိကုိ ပူျပင္းတယ္.. ဒါေပမဲ့ က်မအတြက္ကေတာ့ ေအးေဆးပါ.. ခုတင္ေပၚ ေနေရာင္ထုိးလာရင္ ကိုယ္ကုိ ေစာင္နဲ႔ပတ္ပီး ခုတင္ေအာက္ကုိ လွိမ့္ခ်လုိက္တယ္.. ေအာက္မွာ ဆက္အိပ္… ေအာက္က ၾကမ္းျပင္က လွ်ာထုိးၾကမ္းခင္း.. <br /><br />အဲ့ဒီ အစပထမဦး အခန္းကေလးမွာ က်မ မုိးရာသီနဲ႔ ေဆာင္းရာသီ ေနခဲ့တယ္.. ေႏြရာသီအစဦးမွာတုန္းကေတာ့ အဲ့ဒီ အခန္းကေလးက ေနခ်င့္စရာ… ေနာက္ေတာ့ တစ္စတစ္စ ပူျပင္းလာတဲ့ ေႏြရာသီက မုန္းစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေသြ႕ေျခာက္လာခ့ဲတယ္.. အဲ့ဒီအခန္းကေလးမွာ ရာသီတစ္စက္ဝန္းေလာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနခဲ့တယ္.. အဲ့ဒီအခန္းကေလးအေၾကာင္း ျပန္ေတြးတုိ္င္း သတိရမိတာက က်မရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းေလး G ရယ္ က်မရဲ႕အခ်စ္ဆုံးသူ N ရယ္ေပါ့.. ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေတာ့မယ့္ ခ်စ္ရသူႏွစ္ေယာက္.. ေနာက္ေတာ့ အဲ့ဒီအခန္းကေလးကေန ေျပာင္းခဲ့တယ္…. <br /><br />က်မ ခရီးသြားတုိ္င္း က်မ အၿမဲတည္းရတဲ့ အခန္းကေလးအေၾကာင္းကလဲ ထားခဲ့လုိ႔ မရ.. အဲ့ဒီအခန္းက ဘာသိဘာသာ ရွိလွတယ္.. က်မကုိ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး မႀကဳိဆုိတတ္.... အိပ္တဲ့အခ်ိန္ တစ္ခုသာ က်မက အခန္းကေလးထဲ ဝင္တယ္… အဲ့ဒီအခန္းရဲ႕ ပန္ကာသံက ညဘက္ေတြဆုိ တဒီးဒီးနဲ႔ မုန္းစရာ.. မဖြင့္ထားျပန္ရန္ရင္လဲ ေပါင္းအုိးထဲ ထည့္ျပဳတ္ထားသလုိ ပူပူေလာင္ေလာင္.. ေႏြးေထြးတယ္လုိ႔ မခံစားရတဲ့ အခန္းကေလး.. အဲ့ဒီကုိေရာက္ရင္ က်မ ျပန္ရဖုိ႔ကုိပဲ ရက္ကိုိ ေရတြက္ေနမိတဲ့အထိ.. <br /><br />အခန္းကုိ မခ်စ္ခင္သေလာက္ အဲ့ဒီေနရာက လူေတြကိုေတာ့ က်မ ခ်စ္တယ္.. က်မ စိတ္ႀကဳိက္ဟင္းေတြကုိ ခ်က္ေကၽြးတတ္တဲ့ က်မရဲ႕ အမ TD ရယ္.. က်မ ဆုိးသမွ် ခံရတဲ့ က်မ အကိုေတြရယ္.. က်မရဲ႕ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ေတြရယ္.. အဲ့ဒီမွာ ေနရတဲ့ရက္ေတြမွာ က်မ စားခ်င္တဲ့ ျမန္မာအစားအစာေတြ စားရသလုိ.. က်မ အရမ္းႀကဳိက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ခ်ဳိစိမ့္ ေသာက္ခြင့္လဲရတယ္.. ဒါေပမဲ့ က်မကေတာ့ ျပန္ရပီဆုိတာနဲ႔ ေက်ာပုိးအိတ္ကုိ ေကာက္လြယ္ .. လက္ႏွစ္ဘက္ကုိ ေနာက္ျပန္လဲႊပီး ႏႈတ္ဆက္.. ကမန္းကတန္း ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္ေလ့ရွိတယ္.. <br /><br />ဧည့္သည္ဆုိတဲ့ စိမ္းသက္တဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ တခါတေလေပးေလ့ရွိတဲ့ အဲ့ဒီ အခန္းငယ္ကေလးကလဲ က်မနဲ႔ အခုအထိ ခဲြလုိ႔ မရေသး... <br /><br />အခု က်မ ေနေနတဲ့ ရုံးရဲ႕ အခန္းကေလးကေတာ့ ဟိတ္ဟန္ႀကီးလွတယ္.. ပီးေတာ့ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းတုန္းကဆုိ သူစိမ္းတစ္ေယာက္လုိ ဟန္ပန္ကလဲ မ်ားလွေသး.. အခန္းကေလးရဲ႕ ၿပီးျပည့္စုံမႈက က်မကို သူစိ္မ္းဆန္ဆန္.. ဒါေပမဲ့ ဘယ္တုန္းကမွ က်မကုိ ေအးေအးစက္စက္ မႀကဳိဆုိဖူးခဲ့တာကုိ ေတြးမိတုိင္း ဒီအခန္းကေလးကို ခ်စ္လွတယ္.. ေဘးဘက္မွာက သံပန္းေတြ ကာထားတဲ့ ဝရန္တာရွိတယ္.. အဲ့ဒီဝရန္တာကေန ေငးၾကည့္ရင္ ေဘးကအိမ္ရဲ႕ ပန္းပင္ေတြကို ၾကည့္လုိ႔ရတယ္.. ပီးေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ဝရန္တာေလးကေန ၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးအထိ အထပ္ျမင့္တုိက္ေတြ ရွိမေနတဲ့အတြက္ ေကာင္းကင္ျပင္ကုိ မလြတ္မလပ္သံပန္းၾကားက ေငးၾကည့္ခြင့္ရတယ္…<br /><br />မနက္ ရုံးတက္ရုံးဆင္းကို မုန္းလွတာမုိ႔ ရုံးက အခန္းကေလးမွာပဲ ေနေလ့ရွိတာကေန မမဆုရဲ႕ အခန္းဆီကို မျပန္ျဖစ္.. ရံဖန္ရံခါမွသာ မမဆုဆီ သြားေနတတ္တယ္.. မုန္႕႔ခ်က္ထားတဲ့အခ်ိန္ရယ္ ထမင္းနဲ႔ဟင္းနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းခ်က္တဲ့အခ်ိန္ေတြရယ္ပါ.. သူမဆီ ေရာက္ပီးရင္လဲ အခ်ိန္တန္ရင္ အခန္းကေလးဆီသာ ျပန္ခ်င္ေနေတာ့တာ.. ဒီအခန္းကေလးကသာ က်မအတြက္ သီးသန္႔ အခန္းကေလးကုိး.. <br /><br />အခန္းကေလးက က်မတစ္ေယာက္စာထက္မက က်ယ္က်ယ္လြင့္လြင့္.. တကယ္ေတာ့ အခန္းႀကီးႀကီးပါ.. ပီးေတာ့ လုံလုံၿခဳံၿခဳံ .. တစ္ေယာက္တည္းေနရတာဆုိေပမဲ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး.. က်မနဲ႔ တစ္သားတည္း .. သူလဲ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္.. က်မလဲ အထီးက်န္.. ေအးစက္စက္ ျဖစ္မေနခဲ့တဲ့ အခန္းေလး.. ခရီးသြားပီး ျပန္လာလုိ႔ ရည္နည္းနည္းၾကာသြားရင္ အနည္းငယ္ စိတ္ေကာက္ခ်င္သေယာင္ အခန္းကုိ ပူေလာင္ေလာင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားတတ္ေသးတယ္.. <br /><br />က်မ အခန္းကေလးက က်မ ရွိမေနရင္ ဘယ္သူမွ ေနလုိ႔ မရတတ္.. သူမ်ားေတြ အေျပာအရေတာ့ အနည္းငယ္စုိးရြံ႕စရာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အရာတစ္ခုခုရွိေနသတဲ့.. ဒီလုိအေျပာနဲ႔ပဲ က်မအခန္းမွာ က်မ ရွိမေနရင္ ဘယ္သူမွမေနရဲၾက.. က်မကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းအစုံကုိ တြန္႕ေကြးၿပီးကို ၿပဳံးလုိက္မိတယ္.. အုိ အဲ့ဒီတစ္ခုခုရွိေနလုိ႔ က်မ မေၾကာက္တာေပါ့လုိ႔.. က်မအတြက္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတာ ရုပ္ပုိ္င္းဆုိင္ရာ အရေပါ့.. မေၾကာက္ပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ စိတ္အတြင္းပုိ္င္းမွာ အထီးက်န္ျဖစ္လာမွာကုိသာ အရမ္းေၾကာက္မိတယ္.. တစ္ေကာင္တည္းကြ ဒါေပမဲ့ ၾကြက္.. :P <br /><br />က်မရဲ႕အခန္းကေလးထဲက ဘာမွန္းမသိတဲ့ပုဂၢဳိလ္က ခုတင္ေပၚမွာအိပ္ေနတဲ့သူေတြကုိ ဂုတ္ခြစီးတတ္သတဲ့.. ရင္ဘတ္ကုိ ဖိထားပီး ဒီမွာ မအိပ္နဲ႔လုိ႔လဲ ေမာင္းထုတ္တတ္သတဲ့.. က်မအခန္းမွာ ခနနားေနတဲ့ အေဖာ္ ေကာင္မေလးက က်မ အျပင္က ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ မ်က္ႏွာမွာ ေသြးမရွိေတာ့.. သူမ အိပ္ေနတာကို လည္ပင္းညွစ္ပီး သူမကုိထြက္သြားလုိ႔ ေမာင္းထုတ္သတဲ့ေလ.. မေၾကာက္ပါနဲ႔ ငါေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးေျပာေတာ့ သူမက ေတြေတြေဝေဝ.. ႏွလုံးအားနည္းလုိ႔ ျဖစ္မွာပါ.. ဒီတစ္ခါ ငါ မရွိရင္ အခန္းထဲ ဝင္မအိပ္နဲ႔ ငါျပန္လာမွ အိပ္ေပါ့…<br /><br />ဒီကိစၥက ဒီေနရာမွာတင္ အဆုံးမသတ္ခဲ့.. ဒီကုိ ခနအလည္လာတဲ့ ဧည့္သည္က မိန္းခေလးမုိ႔ က်မအခန္းမွာ ခန လာေနတဲ့အခ်ိန္.. သူမက မိန္းခေလးပီပီ ႏူးႏူးညံ့ညံ့.. မအိပ္ခင္ ဘုရားရွိခုိး အမွ်ေဝ ေမတၱာပုိ႔.. သူမက အရင္အိပ္ပီး က်မကေတာ့ ထုံးစံအတုိ္င္း မီးမွိတ္ေပးထားေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ က်မနဲ႔က တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ တဂ်က္ဂ်က္.. အိပ္ေတာ့မယ္ဆုိပီး ခုတင္ေပၚလွဲတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ဧည့္သည္ မိန္းခေလးက ဝူးဝူးဝါးဝါး ထေအာ္ေတာ့ က်မ လန္႔သြားတယ္.. သူမကုိ လႈပ္ႏႈိးေတာ့ သူမက အလန္႔တၾကားႏုိးလာခဲ့တယ္.. ေရတုိက္ဖုိ႔ အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းဖုိ႔ေတာင္ သူမက က်မလက္ကုိ အားကုိးတႀကီးဆဲြကုိ္င္ထားခဲ့တယ္… သူမကို လည္ပင္းညွစ္သတဲ့.. ဘုရားေရ.. မေၾကာက္နဲ႔ဆုိပီး က်မက သူမကုိ ေနရာလဲေပးလုိက္ပီး သူမေနရာမွာ က်မ အသာလွဲပီး အိပ္လိုက္တယ္.. ငါ့ကိုေတာ့ လည္ပင္းညွစ္ရင္ အလန္႔တၾကားေတာ့ မလုပ္နဲ႔ အေသသာ ညွစ္လုိ႔ စိတ္ထဲက စေနာက္လုိက္မိေသးတယ္.. ဘာမွမျဖစ္..<br /><br />သူတုိ႔ကပဲ အေၾကာက္ပိုသလား.. က်မကပဲ အေၾကာက္လုိေနသလား မသိပါ.. က်မရဲ႕ အခန္းကေလးနဲ႔ က်မကေတာ့ အတဲြညီေနဆဲ.. <br /><br />အဲ့ဒီေန႔ကေပါ့.. အဲ့ဒီပုဂၢဳိလ္ေလးက သူရွိေနေၾကာင္း က်မကို အသိေပးတဲ့ေန႔ေပါ့.. က်မက စာဖတ္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ဝင္တစား ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ ၾကည့္တတ္တယ္.. အြန္လုိ္င္းကေန ကုိရီးယား ဒရာမာကားကုိ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ၾကည့္ေနမိတယ္… ဇာတ္ကားထဲက သရုပ္ေဆာင္ေတြက အပုိအလုိမရွိ ကြက္တိ သရုပ္ေဆာင္ေနခဲ့တယ္.. သုံးပြင့္ဆုိင္ဇာတ္လမ္းေလး.. ခ်စ္ခြင့္နဲ႔ ေဝးခဲ့ေပမဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြ ျပည့္လွ်ံေနတဲ့ မိန္းခေလးရဲ႕ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္မႈေတြကုိ အသက္မရႈစတမ္း ၾကည့္ေနရင္း နားထဲမွာ အသက္ရႈသံျပင္းျပင္းတစ္ခု.. ပီးေတာ့ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး.. က်မရဲ႕ လည္ကုပ္နားေလာက္ဆီက.. <br /><br />ရုတ္တရက္ ၾကားလုိက္ရတဲ့ အသံကုိ က်မက ကုိယ့္အသက္ရႈသံ ေအာက္ေမ့ေနခဲ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ က်မရဲ႕ အသက္ရႈသံက တုိးလွတယ္.. ပီးေတာ့ အသက္ျပင္းျပင္းရႈရင္ အသက္ရႈက်ပ္လာပီး ဘယ္ဘက္ႏွလုံးက ထုိးေအာင့္တတ္တယ္.. ဒီေတာ့ ဒီအသက္ရႈသံက က်မဆီက မဟုတ္ဘူး.. ဒါဆုိ ဘယ္သူ႕ဆီကလဲ.. မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္းၿပဳံးစိစိျဖစ္သြားပီး ဇာတ္လမ္းကုိ အသံခန တိတ္ထားလုိက္တယ္.. လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္လုိက္ေတာ့ အသက္ရႈသံ မၾကားရေတာ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့ ခနခ်င္းမွာကို အဲ့ဒီအသက္ရႈသံက က်မေဘးမွာ.. က်မ သိလုိက္ပီ.. က်မေဘးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနခဲ့ပီ.. စိတ္ထဲမွာ မေၾကာက္သြားဘဲ.. က်မက ေမာ္နီတာေရွ႕ကေန ေဘးကုိ နည္းနည္း ဖယ္ေပးလိုက္တယ္.. ပီးေတာ့ လွမ္းေျပာလိုက္ေသးတယ္.. ျမင္ရလား မျမင္ရလဲ ငါ့ဘက္တုိးၾကည့္ေဟ့.. သူ ရုပ္ရွင္တူတူ လာၾကည့္ေနတာေလ..<br /><br />မနက္က်ေတာ့ က်မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပလုိက္တယ္.. ငါ့ေဘးမွာ အသက္ရႈသံ ၾကားရတယ္ေဟ့ ဆုိေတာ့ သရဲေျခာက္ပါတယ္ဆုိတာက အတည္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ ငါ မေၾကာက္ဘူးကြလုိ႔.. တကယ္လဲ က်မ မေၾကာက္လွပါ.. ညဘက္ က်မ အျပင္ထြက္ပီး ျပန္လာရင္ အိမ္တစ္အိမ္လုံးက တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္.. ကမန္းကတန္း တံခါးေတြ ေသာ့ခတ္ပီးရင္ က်မရဲ႕ အခန္းေလးထဲ ျမန္ျမန္ဝင္ရတယ္.. ပီးရင္ တီဗီကုိ အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ထားပီး.. အြန္လုိ္င္းေပၚတက္ ဂိမ္းေဆာ့ အာရုိက္ ပြား တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ ကီးဘုတ္ရုိက္သံနဲ႔ က်မနဲ႔သာ ရွိေနခဲ့တယ္.. ပီးေတာ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႔…<br /><br />က်မက ညဘက္ေတြ အိပ္ရင္ မ်က္စိႏွစ္လုံး မဖြင့္ႏို္င္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်မွသာ ကြန္ပ်ဴတာကိုပိတ္ပီး အိပ္ေလ့ရွိေတာ့ တခ်ဳိးတည္းအိပ္ေပ်ာ္သြားေလ့ရွိ္တယ္.. တခၽြတ္ခၽြတ္ တဂ်စ္ဂ်စ္ တရွပ္ရွပ္အသံေတြ ၾကားေလ့ၾကားထမရွိ.. ညႀကီးမင္းႀကီး တစ္ေရးႏုိးေလ့မရွိ.. အိပ္မေပ်ာ္ရင္သာ မုိးအလင္းေပါက္ထုိင္ပီး ရုပ္ရွင္ထုိ္င္ၾကည့္တတ္တာ.. အိပ္ရာေပၚမွာ လွဲေနတဲ့တစ္ခ်ိန္က ရွားရွားပါးပါး စာအုပ္ကေလးမ်ား ရလာလုိ႔ ဇိမ္နဲ႔လွဲေလ်ာင္းပီး ဖတ္တဲ့အခါမွသာ.. အိပ္မေပ်ာ္ဘဲ လဲွမေနတတ္ေတာ့ အဲ့ဒီအသံေတြ ၾကားရဖုိ႔ အခြင့္မသာတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္.. ၾကားရေတာ့လဲ က်မက မေၾကာက္တတ္.. ၾကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားထဲကလုိ ေျခာက္တဲ့သရဲ ေသာက္ရွက္သာ ကဲြသြားမယ္ က်မကေတာ့ မေၾကာက္… က်မ အခန္းကေလးနဲ႔ က်မက အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ အတူတူရွိမေနခဲ့… <br /><br />တစ္ညသားေပါ့.. က်မ အခန္းရဲ႕ေဘးဝရံတာနဲ႔ဆက္ထားတဲ့ အခန္းတံခါးကုိ တဂ်စ္ဂ်စ္ကုတ္ေနတဲ့ အသံကုိ က်မ ၾကားမိတယ္.. အိပ္မယ့္ဆဲဆဲ မီးေတြလဲ ပိတ္ပီးပီ.. စိတ္ထဲ ရုတ္တရက္ ေတြးလုိက္မိတယ္ တကယ္လုိ႔မ်ား အဲ့ဒီ တဂ်စ္ဂ်စ္က သရဲျဖစ္ေနရင္.. အဲ့သရဲက ငါ့ကုိ မ်က္လုံးႀကီး ျပဴးျပ လွ်ာႀကီးမ်ားထုတ္ျပလုိက္ရင္.. စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုဆုိ လက္က ခ်က္ခ်င္းလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္အရ လူက အိပ္ရာထဲကေန ဆတ္ခနဲထပီး အခန္းတံခါးကို ဆဲြဖြင့္လိုက္တယ္.. <br /><br />ျဗဳန္းဆုိ ဝုန္းခနဲ ထြက္ေျပးသြားတာက ေၾကာင္သုံးေကာင္.. ခြီးခနဲ ေအာ္သြားၾကေသးတယ္.. အဲ့ဒီဝရံတာမွာ ေၾကာင္ေတြ လာလာပီး စည္းေဝးတတ္ၾကတယ္.. ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔က အသံတိတ္ေဆြးေႏြးပဲြပဲ လုပ္ေလ့ရွိေတာ့ ေၾကာင္သံမၾကားရ.. မေတာ္တဆမ်ား ေၾကာင္က ထြက္လဲ မေျပးဘူး အသံလဲ မထြက္ဘူးဆုိ.. စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့.. ညႀကီးေမွာင္ေမွာင္ အေမွာင္ထုထဲ ကုိယ့္ကုိ မ်က္လုံးနီနီႀကီး ႏွစ္လုံးက စိုက္ၾကည့္ေန….ေတြးရင္းေတာင္ ေက်ာခ်မ္းစရာ.. မေၾကာက္ေရးခ် မေၾကာက္…<br /><br />အေလ့အက်င့္တစ္ခုက အိမ္သာဝင္တုိ္င္း စာအုပ္ဖတ္ေလ့ရွိတယ္.. ဇိမ္ေလးနဲ႔ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္း ေရခ်ဳိးကန္ထဲက ေရပန္းကေန ေရေတြ တေတာက္ေတာက္နဲ႔ က်လာလုိ႔ မ်က္ေစာင္း ထုိးေပးလုိက္တယ္..ေအးေအးေဆးေဆး ငါ့ဘာသာ အိမ္သာမဝင္ရဘူး..ေနရာတကာ ပါတယ္လုိ႔ေလ.. <br /><br />က်မကို တစ္ေယာက္တည္း မေၾကာက္ဘူးလား ေမးရင္ .. နည္းနည္းေတာ့ ေတြေဝသြားပါတယ္.. ဟင့္အင္း မေၾကာက္ပါဘူး.. ညဘက္ေတြ တစ္ေယာက္တည္း အခန္းေလးကို ျပန္လာရတုိင္းလဲ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ လက္ႏႈိက္ပီး နီယြန္မီးေတြေအာက္ကေန ခပ္ေျဖးေျဖး လမ္းေလွ်ာက္လာတတ္တာပါပဲ.. သီခ်င္းေတာင္ တုိးတုိးဆုိလုိက္ေသးတယ္.. ဗလနဲ႔တင္ သရဲေရာ လူေရာ ေၾကာက္ေနတယ္ ထင္ရတာပါပဲ..<br /><br />ေျပာခ်င္တာကေတာ့ က်မရယ္ အခန္းကေလးရယ္ အခန္းေလးထဲက ဘာမွန္း မသိတဲ့ အရာရယ္ အခုေတာ့ ခဲြရပါေတာ့မယ္..ဒီအခန္းေလးကေန ေျပာင္းရပါေတာ့မယ္.. ပီးေတာ့ ရုံးတက္ရုံးဆင္း ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းဆင္း ျပန္လုပ္ရမွာ စိတ္ပ်က္စရာ..<br /><br />စိတ္ပ်က္စရာေတြ ေတြးမိပီး စိတ္ထဲမွာ ဝမ္းနည္းမိတာကေတာ့ က်မရဲ႕ေဘးမွာ အၿမဲရွိေနေပးခဲ့တဲ့ က်မကုိ ဒုကၡမေပး ေၾကာက္စိတ္လဲ မေပးခဲ့ဖူးတဲ့ က်မရဲ႕ အခန္းကေလးနဲ႔ ေဝးရမွာကုိပါပဲ.. ကဲ မျမစိမ္းေတာ့ ဒီလကုန္ အသုိက္ေျပာင္းရပါေတာ့မယ္.. ဘာပဲေျပာေျပာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြလုိ ခ်ိန္းခ်ိန္းေတြ႕ေနရတာကေန အခုေတာ့ အတူတူ ျပန္ေနရပါေတာ့မယ္..<br /><br />အရင္ကဆုိ ရုံးက အဲ့ဒီအခန္းေလးမွာပဲ ေနပီး မမဆုအခန္းကုိ ရံဖန္ရံခါမွ ျပန္ပါတယ္.. မမဆုဆီ သြားတဲ့အခ်ိန္ကေတာ့ သူ ထမင္းနဲ႔ဟင္းနဲ႔ တူတူတန္တန္ ခ်က္တဲ့အခ်ိန္ရယ္ မုန္႔ခ်က္စားတဲ့အခ်ိ္န္ပါ.. ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္က ေအာ္ဒါေပးပီး မွာတဲ့ အခ်ိန္ပါ.. အသုပ္စားခ်င္တယ္.. မုန္႔တီခ်က္ပါ.. မနက္ျဖန္ မုန္႔ဟင္းခါးခ်က္ထားပါ ဆုိတာမ်ဳိးေပါ့.. အခုေတာ့ အတူတူေနပီး ေန႔တုိင္း သူခ်က္ေကၽြးတာခ်ည္းပဲ စားရပါေတာ့မယ္ .. ပီးေတာ့ ခန ခန ပြစိပြစိ စကားမ်ားရပါေတာ့မယ္.... ခ်စ္ရင္လဲ တဟီဟီနဲ႔ခ်စ္ေနၾကၿပီး.. ရန္ျဖစ္ရင္ သူက ပြစိပြစိ.. က်မက ၿမဳံစိစိ.. ပီးေတာ့ သူကပဲ အေလွ်ာ့ျပန္ေပးရပါေတာ့မယ္.. <br /><br />ဒီလကုန္ရင္ေတာ့ မျမစိမ္း အသိုက္ေျပာင္းရပါေတာ့မယ္..<br /><br />အသုိက္မေျပာင္းခင္ က်မရဲ႕ အခန္းကေလးထဲက မျမင္ရတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ကုိ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနမိတာေလး သူသိေအာင္ ေျပာျပခ်င္မိတယ္.. ဘာပဲေျပာေျပာ က်မကုိ အေႏွာင့္အယွက္မေပးဘဲ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တာ ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္းေလးပါ.. မေတာ္ သူက ရုပ္ျပလုိက္ရင္ေတာ့ ေသပီဆရာပါပဲ.. မ်က္လုံးက နီနီ လွ်ာက တစ္ေတာင္ေလာက္မ်ား ထုတ္ျပလုိက္ရင္ ခုနက ခ်စ္ေနတာေလးေပ်ာက္ရုံမက က်မ အသက္ပါ ေပ်ာက္သြားမယ္ ထင္တာပါပဲ.. အေကာင္အထည္လုိက္ေတာ့ က်မလဲ ေၾကာက္တတ္ပါတယ္....<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၅-၅-၂၀၁၀၊ ၉း၀၂ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-3816917241888911917?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-50106952468323674962010-05-11T07:45:00.000-07:002010-05-11T08:00:28.095-07:00ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဘဝပဲ ... <br />မ်က္ရည္ေတြကုိ ခ်ဴခ်ခြင့္မရွိဘူး.. <br />ရဲဝံ့တဲ့အၿပဳံးနဲ႔သာ အားတင္းေရွ႕ဆက္.. <br />ဒါ ကုိယ္ပုိင္မယ့္ဘဝအတြက္...<br /><br />ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ဘဝပါပဲ.. အခုမွ အသိတရားဝင္လာမိတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. သူလုိကုိယ္လုိ အလြမ္းဇာတ္ေတြထဲမွာ ကို္ယ္လဲပဲ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ဇြတ္မွိတ္လြမ္းပစ္ခဲ့မိပါတယ္.. ဇာတ္သိမ္းပုိ္င္းမွာ ကုိယ္က ဘုရားေလာင္းလုပ္ခ်င္ခဲ့မိတာေလးပါပဲ.. ကုိယ္တုိင္ထြင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ငင္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြထဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သနားစရာ ဇာတ္ေကာင္အသြင္….<br /><br />တကယ္ေတာ့ သနားစရာမရွိတဲ့ဘဝပါ.. မွားခဲ့တာလဲ မရွိဘူး.. ထားခဲ့စရာလဲ ဘာမွ မရွိခဲ့ပါဘူး.. ေပးဆပ္စရာလဲ မရွိခဲ့သလုိ.. ျပန္ရခဲ့စရာလဲ မရွိသင့္ဘူး.. ေဟာ့ဒီလူမုိက္ကေလ.. တြယ္တာစရာ မေႏွာင္ငင္သင့္တဲ့ အိပ္မက္ထဲ အျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ႏွလုံးကို သိမ္းပုိက္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားမိခဲ့တယ္.. ကုိယ့္ေဘးဝန္းက်င္က မ်က္ရည္ေတြကုိ ခ်ဴငင္ခ်င္တဲ့ လူမုိက္တစ္ေယာက္ေလ.. အဆုံးသတ္မွာ မုိက္ရူးရဲ ဆန္တဲ့ အေတြးေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ေတြးေတာပစ္လုိက္တယ္..<br /><br />ကုိယ့္အမွားေတြပါ.. ကုိယ့္ရဲ႕အမွားေတြပါပဲ.. <br /><br />ထားလုိက္ပါေလ.. ေမ့လုိက္ပါေတာ့.. <br /><br />အားလုံးဟာ ကုိ္ယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ဘဝေတြပဲ… အဲ့ဒီအတြက္ ေတာင္းပန္ခ်င္လဲ မွားမိပါတယ္ ဆုိတဲ့ စကားက ရင္ဝကုိ ဓားနဲ႔ထုိးတာထက္ ပုိခံစားရမယ္မွန္း သိေနခဲ့တယ္.. ေပးခဲ့ဖူးတဲ့အခ်စ္နဲ႔ ထားခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေတြအတြက္ ကုိယ္မွားခဲ့ပါတယ္ဆုိတာကလဲြလုိ႔ ေပးစရာ ေျဖာင့္ခ်က္မရွိေတာ့.. သည္လုိ လူမုိက္ေလ ႀကဳိးစင္ေပၚတင္ပီး အခါခါသတ္လဲ မမက္ခဲ့တဲ့အိပ္မက္အတြက္ေတာ့ ဝန္ခံခ်က္ မေပးႏုိင္ခဲ့တာ တစ္ခုပါပဲ.. <br /><br />မုိက္မဲလွတဲ့ လူမုိက္တစ္ေယာက္ပါ.. အိပ္မက္ေတြခ်ည္း မက္ခ်င္ေနခဲ့ပီး လက္ေတြ႕က်မယ့္ ဘဝအတြက္ေတာ့ ေနာက္ဆုတ္ေျခတြန္႔ ေလလြင့္ခ်င္ေနခဲ့တယ္.. ဘာကုိမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ပီး ဘာအတြက္မ်ား ရည္မွန္းခ်က္ ထားခဲ့ပါသလဲ.. ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ဘဝအတြင္းမွာကုိ လမ္းခဲြတစ္ခုကုိ ရွာေဖြဖုိ႔အတြက္ပဲ စိတ္ေတြက ရည္စူးေနခဲ့… ေမ့လုိက္ပါေလ.. ေမ့လုိက္ပါေတာ့.. ကုိယ္ဟာ အခ်စ္နဲ႔မထုိက္တန္ပါဘူး.. ေတြေဝ ေနာက္တြန္႔ သတိၱမရွိတဲ့ လူမုိက္တစ္ေယာက္ပါ..<br /><br />အခ်စ္ေတြသာ ေပးခ်င္ခဲ့ပီး အခ်စ္ေတြ ရယူဖုိ႔က်ေတာ့ ေနာက္တြန္႔ေနခဲ့တယ္..<br />လဲြမွားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ရယ္ ေနရာရယ္အတြက္ ဝမ္းနည္းရမယ္ဆုိလဲ ကုိယ္ကသာ ပုိဆသာေအာင္ ခံစားပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.. ဒါေပမဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ဘဝတစ္ခု အခ်စ္တစ္စုံတစ္ရာအတြက္ ဘက္ႏွစ္ဘက္က မမွ်မတ ခံစားရမွာ အေသအခ်ာ… ဒါမွမဟုတ္ ဆတူ….. နာက်င္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆုိတဲ့ စကားကုိေတာင္ ေျပာမထြက္ရက္ပါ.. ေတြေဝမုိက္မဲ ရူးသြပ္ မေဝခဲြတတ္တဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ အမွားေတြနဲ႔လူပါ.. ေမ့လုိက္ပါ…<br /><br />(ေမ ၁၀၊ ၂၀၁၀၊ ၁၂း၂၅ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5010695246832367496?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-54857402581291609302010-05-06T09:26:00.002-07:002010-05-06T09:45:10.677-07:00<span style="font-weight:bold;">သူျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး </span>တဲ့..<br /><br /> ဒီေလာက္ေသခ်ာေနတဲ့ စကားလုံးေတြၾကားမွာ <span style="font-weight:bold;">ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး </span>ဆုိတဲ့ စကားလုံးက <span style="font-weight:bold;">မျပန္လာေတာ့ဘူး </span>ဆုိတဲ့ စကားထက္ ပုိနာက်င္ဖြယ္ ေကာင္းလွတယ္..<br /><br /><span style="font-weight:bold;">သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး</span>.. အဲ့ဒီေနရာေလးမွာပဲ .. အထီးက်န္စြာ... ေနာက္ပီး နာက်င္စြာ.. ပီးေတာ့ ေယာင္ယမ္းပီးလဲ ကုိယ့္နာမည္ကုိ တမ္းတေနမလား.. ေသခ်ာတာကေတာ့ <span style="font-weight:bold;">သူ အိမ္ကုိျပန္ခ်င္ေနခဲ့မွာ</span>….<br /><br /><span style="font-weight:bold;">သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး</span>.. သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ကုိယ္လုိက္သြားရမွာေပါ့… ဒါေပမဲ့ သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ သူရွိေနတဲ့ အရပ္က ကုိယ္လုိက္သြားလုိ႔ရမယ့္ အရပ္ ျဖစ္ႏုိင္ပါရဲ႕လား…<br /><br />ကုိယ္ကေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့လုိက္တယ္.. သူ ျပန္မလာႏုိင္ဘူးဆုိရင္ ကုိယ္က လုိက္သြားရမွာေပါ့..<br /><br />‘သူ ျပန္လာႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး.. အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္နဲ႔ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကုိ ဆုပ္ကုိင္ပီး သူ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ေျမွာက္အရႈံးမေပးခဲ့ဘူးတဲ့.. ဒါကုိသိေစခ်င္ရုံပဲ.. ဒါေပမဲ့ နင့္ကိုေတာ့ မလုိက္လာေစခ်င္ဘူး’<br /><br />အနီေရာင္မ်က္လုံးရယ္.. မႈိင္းညဳိ႕ေနတဲ့မ်က္ႏွာသြင္ျပင္နဲ႔ သူ႕ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ မ်က္လုံး အေၾကာင္သားနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္.. သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့တာ က်ိန္းေသေနတာေတာင္ မလုိက္လာခဲ့နဲ႔လုိ႔ ေျပာထြက္ရက္တဲ့ သူ႕ကုိ နာက်ည္းရမလား.. ကုိယ့္ကုိ သတင္းစကားလာေပးခဲ့တဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းကုိပဲ နာက်ည္းပစ္လုိက္ရမလား.. အဆုံးမွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းအစုံကုိသာ ျပတ္ထြက္လုမတတ္ ကုိက္ခဲပစ္လုိက္တယ္…..<br /><br />နင္ရက္စက္လုိက္တာလုိ႔ ငါက စြပ္စဲြရမလားဟင္… နင္ သြားမယ္လုိ႔ ရည္စူးခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ငါ့ကုိ ေပးမသိခဲ့ဘူး.. နင္ တစ္ခဏ ျပန္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းကလဲ ငါတုိ႔ မ်က္ႏွာခ်င္း မဆုိင္ခဲ့လုိက္ရဘူး.. အခု နင္ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး ဆုိတဲ့ စကားက်မွ ငါ့ဆီကုိ ဆုိက္ဆုိက္ၿမဳိက္ၿမဳိက္ သတင္းစကားလာပုိ႔ခုိင္းတယ္ဆုိေတာ့ နင့္ေလာက္ ရက္စက္တတ္တဲ့သူ ရွိႏုိင္ပါဦးမလား ဟင္…<br /><br />ငါတုိ႔ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြေလ.. တကၠသုိလ္ေက်ာင္းမွာ နင့္လက္ကုိဆဲြလုိ႔ နင့္ေဘးမွာ တေကာက္ေကာက္လုိက္ပါခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ.. နင္က ရွပ္အက်ၤီအျဖဴေလးနဲ႔ ကခ်င္ပုဆုိး အကြက္စိပ္ကုိ ဝတ္.. လက္ထဲမွာ စာရြက္စာတမ္းေတြကုိင္ပီး ငါ နားမလည္ႏုိင္တဲ့ စကားလုံးေတြ ေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာင္ နင္နဲ႔ငါ ေဝးရမယ္လုိ႔ ငါ မစဥ္းစားခဲ့မိဘူး.. <br /><br />နင္ ငါ့ေဘးမွာ ရွိမေနႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ေတြ မ်ားလာခဲ့တယ္.. ပီးေတာ့ နင္ အလုပ္ေတြ အရမ္းရႈပ္ေနခဲ့တယ္.. အၿမဲ နဖူးေၾကာႀကီးကုိ ရႈံ႕လုိ႔… နင့္လက္ထဲမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ အၿမဲတမ္း ကိုင္ထားခဲ့တယ္.. ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုကုိ အၿမဲ ေရးခၽြတ္လုိ႔….<br /><br />နင့္ေဘးမွာ ငါေနလုိ႔ မရေတာ့ဘူး.. နင့္ေဘးမွာ ငါမသိတဲ့ နင္နဲ႔ အေရာင္တူ ရြယ္တူ လူငယ္ေတြ မ်ားလာခဲ့တယ္.. နင္တုိ႔ တီးတုိး တီးတုိး သဖန္းပုိးလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ပုိမ်ားလာခဲ့တယ္.. အခန္းတံခါးကုိ ပိတ္ထားခဲ့တယ္.. ငါ့ကုိ မသိေစခ်င္တာေတြ ပုိမ်ားလာတယ္.. လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ခ်ိန္ေတြ မ်ားလာပီး စကားေျပာေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ပုိနည္းလာခဲ့တယ္… နင္တုိ႔ ပုိပီး လွ်ဳိ႕ဝွက္လာၾကတယ္.. နင့္အခန္းထဲမွာ ဘာစာရြက္စာတမ္းေတြမွ မရွိေတာ့ဘူး… နင့္အခန္းကို ဘယ္သူ႕ကိုမွလဲ ေပးမဝင္ေတာ့ဘူး.. အဓိက ကေတာ့ နင္ ငါ့ကို မခင္တြယ္ေတာ့ဘူး..<br /><br />အဲ့ဒီေန႔ညက နင္ ငါတုိ႔ အိမ္ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္.. အိမ္ေရွ႕မွာ ခနရပ္တယ္ ပီးေတာ့ ငါ့ရဲ႕အခန္းကုိ နင္လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္.. ပီးေတာ့ နင္လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္.. နင့္ေဘးမွာ လြယ္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ေလးကမွ နင့္ေဘးမွာ လုိက္ပါခြင့္ရခဲ့တယ္.. ေနာက္ေတာ့ နင္ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္.. နင္တုိ႔အိမ္ကုိ လူအဝင္အထြက္ မ်ားလာခဲ့တယ္.. နင့္အေဖ ရာထူးက အနားယူလုိက္ရတယ္.. နင့္အေမကေတာ့ ပုိအုိစာသြားခဲ့တယ္.. တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးကုိ လြမ္းရလြန္းလုိ႔ နင့္အေမ အိပ္ရာထဲ လဲခဲ့တယ္.. ငါေဘးမွာရွိေနေပးေပမဲ့ နင့္အေမ လုိခ်င္တာက သူမရဲ႕သားကေလးေပါ့.. ငါ့အတြက္ေရာပဲ.. နင္ ျပန္္ေရာက္မလာခဲ့ဘူး….<br /><br />နင့္အေမရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနားကုိ နင္္ေရာက္လာခဲ့တယ္.. သုႆန္ဝင္းထဲမွာ နင့္အေမရဲ႕ အေလာင္းစင္နားမွာ နင္ရပ္ေနတယ္.. ငါသိတာေပါ့.. နင္ဘယ္ေလာက္ ရုပ္ဖ်က္ထား ရုပ္ဖ်က္ထား နင့္ရဲ႕ ဆံျခည္တစ္မွ်င္က အစ ငါ မွတ္မိေနခဲ့တာ.. ေနာက္ေတာ့ နင္လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္.. နင့္အေမကုိ နင္မကန္ေတာ့သြားခဲ့ဘူး.. နင့္ေနာက္က ငါ အေျပးတစ္ပုိင္းလုိက္လာခဲ့မိတယ္.. နင့္အေမရဲ႕ ေနာက္ဆုံးခရီးမွာ နင့္ကုိ ဘယ္ေလာက္တမ္းတသြားတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေလး နင့္ကို ေျပာျပခ်င္ရုံပါပဲ..…<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ေတြ အၾကာႀကီး နင္ေရာက္မလာခဲ့ဘူး.. <br /><br />နင့္သတင္းကုိ စၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ နင္က ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံေတြၾကားမွာတဲ့.. ပီးေတာ့ ငါတုိ႔ၿမဳိ႕ေလးနဲ႔ မုိင္ရာခ်ီေဝးလုိ႔.. ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္လြန္းတဲ့ ေနရာတဲ့.. လူဆုိးလူမုိက္ေတြကုိ လိမၼာလာေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ ေနရာတဲ့.. ဘဝရဲ႕ ငရဲဘုံ.. လူ႕ငရဲဘုံမွာတဲ့ေလ… <br /><br />နင္ဘယ္လုိမ်ားေနရွာမလဲ ဒီလုိအေတြးေတြနဲ႔ ငါ ေဆာက္တည္ရာ မရခဲ့ဘူး.. တုံတုံခ်ိခ်ိ နင့္အေဖက နင့္သတင္းစကားနဲ႔တင္ ေသြးေတြ တက္လုိ႔.. နင့္အမကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြေတြက်ေပမဲ့ နင္ရွိတဲ့ေနရာကုိ ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္တဲ့ေလ.. အဲ့ဒီခရီးလမ္းက ဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခဲပါေစ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကမ္းတမ္းပါေစ.. နင္ရွိေနတယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔တင္ ငါအေရာက္လာခဲ့မယ္ေလ..<br /><br />နင္ က်န္းမာေရး အရမ္းဆုိးရြားသြားခဲ့ပီ.. နံရံေတြၾကားထဲမွာေနရင္း နံရုိးၾကားက ေသြးယုိစိမ့္မႈ.. အတြင္းထဲက ကလီစာေတြရဲ႕ နာက်င္မႈေၾကာင့္တဲ့.. ေဆးရုံကုိ ပုိ႔လုိက္ရတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းစကားေနာက္မွာတင္ ငါတုိ႔မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ေတြ က်ဳိးေၾကကုန္ခဲ့ရဲ႕..<span style="font-weight:bold;"> ယုံၾကည္မႈေတြ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ကုိယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈေတြ အမွန္တရားကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ့စိတ္ေတြ ဒါေတြနဲ႔ နင္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ႏုိင္ခဲ့သလုိ အသက္စြန္႔ ရပ္တည္ျပခဲ့မယ္တဲ့ေလ.. </span><br /><br /><span style="font-style:italic;">နင္ ထားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ငါေနခဲ့တယ္ေလ.. နင္ ငါ့အနားမွာ ရွိမေနႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ နင္ထားခဲ့တဲ့ေနရာေလးမွာပဲ ငါရပ္ေနတုန္း.. နင္ျပန္လာရင္ ငါ့ကုိ ရွာေနရမွာစုိးတဲ့စိတ္နဲ႔.. ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ အေျခအေနေတြက ေျပာင္းျပန္ေလ.. နင္က ငါရွိတဲ့ေနရာဆီ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး.. အဲ့ဒီေတာ့ နင္ရွိတဲ့ေနရာကို ငါလုိက္လာရမွာေပါ့.. ငါ့ကုိ အဲ့ဒီအခြင့္အေရးေလးေတာ့ ေပးပါ…</span><br /><br />မယုံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ.. အဲ့ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ.. အိပ္ရာခင္းအျဖဴနဲ႔အၿပဳိင္ နင့္မ်က္ႏွာက ေဖြးေဖြးျဖဴလုိ႔.. နင့္မ်က္ႏွာမွာ ငါအၿမဲျမင္ေနခဲ့ရတဲ့ ပါးခ်ဳိင့္ေလး မရွိေတာ့ဘူး.. အဲ့ဒီေနရာမွာ ေၾကာက္စရာ ပါးရုိးေငါေငါႀကီး.. ပီးေတာ့ နင့္ရဲ႕ အသားအေရေတြ ဖြစုတ္စုတ္ ပီးေတာ့ ညစ္ေထးေထး.. နင့္ရဲ႕ အၿမဲ ၾကည္လင္ေနတဲ့မ်က္လုံးေတြက အခုေတာ့ ခ်ဳိင့္ခြက္ဝင္လုိ႔.. ငါတုိ႔ကုိေတာင္ မ်က္လုံးဖြင့္မၾကည့္ႏုိ္င္ေတာ့ဘူး.. ငါတုိ႔ကုိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား မဆုိႏုိင္ဘူး.. နင့္ရဲ႕ ပါးစပ္ေပၚမွာ အသက္ရႈကိရိယာကုိ တပ္လုိ႔.. အသက္ကုိ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ရႈေနရတဲ့ နင့္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကေတာ့ တင္းထားတုန္း.. မာန္ပါေနတုန္း… <br /><br />ငါ့ကုိလုိက္မလာေစခ်င္တဲ့အေၾကာင္း အခုေတာ့ ငါသိပီ.. နင့္ရဲ႕ ဒီလုိအျဖစ္အပ်က္ေတြ ငါ့ကုိ မျမင္ေစခ်င္လုိ႔လားဟင္.. ငါပါလာတယ္ဆုိတာကုိ နင္သိလုိ႔ နင့္မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္မၾကည့္တာလားဟင္.. နင္လုိက္မလာေစခ်င္တဲ့ ငါ့ကုိ လုိက္လာခဲ့လုိ႔ နင္ စိတ္မ်ား ဆုိးေနခဲ့တာလားဟင္.. ငါ့ကုိ တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ မ်က္လုံးေလးဖြင့္ၾကည့္ပါဦးဟာ… <br /><br />သူ႕ရဲ႕လက္ေတြက ေလထဲမွာ ေဝွ႕ယမ္းေနခဲ့တယ္.. အသက္ရႈသံက တျဖည္းျဖည္းက်ယ္ေလာင္လုိ႔.. မဟုတ္ဘူး ရင္ဘတ္ထဲက အသံေတြ.. မဟုတ္ဘူး.. သူ ႏႈတ္ဆက္ေနတာလား.. သူ႕ရဲ႕လက္ကုိ အတင္းဆုပ္ကုိင္ထားမိတယ္.. ငါ့ရဲ႕လက္ကုိ မလႊတ္လုိက္ပါနဲ႔.. ငါ့လက္ကုိ နင္လႊတ္လုိက္ရင္ အဲ့ဒီအေဝးႀကီးကုိ နင္ထပ္ပီး ေျပးသြားဦးမွာ.. <br /><br />မသြားလုိက္ပါနဲ႔ မသြားလုိက္ပါနဲ႔ေနာ္.. ငါ့လက္ကုိ ကိုင္ထားပါဦး.. ဟင့္အင္း.. သူ႕ရဲ႕ရင္ဘတ္က ေပါက္ကဲြထြက္ေတာ့မယ္ ဖားဖုိလုိ.. သူ႕ရဲ႕ မ်က္လုံးအိမ္ေဘးမွာ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတစ္ခု.. ဟင့္အင္းေနာ္.. ငါ့အတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မက်ပါနဲ႔.. မသြားပါနဲ႔ ခ်စ္သူရယ္…..<br /><br />လူေတြ လူေတြ က်မကုိ အတင္းႀကီး တြန္းဖယ္ပစ္လုိက္တယ္.. ပီးေတာ့ သူ႕ကို အတင္းဖိ အတင္းရုိက္.. နံရံေဘးမွာ ရပ္ေနရင္း မ်က္ရည္က်ဖုိ႔ေလာက္ေတာင္ အားအင္မရွိေတာ့.. ထူးဆန္းဖုိ႔ ေကာင္းလုိက္တာ.. သူ႕လက္ကုိဆုပ္ကုိ္င္ထားတဲ့လက္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈက အခုအခ်ိန္အထိ က်န္ေနတုန္း.. ပီးေတာ့ ဆုပ္ညွစ္ခံထားရတဲ့အတြက္ စူးရွရွ စပ္ရွိန္းရွိန္း.. ပီးေတာ့ နာက်င္မႈ.. ဒီလက္ကုိ သူလဲ တအားဆဲြကိုင္ထားခဲ့တာ.. ေနာက္ဆုံးေတာ့ လြတ္ေျမာက္ထြက္သြားခဲ့ပီ…<br /><br />သူ ျပန္မလာႏုိင္ေတာ့ဘူး .. တဲ့.. ကိစၥမရွိပါဘူး… သူရွိတဲ့ ေနရာကို က်မ လုိက္သြားရမွာေပါ့…………….<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၆-၆-၂၀၁၀၊ ၁၁း၂၅ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-5485740258129160930?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-5096672541040414092010-04-27T09:31:00.001-07:002010-04-27T09:38:18.567-07:00အခုအသက္အရြယ္အထိ က်မလုိခ်င္ခဲ့မိတဲ့ အရာေတြက လက္ခ်ဳိးေရရေလာက္ေအာင္ နည္းပါး လွတယ္လုိ႔ ထင္မိတာပါပဲ..<br /><br />ဟုိးငယ္ငယ္ကေလးဘဝ… က်မ အသက္ ေလးႏွစ္. <a href="http://masumon.blogspot.com/">မမဆု</a>က က်မထက္ ေျခာက္ႏွစ္ႀကီးေတာ့ သူက ဆယ္ႏွစ္ေပါ့.. အပူအဆာနည္းလွတဲ့ က်မက လုိမယ့္လုိခ်င္ေတာ့လဲ အဲ့ဒီေခတ္ေစ်းနဲ႔ အင္မတန္ ေစ်းႀကီးတဲ့ သေဘၤာသား သားသမီးေတြ ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြရဲ႕ သားသမီးေတြမွ ေဆာ့ႏုိင္တဲ့ <span style="font-weight:bold;">ဘုိမရုပ္ကေလး</span>ေပါ့.. တစ္ေတာင္ေလာက္ရွိတဲ့ အရုပ္မကေလး.. လွဲထားရင္ ကေလးငုိသံေလးေတြ ထြက္လာတတ္ပီး.. အသားအရည္ကလဲ တကယ့္ ကေလးေလးအတုိင္း.. အရုပ္ကေလးကုိဝတ္ေပးဖုိ႔ အက်ၤီေလးေတြလဲ ပါရဲ႕.. ေနာက္ပီး သူမရဲ႕ဆံပင္ကေလးေတြကုိ ၿဖီးသင္လုိ႔လဲ ရေသးတယ္.. က်မ သိပ္လုိခ်င္မိတယ္.. ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္ေစ်းႀကီးတာကုိ အေမ ဝယ္ေပးႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ေတြးမိကတည္းက ပူဆာဖုိ႔ စိတ္ကူးမရခဲ့.. အေမနဲ႔ ေစ်းကုိလုိက္ရတုိင္း လမ္းထိပ္ စတုိးဆုိင္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ အရုပ္မကေလးကုိ အိပ္မက္ထဲ ထည့္မက္တဲ့အထိ လုိခ်င္ခဲ့မိတာ…….<br /><br />က်မတုိ႕ညီအမမွာ ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္ ဂြက္ဂြက္ဆုိတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္…. သူ႕အေဖက တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ဂြက္ဂြက္ကုိ ဘုိမရုပ္ကေလးတစ္ရုပ္ ဝယ္ေပးထားတယ္.. သူမက က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ လာေဆာ့တုိင္း သူ႕ဘုိမရုပ္ကေလးကုိ တကုိင္ကုိင္ေပါ့.. က်မတုိ႔က သူ႕ကုိ အႏြံတာခံေပါင္းသင္းရပီး သူအႏုိင္က်င့္သမွ်ကုိ ခံပီး သူ႕ရဲ႕အရုပ္မကေလးနဲ႕အတူ ေဆာ့ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရတယ္.. သူက စိတ္ပုပ္တဲ့အခါဆုိ အရုပ္မကုိ ေဆာ့ေနရင္းတန္းလန္း သိမ္းသြားတတ္တယ္.. သူ႕အေမ ေခၚေနပီးဆုိပီး အရုပ္မကေလးကုိ လုပီး ထြက္ေျပးသြားတဲ့အခါ က်မတုိ႔ညီအမေတြရဲ႕ မ်က္လုံးေလးေတြက သူ႕ရဲ႕ ဘုိမရုပ္ကေလးဆီမွာ ပါသြားေလရဲ႕……<br /><br />ဘုိမရုပ္နဲ႕ မေဆာ့ႏုိင္ေပမဲ့ မမဆုဆီမွာ အရုပ္မကတ္ျပားေလးေတြရွိိတယ္.. စကၠဴကတ္ျပားေလးေတြ ထဲက အရုပ္မကေလးေတြကုိ ကတ္ေၾကးနဲ႔ ေသခ်ာကုိက္.. ပီးေတာ့ အက်ၤီေလးေတြ.. ဖိနပ္ေလးေတြ.. ဦးထုပ္ေလးေတြ.. မမဆု သူငယ္ခ်င္းမေလးက အက်ၤီေလးေတြ အရုပ္မလွလွေလးေတြ ဆဲြတတ္ေသးတယ္.. ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီစကၠဴအရုပ္မေလးေတြက ဘုိမရုပ္ေလးလုိေတာ့ အၾကမ္းပတမ္း ေဆာ့လုိ႔ မရ… ေခါင္းေလးေတြ မခုိင္လုိ႔ စကၠဴကတ္ထူျပားေလးေတြကုိ အေနာက္ကေန ေကာ္နဲ႔ထပ္ကပ္ပီး လက္ကေလးနဲ႔ ႏုႏုရြရြ ကိုင္ပီးမွ ေဆာ့ရတဲ့ အရုပ္မေလးေတြေပါ့.. မမဆု ဆီမွာ အမ်ားႀကီးရွိတယ္.. ကတၱီပါဖိနပ္ဘူးခြြံေလးထဲမွာ ထည့္ပီး သိမ္းထားရတယ္.. မမဆုက သူ႕အရုပ္မေလးေတြကို က်မကုိယ္ေတာင္ သိပ္အကိုင္မခံခ်င္.. အရုပ္မေလးေတြ က်ဳိးေၾကကုန္မွာစုိးလုိ႔တဲ့.. မမဆုက ပုံေတြေျပာ ဇာတ္လမ္းေတြဆင္ပီး ေဆာ့ပီဆုိရင္ က်မက ေဘးက ငုတ္တုတ္ထုိင္ၾကည့္ေပါ့…<br /><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ဂြက္ဂြက္ေရာက္လာခဲ့တယ္.. သူမမွာ ဘုိမရုပ္ကေလးေတာ့ ပါမလာခဲ့.. သူမရဲ႕ မ်က္လုံးေလးေတြက က်မတုိ႔ရဲ႕ စကၠဴကတ္ထူ အရုပ္မေလးေတြဆီမွာ ဝဲလုိ႔… မမဆုက စကၠဴအရုပ္မေလးေတြကို သိမ္းလုိက္တဲ့အခါ သူက ေဆာ့ဖုိ႔ ေျပာရဲ႕.. က်မတုိ႔က ခပ္တင္းတင္းပဲ.. ေဆာ့ေတာ့ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္.. ဒါေပမဲ့ သူက စကၠဴရုပ္မေလးေတြကုိ ကုိင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္.. ပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ဘုိမရုပ္နဲ႔ လဲမလားတဲ့... က်မတုိ႔ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက အတုိင္းအဆမဲ့.. ဂြက္ဂြက္ နင္တကယ္ေျပာတာေနာ္ ဆုိပီး ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ဖိနပ္ဘူးေလးေတြထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့ အရုပ္မေလးေတြကို ဂြက္ဂြက္ကုိ ဝုိင္းေပးၾကတယ္.. က်မက ေစတနာေတြေတာင္ပုိလုိ႔. မမဆု သိမ္းထားတဲ့ စာအုပ္ၾကားက အရုပ္မေလးေတြေတာင္ ေပးလုိက္ေသးတယ္.. ငါတုိ႔ကုိ တကယ္ ဘုိမရုပ္ေပးရမယ္ေနာ္.. တကယ္ေနာ္ ဆုိပီး ဝမ္းသာအားရ… ေနာက္ေတာ့ ဂြက္ဂြက္က စကၠဴအရုပ္မေလးေတြကို သယ္ပီး ျပန္သြားခဲ့တယ္.. မျပန္ခင္ ခပ္တည္တည္မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ခနေန ဘုိမရုပ္ကေလးကုိ လာေပးမယ္တဲ့ေလ.. သူမရဲ႕အိမ္က က်မတုိ႔အိမ္ရဲ႕ ေနာက္တည့္တည့္မွာ….. မ်က္လုံးနက္နက္က ျပဴးလုိ႔ ႏႈတ္ခမ္းကုိ တင္းတင္းေစ့ရင္း ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ဂြက္ဂြက္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္း……<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ဂြက္ဂြက္ က်မတုိ႔ဆီကုိ ေရာက္မလာေတာ့.. အဲ့ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္.. ေနာက္ေန႔ တစ္မနက္ခင္း.. က်မတုိ႔ညီအမႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ေဖးက ဝါးရုံပင္နားကေန ဂြက္ဂြက္တုိ႔ အိမ္ဖက္ကုိ ေခ်ာင္းလုိ႔ေပါ့.. သူ႕အိမ္ကုိလဲ မသြားရဲဘူး.. အေမက အိမ္လည္တာ မႀကဳိက္.. ဂြက္ဂြက္ကသာ အိမ္မွာလာေဆာ့တာ.. က်မတုိ႔က သူတုိ႔အိမ္ကုိ မသြားစဖူး.. အေမ ေစ်းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ဂြက္ဂြက္နာမည္ကုိ ေအာ္ေခၚလုိ႔ေပါ့.. ဂြက္ဂြက္ေရ ငါတုိ႔ အရုပ္မေလးေတြ ျပန္ေပးေဟ့.. ဂြက္ဂြက္က အိမ္ထဲမွာ ပုေနမွာေပါ့.. တစ္ေယာက္ တစ္လွည့္ အသံကုန္ ေအာ္ေနမိတယ္.. ဂြက္ဂြက္က အိမ္ထဲကေန ထြက္ကုိ မလာခဲ့ေတာ့.. က်မတုိ႔ ဘုိမရုပ္ကုိ မရတဲ့အျပင္ စကၠဴအရုပ္မေလးေတြလဲ မရွိေတာ့… ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ မ်က္ရည္အဝုိင္းသားနဲ႔.. ဂြက္ဂြက္နာမည္ကုိ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚလုိ႔…<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ဂြက္ဂြက္အေမ သိသြားခဲ့တယ္.. ဂြက္ဂြက္နာမည္ တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚေနေတာ့ သူ႕အေမ ထြက္လာခဲ့ပီး က်မတုိ႔ကုိ ေမးခဲ့တယ္.. က်မတုိ႔ အရုပ္ကေလးေတြကုိ သူ႕ဘုိမရုပ္ေပးမယ္ဆုိပီး လိမ္သြားတဲ့အေၾကာင္း သူ႕အေမကုိ တုိင္တာေပါ့.. ဂြက္ဂြက္ကုိ ရုိက္ပီး ဘုိမရုပ္ကုိ ေပးလုိက္ဖုိ႔ ေျပာတဲ့ အခါ ဂြက္ဂြက္က အသံၿဗဲႀကီးနဲ႕ေအာ္ငုိေနခဲ့တယ္.. အေမ ေစ်းက ျပန္လာတဲ့အခါ အေမက ဘုိမရုပ္ကုိ မယူဘဲ ကုိယ့္စကၠဴအရုပ္ကေလးေတြပဲ ျပန္ယူဖုိ႔ ေျပာတဲ့အခါ က်မတုိ႔ဆီ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ စကၠဴအရုပ္မေလးေတြက တစ္ဝက္ေတာင္ ျပန္မပါလာေတာ့.. ပါလာတဲ့ အရုပ္မေလးေတြကလဲ အက်ၤီေတြက ၿပဲ.. ေခါင္းေတြက ျပဳတ္.. အဲ့ဒီေန႔က မမဆုက မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ အရုပ္မေလးေတြရဲ႕ ေခါင္းေတြကုိ ေကာ္နဲ႔ကပ္ ကတၳဴျပားေတြနဲ႔ ကပ္ေနခဲ့တယ္.. အေမက က်မတုိ႔ညီအစ္မကုိ မဆူတဲ့အျပင္ အေမ့ရဲ႕မ်က္ႏွာကလဲ မေကာင္းခဲ့.. အေမကပါ ကူပီး အရုပ္မေလးေတြကုိ ေကာ္နဲ႔ကပ္ေပးခဲ့တယ္….<br /><br />ငယ္ငယ္က ရခဲ့ဖူးတဲ့ ဒဏ္ရာပါ.. လုိခ်င္ခဲ့မိတဲ့အရာတစ္ခုဟာ ကုိယ္နဲ႔အလွမ္းသိပ္ကြာေနတဲ့အခါ ရမယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲ့တာ အတုအေယာင္ အလိမ္အညာသာျဖစ္မယ္ဆုိတာကုိ သိေနႏွင့္ခဲ့ရမယ္ေလ.. ငယ္တုန္းက အသိဥာဏ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ လိမ္ရတာလဲဆုိတာကုိပဲ အျပစ္ႀကီးတစ္ခုလုိ ေတြးေနမိတယ္.. မရခဲ့ဖူးတဲ့ လိုခ်င္မိတဲ့ အရာတစ္ခုပါ… <span style="font-weight:bold;">ဘုိမရုပ္ကေလး</span>ေပါ့…<br /><br />က်မတုိ႔က ေမာင္ႏွမမ်ားပါတယ္.. အထက္မွာ အကုိသုံးေယာက္ ပီးေတာ့ မမဆု ပီးမွ က်မ.. ေအာက္မွာ ေမာင္အငယ္ေလးဆုိေတာ့.. ဟုိးအရင္တုန္းက မိသားစုပုံစံအတုိင္းပါပဲ.. အကုိသုံးေယာက္ရဲ႕ အဝတ္အစားအက်ကုိ မမဆုက ဝတ္ရပီး.. မမဆုရဲ႕ အက်ၤီအက်ကုိ က်မက ဝတ္ရပါတယ္.. က်မရဲ႕ အက်ၤီေသးေသးေလးေတြကုိေတာ့ ေမာင္ေလးကုိ ေပးဝတ္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ ေမာင္ေလးက ကုသုိလ္ကံ ေကာင္းလွတယ္.. သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက အဝတ္အေဟာင္းေတြ ေပးဝတ္လုိ႔မရ.. ခန ခန အငိုသန္ေတာ့ကာ သူ႕အက်ၤီေလးနဲ႔ သူပါ.. သူက ကုသုိလ္ကံ ေကာင္းလွပါတယ္.. လုိခ်င္တာ မွန္သမွ် လုိတာထက္ကုိ ပုိရခဲ့တဲ့ ေမာင္ေလးပါ.. က်မ ခ်စ္သလုိ အျမင္လဲ ကပ္လွတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆုံးေလးပါ…. <br /><br />က်မ ၁ တန္း ၂ တန္း တက္ကာစမွာ အလုိခ်င္ဆုံးအရာတစ္ခုက <span style="font-weight:bold;">ႀကဳိးသုိင္းဂါဝန္</span>ပါ.. အဲ့ဒီအခ်ိန္ တုန္းက က်မတုိ႔ အရြယ္ ေကာင္မေလးေတြ ဝတ္ေလ့ဝတ္ထရွိတဲ့ ေက်ာဘက္မွာ ႀကဳိးႏွစ္ေခ်ာင္း ရစ္သုိင္းပီး လက္မွာ ဇာအတြန္႔ေလးေတြ ပါတဲ့ ေအာက္ဘက္ ဂါဝန္က ကားကားေလးနဲ႔ ႀကဳိးသုိင္းဂါဝန္ေလးပါ.. က်မ သိပ္ဝတ္ခ်င္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ မမဆုရဲ႕ အက်ၤီအက်က ေယာက်ာ္းေလး အက်ၤီသာျဖစ္ေတာ့ က်မလဲ သိပ္မထူးျခားနားပါပဲ.. တရုတ္ေဘာင္းဘီလုိ႔ ေခၚတဲ့ ေဘာင္းဘီတုိပြပြ ပီးေတာ့ ရွပ္အက်ၤီေလးေတြနဲ႔ က်မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္က မိန္းခေလးဆုိတာထက္ ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႔သာ ပုိတူခဲ့ပီး အကုိသုံးေယာက္ ကစားသလုိ ေယာက်ာ္းေလးလုိသာ ငယ္ငယ္က ကစားခဲ့တာ.. အဲ့ေတာ့ အက်ၤီေဘာင္းဘီကလဲ ေယာက်ာ္းေလးေတြရဲ႕ အက်ၤီေဘာင္းဘီသာျဖစ္ေနခဲ့တာ.. ေက်ာင္းစိမ္းအက်ၤီက ရွပ္အက်ၤီအျဖဴ.. ေဘာင္းဘီက တုိတုိပြပြ.. အဲ့တာေတြက အကုိေတြရဲ႕ ေက်ာင္းစိမ္းပုဆုိးေတြကုိ ျဖတ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့တာ.. လုိခ်င္မိတဲ့ ႀကဳိးသုိင္းဂါဝန္ေလးကေတာ့ ေဝးေနတုန္း.. ဒါေပမဲ့ အေမ့ကုိ တစ္ခါမွ မပူဆာဖူးခဲ့.. အေမက က်မ ဂါဝန္ေလး ဝတ္ခ်င္မွန္းေတာင္ မသိဘူးထင္ခဲ့တယ္…<br /><br />က်မအသက္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေမြးေန႔မွာ အေမက က်မအတြက္ က်မအလုိခ်င္ဆုံး ဂါဝန္ေလးတစ္ထည္ ဝယ္ေပးခဲ့တယ္.. ဂါဝန္ေလးက ပိေတာက္ေျခာက္ေရာင္ေလး.. ႀကဳိးသုိင္းေတာ့ မဟုတ္ခဲ့.. စ် ေစ်း ေဒၚအဟုန္ဆုိင္က ဝယ္ေပးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီဂါဝန္ေလးက ခ်စ္စရာေလး.. က်မက မထိရက္ မကုိင္ရက္ခဲ့.. ေမြးေန႔မွာ ဝတ္ခဲ့တဲ့အခါ အဲ့ဒီဂါဝန္ေလး ဝတ္ထားလုိ႔ ေရအပက္ေတာင္ မခံခ်င္ခဲ့.. ဂါဝန္ေလးကုိ ေရစုိမွာစုိးလုိ႔… အဲ့ဒီဂါဝန္ေလးကို မဝတ္ရက္ခဲ့ဘဲ ဗီရုိထဲမွာသာ ထည့္သိမ္းထားခဲ့တာ.. အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ.. သတိတရရွိရင္ အက်ၤီေလးကုိ ထုတ္ၾကည့္မယ္.. ပီးရင္ ေသခ်ာျပန္ေခါက္ပီး ဗီရုိထဲ ထည့္သိမ္းထားမယ္.. အဲ့ဒီအက်ၤီေလးက တစ္ခါ ႏွစ္ခါသာ ဝတ္ခဲ့ရပီး အသစ္အတုိင္းေလးသာ ဗီရုိထဲ ရွိေနခဲ့တယ္… လုိခ်င္ခဲ့တဲ့ အရာတစ္ခုကုိ က်မ အပုိင္ရခဲ့ပီ.. ရွိေနတယ္ဆုိတာ သိေနရရုံနဲ႔တင္ စိတ္ထဲမွာ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ခဲ့တယ္.. က်မ လုိအင္ဆႏၵျပည္ခဲ့ပီ…..<br /><br />က်မ အလယ္တန္း တက္ကာစမွာ အလုိခ်င္ဆုံးက <span style="font-weight:bold;">အနီေရာင္ ကခ်င္လြယ္အိတ္ကေလး</span>.. ေငြေရာင္ သတၱဳေမာင္းကြင္းေလးေတြ ျခဴေလးေတြနဲ႔ က်မ သိပ္လုိခ်င္ခဲ့တာ.. အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕လြယ္အိတ္ကေလးက စီလြန္ အျပာေရာင္ လြယ္အိတ္ကေလး.. အဲ့ဒီလြယ္အိတ္ကေလးက အရင္ႏွစ္ကတည္းက အေမ ဝယ္ေပးထားခဲ့တာ.. အခုလုိခ်င္ေနခဲ့တာက ကခ်င္လြယ္အိတ္ကေလး.. ဒါေပမဲ့ က်မ မရခဲ့ပါ.. အေမ့ကို ပူဆာေပမဲ့ အေမက ေနာက္ႏွစ္မွပဲ လြယ္ပါ သမီးေလးရယ္.. အခု လြယ္အိတ္ကေလးကလဲ အေကာင္းေလးပဲတဲ့… က်မက ႏွစ္ခါ မပူဆာေတာ့.. အခု လြယ္အိတ္ကေလးကလဲ လြယ္လုိ႔ရေနသားပဲ.. ေက်ာင္းက အျပန္ ကားစီးရတဲ့အခါ က်မေဘးက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ကခ်င္လြယ္အိတ္ အနီေရာင္ေလး လြယ္ထားတဲ့အခါ သူမသိေအာင္ သူ႕ရဲ႕ လြယ္အိတ္ကေလးကုိ လက္နဲ႔ထိကပ္ထားမိတယ္.. ဒီလိုနဲ႔ပဲ စိတ္ေက်နပ္ခဲ့တယ္.. <br /><br />လုိခ်င္ခဲ့မိပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ မရမေန ဆုိတာမ်ဳိး လုိခ်င္ေလာဘ သိပ္ပီး ႀကီးႀကီးမားမား မရွိခဲ့ဖူးတဲ့အတြက္ က်မလုိခ်င္တဲ့အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ မရခဲ့တာ ရွိသလုိ သူ႕ထက္ ပုိေကာင္းတဲ့အရာေတြကုိလဲ ရခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္.. ထားလုိက္ပါေလ.. ကုိယ့္အပုိင္ မဟုတ္ခဲ့လဲ သူတစ္ပါးလက္ထဲက ပစၥည္းကုိ လုိခ်င္တပ္မက္မႈမပါဘဲ ႏွစ္လုိမႈနဲ႔ ကုိယ္ၾကည့္ေနခြင့္ရခဲ့လဲ ေက်နပ္ခဲ့ပါတယ္….<br /><br />ေက်ာင္းတက္ေနခဲ့တဲ့အခ်ိန္ အထက္တန္း.. မွတ္မွတ္ရရ က်မ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ က်မ အလုိခ်င္ဆုံး အလုိအပ္ဆုံး အရာကေတာ့<span style="font-weight:bold;"> မ်က္မွန္</span>ပါ.. ရွစ္တန္းႏွစ္ေလာက္ကတည္းက က်မရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ေဝဝါးေနခဲ့ပီ.. က်မထင္တာကေတာ့ က်မ မျမင္ရေပမဲ့ သူမ်ားေတြ ျမင္ေနခဲ့တာပဲဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႕ မျမင္ရတဲ့ကိစၥကုိ ဘယ္သူကုိမွေတာင္ အေရးလုပ္ပီး ေျပာမေနခဲ့.. က်မ ျမင္ရတဲ့အထိ ၾကည့္မယ္ မျမင္ရတဲ့အခါ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းစာအုပ္ထဲကေန ကူးေရးမယ္ ဘာအေရးလဲေနာ့.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္တစ္တန္း ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့.. ဆယ္တန္းႏွစ္မွာေတာ့ က်မ မ်က္လုံးေတြက သိပ္ဆုိးေနခဲ့ပီ.. ကားနံပါတ္တံဆိပ္ျပားကုိ ေသခ်ာ သည္းသည္းကဲြကဲြမျမင္ရလုိ႔ ခနခန ကားမွားစီးမိတဲ့ အႀကိမ္ေရ မ်ားလာခဲ့တယ္.. အတန္းထဲမွာဆုိလဲ ေရွ႕ဆုံးနီးပါးေလာက္က ထုိင္ပီး ေက်ာက္သင္ပုန္းကို မျမင္ရေတာ့.. သခ်ၤာဆရာမက ဓမၼဓိဌာန္အေျဖအေတြက္ ေမးခြန္းေတြ ေမးတဲ့အခါ ေမးခြန္းလဲ မျမင္ အေျဖလဲ မသိဘဲ ရမ္းသန္းပီး A,B,C,D ေျပာျဖစ္တဲ့အႀကိမ္ေရ မ်ားလာခဲ့.. တီဗီၾကည့္ရင္လဲ ေခါင္းက တီဗီထဲ ဝင္ေတာ့မတတ္.. အဲ့ေတာ့မွ အေမက က်မမ်က္လုံးကုိ သတိမူခဲ့တယ္.. <br /><br />မ်က္မွန္လုပ္ရမယ္ ထင္တယ္ဆုိတာကုိ ခန ခန ေျပာျဖစ္ေပမဲ့ မ်က္မွန္က က်မနဲ႔ အလွမ္းကြာေနဆဲ… အဲ့ဒီအခ်ိန္က ၿမဳိ႕သစ္ကေလးမွာ မီးက ခန ခန ပ်က္.. ဆယ္တန္းဆုိေတာ့ က်မက စာကုိ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ က်က္ရ မွတ္ရ.. မမဆု ငွားထားတဲ့ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြကုိ ညဘက္မွ စာၾကည့္တယ္ ဆုိပီး ခုိးခုိးဖတ္ရ… အဲ့လုိလုပ္ရတဲ့အခါ လွ်ပ္စစ္မီးမလာေတာ့ မွန္အိမ္မီး အားကုိးနဲ႔ ဖတ္ရေတာ့ မ်က္လုံးက မ်က္ရည္ပူေတြက်.. မနက္ဆုိ မ်က္လုံးေတြက ဖူးဖူးေယာင္ေနခဲ့.. အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းစာအျပင္ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြက ကုိယ့္အေဖာ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပီ.. ဒါေပမဲ့ အေဖက ဆယ္တန္းက အေရးႀကီးေနေတာ့ ေက်ာင္းစာကိုပဲ အာရုံစိုက္ လုပ္ေစခ်င္ခဲ့တဲ့အခါ က်မက ဝတၳဳစာအုပ္ခုိးဖတ္ရတုိင္း အစားကုိ ျမန္ျမန္ဝါးစားပီး မ်ားမ်ားမ်ဳိခ်သလုိ စာေတြကိုလဲ ဝါးစားသလုိ ကမန္းကတန္းဖတ္ပီး မ်ဳိမ်ဳိခ်ပစ္ခဲ့ရတယ္.. အျပင္အပ ဗဟုသုတစာအုပ္ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ဖတ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းက်ဳိးက ျမန္မာစာဂုဏ္ထူးထြက္ခဲ့သလုိ.. ဆုိးက်ဳိးက က်မ မ်က္လုံးကုိ ဆုိးဆုိးဝါးဝါး မႈန္ဝါးသြားေစခဲ့တယ္.. တစ္ခု လုိခ်င္တဲ့အခါ တစ္ခုမရတာ ထုံးစံလုိ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ သေဘာပါပဲ….<br /><br />ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြ ထြက္လာပီးတဲ့ေနာက္မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆုံး ဗိသုကာေက်ာင္းသူႀကီး မျဖစ္ရတဲ့အျပင္ တကၠသုိလ္တက္ခြင့္လဲ ဆုံးရႈံးခဲ့ပါတယ္.. အေဝးသင္တကၠသုိလ္ ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ရရွိခဲ့တာကေတာ့ အလုပ္အေတြ႕အႀကဳံေတြရယ္၊ ရလာတဲ့ လုပ္ခလစာနဲ႔ က်မ မ်က္မွန္တစ္လက္ ဝယ္ႏုိင္ခြင့္ရယ္ပါ.. ပထမ စစဆုံး မ်က္စိစမ္းတဲ့အခ်ိန္က အေဝးသင္တကၠသုိလ္ ဒုတိယႏွစ္ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္.. စမ္းတဲ့ေနရာက ရဲမ်က္မွန္… က်မ မ်က္စိကုိ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔အရင္စမ္းပီး ဆရာဝန္နဲ႔ေတြ႕ရတဲ့အခါ ဆရာဝန္က မ်က္မွန္ကုိ ဘာေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး မလုပ္ရတာလဲဆုိတာကုိ အျပစ္တင္ဆုံးမေနခဲ့ေသးတယ္.. <br /><br />ပထမဆုံး တပ္ရတဲ့ မ်က္မွန္ေလးက အညဳိေရာင္ေလး မွန္က ဝုိင္းဝုိင္းေလး.. မ်က္မွန္တပ္ေနမက်ေတာ့ က်မ မ်က္မွန္တပ္ပီး ေျခေထာက္က ယုိင္တုိင္တုိင္.. မူးတူးတူးျဖစ္ေနခဲ့… ပထမဆုံး မ်က္မွန္တပ္ေတာ့ ရုတ္တရက္ ထင္းခနဲ ရွင္းခနဲ လင္းခနဲ ျဖစ္သြားတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြေၾကာင့္ လန္႔ပီး မ်က္လုံးေရွ႕ကေန လက္နဲ႔ေတာင္ ကာလုိက္မိတယ္… မ်က္မွန္ေလးေၾကာင့္ ျမင္ကြင္းေတြ ရွင္းလင္းခဲ့ေပမဲ့.. နားအေနာက္နားမွာ အၿမဲ အပူဖုေလးေတြ ထေနခဲ့တယ္.. မ်က္မွန္ကုိင္းေၾကာင့္ ႏွာႏုရုိးနာတဲ့အျပင္ နားအေနာက္ဖက္က အနာေလးေတြရဲ႕ ဒဏ္ကုိလဲ မၾကာခန ခံရပါတယ္.. အခုေတာ့ က်မ မ်က္မွန္နဲ႔ေနသားက်ေနခဲ့ပီ.. မနက္မုိးလင္း အိပ္ရာႏုိးႏုိးခ်င္း မ်က္မွန္ကုိ စမ္းရတာကုိက အရသာ …..<br /><br />လုိခ်င္ခဲ့တာေတြ …. လုိအပ္ေနတာေတြ… ရရွိခဲ့တာေတြ… ရခဲ့ဖူးေပမဲ့ သိမ္းရုံ သိမ္းဆည္းခဲ့မိတာေတြ… မရခဲ့ဖူးတဲ့အရာေပမဲ့ သူမ်ားတကာေတြ ပိုင္ဆုိင္ေနတဲ့အရာေတြကုိ ေငးရုံ ေငးၾကည့္မိတဲ့အခါေတြ… ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘဝကုိ ျဖတ္သန္းေနခဲ့.. လုိခ်င္ခဲ့တာေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးတယ္ မပိုင္ဆုိင္ခဲ့ဖူးဘူး ဒီလိုမ်ဳိးေတြ ေတြးေတာဝမ္းနည္းေနမယ့္အစား ရခဲ့ဖူးတဲ့ အရာေလးေတြအတြက္ ၾကည္ႏူးဝမ္းသာျဖစ္မိပီး မရခဲ့တဲ့ အရာေတြကုိေတာ့ သူ႕အတုိင္းေလး ထားခဲ့ရုံပါပဲ… တခါတေလ အမွတ္ရ တမ္းတမိမယ္.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကုိယ့္စိိတ္ကုိယ္ ေျဖသိမ့္ေနခဲ့ရတာပါပဲ.. ဥပကၡာတရားလက္ကုိင္ထားလုိ႔ေပါ့ …<br /><br />အခုအခ်ိန္မွာ အလုိခ်င္ဆုံးအရာတစ္ခု ရွိပါတယ္.. အဲ့တာကေတာ့ <span style="font-weight:bold;">ကုိယ့္အပုိင္အိမ္ေလးတစ္လုံး</span>ပါ.. အိမ္ေလးကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္.. တစ္ေယာက္တည္း ေနမလုိ႔လားလုိ႔ ေမးခြန္းေတြ အထုတ္ခံရတဲ့ အခါ မ်က္ႏွာေျပာင္တတ္တဲ့ ထုံးစံအတုိင္း အိမ္ရွိရင္ ေနမယ့္သူက အလုိလုိေရာက္လာမွာေပါ့လုိ႔ စပ္ၿဖဲၿဖဲ ျပန္ေျပာမိတယ္.. ဟုတ္တယ္ အခုလုိခ်င္တာကေတာ့ အိမ္ေလးတစ္လုံး ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္အတြက္ ဆုိတဲ့ သီးသန္႔အခန္းေလးတစ္ခု.. ကုိယ့္အိမ္ကေလးေပါ့.. ညေန ေနေစာင္းတဲ့အခ်ိန္တုိင္း အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ဘယ္လုိေနရာ ဘယ္လုိအခ်ိန္မဆုိ သည္းေျခထိေအာင္ကုိ တုိးဝင္ေရာက္လာတတ္တယ္…အဲ့ဒီအခ်ိန္တုိင္း ဝမ္းနည္းမႈက ဒီေရလုိ ျမင့္တက္ခဲ့.. ေနညဳိရင္ ေမပ်ဳိ ငုိခ်င္တယ္ေပါ့ေလ... ကုိယ့္အိမ္ကေလးသာ ရွိေနရင္ ေနေစာင္းတာနဲ႔ အိမ္ေလးကုိ ျပန္ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားမယ္.. အဲ့ဒီအသိတစ္ခုတည္းနဲ႔ပါပဲ…<br /><br />ဘဝမွာ လုိခ်င္ခဲ့တာေတြ… လုိအပ္ေနတာေတြ.. အလုိရွိခဲ့တာေတြ.. လုိခ်င္ေပမဲ့ မရႏုိ္င္ေတာ့တာေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ႀကဳံခဲ့ဖူးပါတယ္.. လုိခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးေတာ့ ရွိေနတယ္.. ရလာမယ့္ အခ်ိန္ကုိလဲ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ အခု မရေသးတာကုိေတာ့ ကုိယ္ ဘာတတ္ႏုိင္ဦးမလဲ.. ကံကုိ ယုံပီး ဆူးပုံမနင္းေပမဲ့ ကုိယ့္မွာ ဝီရိယရယ္ ဥာဏ္ရယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရယ္ ရွိတယ္ေလ.. <br /><br />တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့......<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၇-၄-၂၀၁၀၊ ၁၁း၃၀ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-509667254104041409?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-19278376140750779892010-04-11T07:18:00.000-07:002010-04-11T10:11:09.683-07:00ေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့.. ကေလးေလးတစ္ေယာက္ လက္အစုံကုိ ေျမွာက္ ေျခေထာက္ေတြကုိ စုံကန္ပီး ေလာကႀကီးထဲ ဂၽြမ္းထုိးေမွာက္ခုံ ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္ေလ.. အဲ့ဒီသႀကၤန္အခါတုန္းက ရက္ထပ္တဲ့ႏွစ္မုိ႔ သႀကၤန္ရက္က ရက္တစ္ရက္ ထပ္တုိးခဲ့တာ.. အဲ့ဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ ဧၿပီလ ၁၂ ရက္ သႀကၤန္အႀကဳိေန႔တဲ့ေလ…. <br /><br />မနက္ခင္း ေနတက္ေရတက္မွာ ဖြားျမင္ခဲ့တဲ့ အဓိပတိဖြား ၾကာသပေတး သမီးေလးတဲ့… ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ေနေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အေမက ေန႔နံမကုိက္ေပမဲ့ ကုိယ့္ဘဝအတြက္ နာမည္နာမတစ္ခု ေပးအပ္ခဲ့တယ္…<br /><br />ဘဝက ပကာသနမဖက္ေပမဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္.. ေမာင္ႏွမ ေျခာက္ေယာက္.. ရုိးသားတဲ့ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ အဆုံးအမေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တဲ့ မိန္းခေလးက နည္းနည္းေတာ့ မာနႀကီးတတ္ခဲ့တယ္..<br /><br />အငုိအရီနည္းပီး စကားေျပာခ်ိန္ေနာက္က်ခဲ့တဲ့ ကေလးေလးက အေမကုိလဲ ဒုကၡမေပးခဲ့ဖူးဘူးတဲ့.. ထားတဲ့ေနရာေန ေကၽြးတဲ့ အစာ စားပီး ေအးေဆးတဲ့ ကေလးေလးက သုံးႏွစ္အရြယ္မွာ ဆင္ဝက္သတ္ေပါက္ပီး ပစ္ရမလုိ အဖ်ားႀကီးပီး.. မိဘကုိ ပူပန္ဆင္းရဲျဖစ္ေစခဲ့ဖူးတာေလးပါပဲ..<br /><br />အခုေတာ့ စကားက မ်ား ဆင္ေျခေတြက ကန္.. ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္.. အျငင္းအခုန္ကလဲ သန္ေသး.. ေျပာလုိက္ရင္ ေပေစာင္ေစာင္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္သလုိ မေျပာခ်င္သလုိကလဲ လုပ္တတ္ေသး.. အဲ့ဒီအမႈေတြနဲ႔ပဲ လူအျမင္ကပ္ေပါင္းလဲ မ်ားပီ.. အခုအထိကုိ ျပင္ခ်င္စိတ္မဝင္ေသး.. <span style="font-weight:bold;">တရားကား ေဟာ၏ တရား မရ</span> ဆုိသလုိပါပဲ…<br /><br />ေန႔ရက္ေတြ တစ္ရက္ပီး တစ္ရက္… ေမြးေန႔ေတြ တစ္ခုပီး တစ္ခု ဒီလုိနဲ႔ပဲ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့.. .. ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြ.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ.. ရင္ခုန္သံေတြ.. ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ.. ဆုံးရႈံးခဲ့ရမႈေတြ.. သူငယ္ခ်င္းေတြ.. ဘဝေတြ.. ေလာကဓံ အနိမ့္အျမင့္ ဒီလုိေတြနဲ႔ အသက္တမ္းသာ အလ်င္အျမန္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့တယ္<br /><br />တခါတေလေတာ့လဲ ကုိယ္ပုိင္အသိဥာဏ္ေတြနဲ႔ တခါတေလေတာ့လဲ အေမမိဘေတြရဲ႕ ျဖစ္ေစခ်င္မႈေတြနဲ႔ တခါတေလေတာ့လဲ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ သူမ်ားေယာင္လုိ႔ အေမာင္ေယာင္မိတာေတြနဲ႔.. ျပႆနာေတြ.. အခက္အခဲေတြ.. ပဋိပကၡေတြ.. အရႈပ္အေထြးေတြ.. ေျခထုိးတာေတြ.. ေျခေခ်ာ္လဲတာေတြ.. အုိး အစုံစုံ အဖုံဖုံပါပဲ…<br /><br />မာနႀကီးပီး တစ္ယူသန္စိတ္ႀကီးလွတယ္လုိ႔ အၿမဲ အထင္ခံရတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ လူ႕သဘာဝရဲ႕ အထာေတြနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ပီး ၿပဳံးျပတတ္ဖုိ႔ မနည္းက်င့္ယူေနရတုန္းပါပဲ… စိတ္အားငယ္တုိင္း အေမကုိ တပီး ေအာ္ဟစ္ငုိေၾကြးေနတုန္းပါပဲ… တခါတေလေတာ့လဲ ရွိရင္းစဲြအသက္ထက္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ပုိႀကီးခ်င္ေနခဲ့မိေသးတယ္..<br /><br />ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ စာသားတစ္ခုမွာ ေပးပါလုိ႔ ေတာင္းဆုိတဲ့သူက ငုိျပတာနဲ႔တူပီး မေပးႏုိင္တဲ့သူကေတာ့ မေပးႏုိင္တဲ့အခါ ျပန္ငုိျပရတတ္တယ္လုိ႔ ဖတ္ခဲ့မိဖူးတယ္.. အဲ့ဒီကတည္းက အဲ့ဒီစာသားကုိ အရုိးစဲြခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕.. ကုိယ္ကသာ လူမသိေအာင္ ခန ခန ငုိမိဖူးေပမဲ့ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ျပန္ငုိျပမယ့္သူေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ မ်က္ႏွာလဲႊခ်င္မိတဲ့အခါ.. လုိခ်င္တာ လုိအပ္ေနတာေတြကုိ မေတာင္းေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိရင္း တစ္ခုပီး တစ္ခု ဆုံးရႈံး..…<br /><br />အရာရာတုိင္းမွာ ကုိယ္က ဖြင့္ဟေျပာလုိက္ရင္ ရမယ္ဆုိတာ သိေပမဲ့ ေျပာမွ သိရမယ့္ စကားလုံးေတြထက္ အလုိက္တသိ ေပးမယ့္ အရာေတြကုိသာ အေလးထားတတ္လြန္းတဲ့အခါ… ရွိရင္းစဲြသံေယာဇဥ္ေတြမွာ နားမလည္ႏုိင္မႈေတြနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ေဝးကြာရင္း ဒီလုိနဲ႔ပဲ အထီးက်န္လာခဲ့တယ္..<br /><br />ထားလုိက္ပါေလ… ထပ္တုိးလာမယ့္ သံေယာဇဥ္ေတြထက္ ထပ္ပုိးလာမယ့္ နာက်င္မႈေတြကုိလဲ ေၾကာက္လွပါတယ္… ဒီလုိနဲ႔ပဲ ခုိင္မာတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြ တစ္ခုပီး တစ္ခု ထပ္တုိးရစ္ေႏွာင္လာခဲ့..<br /><br />အခုဆုိ အသက္က ၂၆ ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ျပန္ပီ.. ကဲ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ႏွႏွစ္ေလာက္ ဆက္ရွင္သန္ေနႏုိင္ဦးမလဲ….<br /><br /><span style="font-weight:bold;">- ကုိယ့္ဘဝ အဆုံးသတ္မေရာက္ခင္အခ်ိန္အထိ အမိအဖကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုႏုိင္မယ့္သူ ျဖစ္ခ်င္တယ္.. <br />- မမႀကီးကုိ ကူညီႏုိင္မယ့္ လက္တစ္ဖက္ေလာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္.. <br />- ကုိယ့္နာမည္ကုိ ေျပာလုိက္ရင္ ‘ဟာ သိတာေပါ့’ ဆုိတဲ့ မေကာင္းတာျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါဟာ ငါသာျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း သူမ်ားေတြ သိေစခ်င္တယ္<br />- ယုံၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ပန္းတုိင္ကုိ အျမန္ဆုံး ေရာက္ခ်င္ေနတယ္.<br />- စစ္မွန္တဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ သံေယာဇဥ္တရားေတြကုိ အပုိင္ရခ်င္တယ္… </span><br /><br />ေန႔လယ္က အိမ္ကုိဖုန္းဆက္ေတာ့ အေဖက ဖုန္းလာကုိင္တယ္.. သမီးေလးေရ ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္.. ဘန္ေကာက္မွာ အနီေတြ ေသာင္းက်န္းေနတာ အေဖ အရမ္းစိတ္ပူေနတယ္တဲ့.. အသံကုိ နဂုိအသံထက္ ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ အေဖ့ကို စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာမွ အေဖ စိတ္ေအးသြားတယ္.. ေမြးေန႔အတြက္ အိမ္မွာေတာ့ အေမက ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဆြမ္းခ်ဳိင့္လႈေပးမယ္.. အိမ္နီးခ်င္းေတြကုိ မုန္႔လုံးေရေပၚ ေဝမယ္တဲ့.. <br /><br />ဒီႏွစ္ေမြးေန႔ေလးက က်မကုိ ခံစားခ်က္ေတြ အမ်ဳိးစုံေပးစြမ္းခဲ့တယ္.. က်မ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ သူေတြဆီက ေမြးေန႔ဆုေတာင္းစကားေတြ ၾကားခဲ့ရသလုိ.. က်မ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အကုိေတြ အမေတြဆီကလဲ က်မအတြက္ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း ပုိ႔စ္ေလးေတြ လက္ေဆာင္ရခဲ့တယ္.. သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေလးတစ္ေယာက္လဲ ထပ္ရခဲ့ေသးတယ္.. က်မရဲ႕ Facebook Page က Wall မွာ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေတြ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ေတြအတြက္လဲ အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္. ေနာက္ပီး ေမြးေန႔ ေမြးေန႔နဲ႔ ဒီေန႔ မတုိင္ခင္ကတည္းက ႀကဳိရင္ခုန္ ႀကဳိေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့သူေတြလဲ ရွိခဲ့ၾကတယ္.. ဘုရားေရ က်မေလ အရမ္းကုိ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္.. ခန ခန မ်က္ရည္ဝဲမိေသးတယ္.. ဝမ္းသာလြန္းလုိ႔ေလ…<br /><br />က်မရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလး <a href="http://colorless-mind.blogspot.com/">ျဖဴ</a>က ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးေပးတယ္.. သူက ေရးမေပးခင္ က်မကုိ စုံေနေအာင္ အင္တာဗ်ဴးေတာ့တာပဲ.. က်မက ျပန္ေနာက္လုိက္တယ္.. အေနာ့္ကုိမ်ား စလစ္ဘရစ္တီမွတ္လုိ႔ ဗ်ဴးေနတာလား မသိလုိ႔.. အဲ့ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကုိ အေျခခံပီး သူက ကဗ်ာေလးတပုဒ္ က်မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္.. ေနာက္ပီး က်မရဲ႕ဓာတ္ပုံကုိ photoshop နဲ႔ မွန္ေဘာင္ေလးေတြ လုပ္ပီး ျပင္ေပးခဲ့တယ္ ေက်းဇူးပါ ျဖဴေရ…<br /><br />က်မခ်စ္တဲ့ <a href="http://revolution-littlebrook.blogspot.com/">အကုိဘရြတ္ခ္</a>ကလဲ က်မအတြက္ အမွတ္တရ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ေရးေပးခဲ့တယ္.. သူနဲ႔ က်မနဲ႔ လုိင္းေပၚမွာေတြ႕လုိ႔ စကားစျမည္ေတြ ေျပာျဖစ္တုိင္း အၿမဲ စိတ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရီေမာျဖစ္တာ မ်ားတယ္.. တခါတေလ သူက စိတ္လုိလက္ရရွိရင္ ပုံျပင္ေတြ သီခ်င္းေတြ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပတယ္.. အၿမဲေျပာတတ္တဲ့ အေၾကာင္းက ေလလြင့္သူ.. ေလလြင့္သူထဲက ညီမေလးကို သိပ္ခ်စ္တတ္တဲ့ အကုိအေၾကာင္း.. ေျပာတုိင္း မ်က္ရည္ဝဲသတဲ့.. ေနာက္ သူက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ သူငယ္ခ်င္းေလးတစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ေပးေသးတယ္.. <a href="http://www.mirror-4d.net/">မယ္ရာ</a>တဲ့ Mirror . မေၾကးမုံေလးေပါ့.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္..<br /><br />က်မ သိပ္ခ်စ္တဲ့ ညီအစ္မအရင္းလုိ အရမ္းခ်စ္တဲ့ အမ ႏွစ္ေယာက္ဆီက ဖုန္းေကာ္လ္တစ္ခုလဲ ရခဲ့ေသးတယ္.. အလုအယက္ စကားေတြေျပာေနရင္း ရင္ဘတ္ထဲ အတြင္းပုိင္းနက္နက္ထဲကကုိ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္.. <a href="http://jrlwinoo.blogspot.com/">ခ်စ္တဲ့ ခင္</a>ဆီက ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ အနမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ဖုန္းထဲက ရခဲ့သလုိ <a href="http://purplemaylay.blogspot.com/">ခ်စ္တဲ့ ခရမ္းေလး</a>က က်မအတြက္ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ ေရးေပးခဲ့တယ္. <span style="font-weight:bold;">ညီမေလးေရ ....ဘုရားသခင္ဆိုတာ တကယ္ရွိျပီး ဖန္ဆင္းခဲ့တာဆိုရင္ အေနာ္ေလးက တကယ့္ gifted ေလးပါ ။ </span><br />တဲ့.. က်မေၾကာင့္ ခ်စ္တဲ့သူေတြ အနည္းဆုံးေလး ၿပဳံးေပ်ာ္သြားတယ္ဆုိရင္ က်မ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္.. သူတုိ႔ေၾကာင့္လဲ က်မ အၿမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးတယ္.. <br /><br />သူတုိ႔ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ စကားေလးေတြ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ပုိ႔စ္ေလးေတြ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရေတြ ဒါေတြ ဒါေတြဟာ က်မအတြက္ေတာ့ တန္ဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈႀကီးပါ.. တကယ့္ကို ေက်းဇူးတင္မိတယ္.. တကယ့္ကုိလဲ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမိတယ္..<br /><br />ဘဝ ဆုိတာ ခုတ္ေမာင္းသြားေနတဲ့ မီးရထားတစ္စင္းျဖစ္တယ္ဆုိပါစို႔... က်မက ဘူတာစဥ္ ၂၆ ခုကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပီးပီ.. ကုိယ့္ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ေမာင္းႏွင္သြားတဲ့ အျမန္ရထားတုိ႔ အစုန္ရထားတုိ႔ အဆန္ရထားတုိ႔လဲ ရွိခဲ့ဖူးရဲ႕.. ကုိယ့္ရထားေပၚမွာ လုိက္ပါလာပီးမွ ၾကားဘူတာစဥ္ေတြမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူေတြေရာ.. အခုအထိ လုိက္ပါလာတဲ့သူေတြေရာ.. ကြမ္းတံေတြး ေထြးခ်ခ်င္တဲ့သူေတြေရာ.. ရထားမုိင္းဗုံးေထာင္ခ်င္သူေတြေရာ… အဖ်က္အေမွာင့္ေတြ ရွိေနႏုိင္သလုိ လာကူတဲြမယ့္ ေခါင္းတဲြေလးေတြ.. အေနာက္ကေန လာခ်ိတ္ဆက္မယ့္ ရထားတဲြေတြ.. ဒီလုိ အၾကင္နာတရားေတြနဲ႔ က်မရဲ႕ ရထားေလးက လမ္းေခ်ာ္သြားတယ္ ဆုိပါစုိ႔.. က်မကေတာ့ သံလမ္းရွိသေလာက္ ရထားကုိ အတင္းကာေရာ ေမာင္းႏွင္ေနဦးမွာပါပဲ.. <br /><br />ျပည့္စုံ (၁၂-၄-၂၀၁၀)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1927837614075077989?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-72080074934292182882010-04-01T01:07:00.000-07:002010-04-01T01:08:15.980-07:00ထာဝရဆုိတဲ့ စကားလုံးဟာ<br />ငါ့ရဲ႕အဘိဓာန္မွာေတာ့<br />ေဝးကြာျခင္းဆုိတဲ့ အဓိပၸါယ္အတြက္ သပ္သပ္ပဲ<br />အမွန္တရားေရ<br />မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး တိတ္တဆိတ္ေထာက္ခံေပးပါ<br /><br />ထာဝရ….<br />မင္းကုိငါ……<br />ဒါလဲ ေဝးကြာဖို႔အတြက္ သပ္သပ္ပဲ<br /><br />ထာဝရထက္<br />မင္းကုိငါ….<br />ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေဝးကြာခဲ့ၾကတယ္…<br /><br />ကံၾကမၼာ ဇာတ္ဆရာ အလုိက်<br />ငါ့ဘဝရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေတြထဲ<br />ထာဝရဆုိတာထက္ <br />အသာမရခဲ့ဖူးတဲ့<br />ဇာတ္ေက်ာရုိးေတြထဲမွာ<br />ေဝးကြာျခင္းက ေျခကုပ္ၿမဲခဲ့တယ္…..<br /><br />ကနဦး အစ<br />ထင္ေယာင္ထင္မွား အိပ္မက္ေတြထဲ<br />ထာဝရ ဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိပဲ<br />ငါက အသုံးမွားခဲ့ေသးတယ္..<br />ေဝးကြာၿမဲ ေဝးကြာလ်က္ပဲ….<br /><br />ခ်စ္သူေရ<br />ထာဝရ ဆုိပီး..<br />ငါေရးခဲ့မိတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္လမ္းထဲ<br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက အသံတိတ္လ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက အမူအရာေတြ ဆြံ႕လ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက လူနဲ႔ေနရာနဲ႔ လဲြလ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက ခံယူခ်က္ေတြ စဲြလ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ ကဲြလ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက ျပင္ဆင္မႈေတြ မဲြလ်က္ <br />တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ေနရာေတြက မႈန္ရီျပာေဝေနတဲ့ အတိတ္မွာသာ ရွိလ်က္ .. <br />လြမ္းျခင္းနဲ႔ အတိတ္ေပါင္းစပ္လ်က္ရွိတဲ့ အိပ္မက္ထဲ<br />ခ်စ္သူေရ တစ္ရက္ထက္ေတာ့ ပုိလြမ္းေပးပါ…<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁-၄-၂၀၁၀၊ ၂း၅၆ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-7208007493429218288?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-31996104382469090132010-03-16T04:03:00.000-07:002010-03-16T04:30:23.428-07:00အေမေရ<br />ဇာတိၿမဳိ႕ကေလးမွာ မုိးေတြသည္းေနတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက<br />အဓိပတိဖြား သမီးကုိ ေလာကႀကီးထဲ အေရာက္<br />အေမ ပုိ႔ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္ေနာ္<br />ဖြားရခက္တဲ့ သမီးက <br />ေျခအစုံပစ္ ေလာကႀကီးထဲ ဇြတ္ဝင္ခဲ့တယ္ေလ<br />နီတာရဲ သမီးေလးကုိပုိက္ပီး<br />အိမ္ေခါင္ရဲ႕ မုိးယုိေနတဲ့တုိင္ေတြၾကား<br />အေမ ဗ်ာမ်ားေနခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />ဇာတိၿမဳိ႕ကေလးကုိ ခြာပီး ၿမဳိ႕သစ္ကေလးဆီ အလာလမ္းမွာေရာ<br />စစ္ကားႀကီးေပၚက ပစၥည္းထုပ္ေတြရဲ႕ၾကား<br />အိမ္ေဟာင္းေလးက ပစၥည္းအတုိအထြာေတြနဲ႔<br />ကေလးေျခာက္ေယာက္လက္ကုိဆဲြ<br />အေမ အံခဲပီး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တယ္ေနာ္<br />ေလးတုိင္စင္ေဆာက္ထားတဲ့ တဲကေလးနံေဘးမွာ<br />စိတ္ဓာတ္ေတြ အလံထူပီး <br />အေမ မယုိင္မလဲ အားတင္းေနခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />မုိးေတြသည္းေနတဲ့ ေျမနီလမ္းေလးေဘးကေန<br />အမုိးအကာမလုံတဲ့ ေတာေက်ာင္းကေလးဆီ<br />ယုိင္နဲ႔နဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔<br />ေျခေခ်ာ္လဲသြားေစမယ့္ ရႊံ႕ဗြက္ေတြၾကား<br />စာသင္ဖုိ႔ သြားေနတဲ့ <br />သမီးကေလးရဲ႕မုိးကာအဝါေလးကုိ<br />တဲအိမ္ကေလးရဲ႕ တံစက္ၿမိတ္ေဘးကေန <br />အေမ ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />အပ်ဳိေဖာ္ဝင္စ အရြယ္ စကားနည္းတဲ့သမီးက<br />စိတ္ကူးေတြ အတည္ႀကီးေတြး<br />ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ဥာဏ္ေလးနဲ႔<br />ကတၱရာပုံးဖက္ ေလးနက္တဲ့အေတြးေတြ<br />အေရွ႕လဲ မတုိး အေနာက္လဲ မေရာက္<br />လူတြင္က်ယ္မလုပ္ဘဲ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနခဲ့တုန္းက<br />စကားနည္းတဲ့သမီးေလး<br />အေမ့နံေဘးမွာ အားကုိးရာေလးလုိ႔ အၿမဲေျပာခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />အရြယ္ေရာက္စျပဳလာတဲ့ သမီးကေလ<br />စားဝတ္ေနေရး ကူညီဖုိ႔အေတြးနဲ႔<br />ေလာကရဲ႕ ဘဘာဝအထာေတြကုိ မသိေသးဘဲ<br />ေလွကားထစ္လုိ အေက်ာ္အတက္ အခြအဆင္း<br />လုပ္ငန္းခြင္ထဲ အစ အဝင္မွာပဲ<br />လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္<br />စိတ္ကူးေတြ အကုန္ေနာက္ခဲ့ဖူးတယ္<br />ခ်ည့္နဲ႔ေနတဲ့ အေတြးနဲ႔ အားငယ္ေနတဲ့ သမီးေလးကုိ <br />ဒါ ဘဝပဲလုိ႔ အေမ အားေပးခဲ့ဖူးတယ္ေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />လမ္းေပ်ာက္ေနေပမဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲ သမီးအတြက္ေလ<br />ေက်ာခ်င္းကပ္သူငယ္ခ်င္းရလုိ႔ ေက်နပ္ခဲ့သမွ်<br />ရင္ခ်င္းအပ္ ခါးကုိဖက္ပီး <br />ေနာက္ေက်ာကုိ ဓားနဲ႔ထုိးသြားတယ္ အေမ<br />အေတာင္အလက္မစုံေသးေပမဲ့<br />အျမင့္ပ်ံခ်င္တဲ့ သမီးကေလ<br />ေမြးရပ္ေျမကုိခဲြ<br />စိတ္ကူးေတြထဲ အေတာင္ပံေတြ တပ္ခဲ့တုန္းက<br />အေမက မ်က္ရည္ဖုံးေပမဲ့ အေပ်ာ္ဆုံးျဖစ္ေနခဲ့မွာပါေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />သမားရုိးက် မိန္းမဘဝကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတဲ့သမီးကေလ<br />အေဖာ္မင္ေပမဲ့ မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ လူငယ္သဘာဝတုန္းကေတာ့<br />ေလွ်ာ္ပင္လုိ ဖမ္းဆုပ္ခ်င္စရာ<br />ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ႏွလုံးသားထဲ ေကာက္ရခဲ့ဖူးပါရဲ႕<br />အခုမ်ားက်ေတာ့ေရာ..<br />ရစ္ေႏွာင္ထားဖုိ႔ မလုိအပ္ေပမဲ့ <br />လက္ရွိရဲ႕ အခ်စ္ကုိပဲ အရူးအမူးအေတြးနဲ႔ ခ်စ္ေနမိဆဲဆုိတာ<br />အေမမ်ားသိရင္ အေမ့ထက္ ပုိခ်စ္သူကုိ ရွာလုိ႔ ဝမ္းနည္းေနမလားေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />ေခတ္မီတုိးတက္ေနတဲ့ ၿမဳိ႕ႀကီးျပႀကီးထဲ<br />သမီးရဲ႕ညခင္းမွာ မသာတဲ့ လမင္းကုိ<br />မလင္းတလင္း ၾကယ္အစင္းရဲ႕ အလင္းေတြအားကိုးပီး<br />အေမ့ရဲ႕ ညခင္းမွာ လမင္းသာေနမွာပဲလုိ႔ <br />အားအင္ေတြ ေမြးခဲ့တယ္ အေမ<br />အမ်ားညီ ဤကုိ ကၽြဲမဖတ္ရတဲ့ ထုံးစံေတြထဲမွာ<br />သမီးကေတာ့ေလ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ဇဲြအျဖစ္ေျပာင္းပီး<br />အဆင္ေျပတယ္ဆုိတဲ့ သတင္းစကားနဲ႔ <br />အေမ သမီးရဲ႕သတင္းၾကားရရင္ ေပ်ာ္ေနမွာပါေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />အေမခ်က္တဲ့ ထမင္းဟင္းကုိ လြမ္းေနတုိင္း<br />အပုိအသုိင္းအဝုိင္းခ်ဲ႕ထားတဲ့ ညစာထမင္းဝုိင္းေတြထဲ<br />သမီးကေလ<br />အေမ မႀကဳိက္တဲ့ ေျခေလးေခ်ာင္းအသားေတြ<br />အေမ မႀကဳိက္ ဘုရားမႀကဳိက္တဲ့ အခ်ဳိရည္ေတြ ေသာက္ပီး<br />အေမေရလုိ႔ စိတ္ကူးထဲ တပီး<br />အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္ ညည္းမိတုိင္း<br />မ်က္ရည္ေတြ ညတုိင္းဝုိင္းမိတယ္ အေမ<br />အေမမ်ားသိရင္ မခ်ိတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ဝမ္းနည္းေနမွာေနာ္<br /><br />အေမေရ<br />အသက္ပဲႀကီးလာတဲ့ သမီးကေလ<br />အခုအခ်ိန္ထိေတာ့ ငယ္က်င့္စရုိက္ေတြ<br />မေျပာင္းလဲေသးဘဲ ေတြေဝေနတုန္းပဲ အေမေရ<br />သံႏၷိဌာန္ေတြ ေလးေလးနက္နက္ခ်<br />ဆုံးျဖတ္ရခက္တဲ့ စကားလုံးလွလွေတြနဲ႔<br />ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ အေတြးေတြကုိပဲ ေတြးပီး<br />ေႏွာင္တြယ္ေနတဲ့ အဝန္းအဝုိင္းေလးမွာတင္ကုိ<br />အခုအထိေလ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့ အေတြးေတြ<br />ဟုိးအျမင့္ကုိ ထပ္ပ်ံသန္းခ်င္တဲ့ အေတြးေတြနဲ႔<br />စိတ္ကူးေတြ ႏွစ္ခြေတြးေနမိတုန္းပါပဲ အေမ…..<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၁၆-၃-၂၀၁၀၊ ၅း၅၈ pm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-3199610438246909013?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>အေနာ္noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3975068002587320368.post-15525640709006312882010-02-27T19:51:00.000-08:002010-02-27T19:54:43.357-08:00ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ..<br />ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာနက္နက္စူးဝင္ခဲ့<br />တစ္ကုိယ္ထီးတည္းပါပဲ<br />ကုိယ့္အပိုင္ဆုိတာ မရွိခဲ့ပါဘူး<br />ျပန္ေတြးမိကာမွ ဘဝဟာ ပုိအဓိပၸါယ္မဲ့လာတယ္<br />အေကာင္အထည္ေတာ့ ရွိပါရဲ႕<br />အရိပ္မပါတဲ့လူလုိပဲ<br />ထူးရင္ေတာင္ ေခၚမယ့္သူမရွိခဲ့ပါ<br />ၾကားေနရတဲ့ နားလဲ ရွိပါရဲ႕နဲ႔<br />ျပန္ေျပာဖုိ႔ေတာ့ တိတ္တဆိတ္ဆြံ႕အလုိ႔<br />မရွိတဲ့ေနရာေဘးမွာ ေခ်ာင္ကပ္ေနခဲ့ရင္း<br />အရိပ္မဲ့ရတဲ့ဘဝမ်ား အလင္းေရာင္မွာေတာင္<br />ေမွာင္ရိပ္က်ေနခဲ့<br /><br />ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ<br />ၿမဳိ႕ရုိးတစ္ပတ္ က်ဳံးေဘးမွာ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ပတ္ခဲ့တုန္းက<br />ၿမဳိ႕ကေလးရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔<br />ပန္းရနံ႕ေတြရဲ႕ ဆဲြေဆာင္မႈက<br />အိေျႏၵႀကီးတဲ့ အပ်ဳိႀကီးတစ္ေယာက္လုိပ<br />တည္ၿငိမ္ေပမဲ့ သူစိမ္းဆန္လွတယ္<br />ခ်င္းမုိင္ရဲ႕ အလင္းယုိင္ ညခ်မ္းေတြမွာ<br />ျမဴးတူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တုန္းက <br />စိမ္းသူႀကီးလုိ ခံစားရတာကလဲြလုိ႔<br />ေပ်ာ္သလုိေတာ့ ရွိပါရဲ႕<br />သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ အေတြးေတြက<br />တခါတေလမွာ ရင္ခြင္ကုိ ခပ္ျပင္းျပင္းရုိက္ခတ္ခဲ့<br /><br />ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ<br />ဘဝဟာ သမားရုိးက်မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး<br />ဒီလုိအေတြးေတြနဲ႔ပဲ ခ်င္းမုိင္ကုိစြန္႔ခဲ့တယ္<br />……....<br />ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ.....<br /><br />ျပည့္စုံ<br />(၂၇-၂-၂၀၁၀၊ ၆း၀၀ pm) (Tak)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3975068002587320368-1552564070900631288?l=moeswe-moeswe.blogspot.com' alt='' /></div>