လမ္းေဖာက္သူ

လမ္းသစ္ေဖာက္ရတာနဲ႔
လမ္းေဟာင္းေလွ်ာက္ျခင္းၾကား
မတူညီမႈေတြမ်ား
တူညီတာေတြ နားထား
ကဲျပႆနာေတြကလဲ အမ်ားသားပါပဲလား

သူမ်ားေဖာက္ပီးသားလမ္း
ကုိယ္က ေဘးဆင္းေလွ်ာက္လုိ႔မရဘူး
လမ္းရုိးအတုိင္းသြား
အဆန္းအျပားမလုပ္နဲ႔
ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကားခဲ့ရတဲ့စကား
အခုေတာ့ ကြာျခားေနပီ

အမွန္နဲ႔ အမွား နံရံတစ္ဖက္ျခား
ေထာက္ခံသူမ်ားလုိ႔ အမွန္တရားျဖစ္သြားတာလား
ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားလုိ႔ အမွားျဖစ္သြားတာလား
တခါတေလ စဥ္းစားရင္း ေဝဝါး
အခ်င္းမ်ားခဲ့ အႀကိမ္ႀကိမ္

လူ႕ေအာက္က်ဳိ႕လုိ႔ လူမပိဘူး
ဆုံးမခဲ့တဲ့ အေမ့စကား
လက္ေတြ႕ဘဝနဲ႔ မအပ္စပ္လွဘူးအေမ
အထက္ဖား ေအာက္ဖိ
လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္မွ
သိခဲ့ရတဲ့ အသိ
ရင္ထဲေတာ့ သိပ္မခ်ိလွဘူး အေမ

ဘဝဟာ ဒီလုိနဲ႔ပဲ လည္ပတ္
ဇယ္ဆက္သလုိ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ ေလာကႀကီးထဲ
တခါတေလေတာ့လဲ ေသာကမီးေတြနဲ႔ေပါ့
ေလာဘခ်ည္းပဲေတာ့လဲ မဟုတ္ဘူး
ေဒါမနႆမီးေတြ ပြားမ်ားေနတဲ့အခါ
ေလာင္ၿမဳိက္ပူျပင္းလာခဲ့တယ္

ယုံၾကည္ခ်က္ခ်င္းတူရင္ ရင္ဘတ္ခ်င္းလဲ တူရမေပါ့ အေမ
ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕လူေတြရဲ႕ အေျပာစကား
လူခ်င္းတူေပမဲ့ မူခ်င္းကဲြသတဲ့
မုိးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ လူျဖစ္ရတာခ်င္းအတူတူ
တခ်ဳိ႕လူေတြက အသက္ရႈခ်င္း ကဲြသတဲ့

ဒီလုိနဲ႔ပဲ အေမ
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္တုိင္း
အိမ္အျပန္လမ္းေပ်ာက္ေနတတ္တဲ့
အေဝးေရာက္သမီးတစ္ေယာက္ အိမ္အျပန္
အိမ္ၿခံဝကေန အေမ ေမွ်ာ္ေနမလား
တမ္းတေတြးေမာေနမိတယ္…..

ျပည့္စုံ
(၄-၁၂-၂၀၀၉၊ ၉း၂၉ pm)
(ခ်စ္ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ မမႀကီးအတြက္ ေရးစပ္တဲ့ ကဗ်ာပါ)

အထီးက်န္ရျခင္းအေၾကာင္း

အခ်စ္တဲ့ လား . . ဟင့္အင္း
ငါမသိခ်င္ပါဘူး . . . နင္ကပူေလာင္တယ္

သံေယာဇဥ္ ဟုတ္လား ေတာ္ပါၿပီဟာ . .
ငါ့ကို ခ်ီေႏွာင္ထားမယ့္ အရာေတြမို႔လား . .
ငါမသိခ်င္ပါဘူး . . .နင္ကဖ်က္ဖို႔ခက္တယ္

ေမတၱာတရားတဲ့လား . . . ေတာ္ပါေတာ့
မုန္တိုင္းမလာခင္ တိုက္ခက္လာတဲ့ေလေျပ . .
ငါမယံုပါဘူး အဲဒီေလေျပေလးကို ငါခံစားလိုက္ရင္
ပီးေတာ့မုန္တိုင္းထဲမွာ ငါေမ်ာလြင့္သြားမွာမဟုတ္လား . .

သစၥာတရားတဲ့လား . . . သြားပါေတာ့ဟာ . .
ငါ့ကိုလာမေျပာပါနဲ႔ . . ေျပာဖို႔လြယ္သလို .
ေဖာက္ဖ်က္ဖို႔လည္းလြယ္တဲ့စကားလံုးေလးပါ
ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ သစၥာမရွိဘူးဆိုတဲ့စကားကိုပဲၾကားဖူးတယ္

ကတိ စကား တဲ့လား . . နားေထာင္လို႔ေတာ့ေကာင္းသားပဲ . .
ငါမယံုပါဘူး . . . အၿမဲေျပာင္းလဲေနတဲ့ေလာကႀကီးမွာ . .
အဲဒီစကားကုိ ငါ ယံုလိုက္ရင္ . . ငါေမွ်ာ္လင့္ရင္းရူးေနရမွာေပါ့

ငါလိုခ်င္တာ . . . ပူေလာင္ျခင္းကင္းတဲ့ အခ်စ္ေတြပါ
ငါလိုခ်င္တာ . . . တြယ္တာမႈမရွိတဲ့သံေယာဇဥ္ေတြပါ
ငါလိုခ်င္တာ . . . မုန္တုိင္းမလာပဲတိုက္ခက္ေနတဲ့ေလေျပေအးေလးကိုပါ
ငါလိုခ်င္တာ . . . ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိတဲ့ သစၥာတရားေတြပါ
ငါလိုခ်င္တာ . . . တက္ႏိုင္သေလာက္ပဲေပးတဲ့ ကတိ စကားေတြပါ . . . .

ခ်စ္သူေလး (26.3.2009)

(ဆားခ်က္ၾကည့္တာပါ ဟိဟိ ဒီတစ္ခါဆားကေတာ့ ပင္လယ္ေရက ခ်က္တာမဟုတ္ပါဘူး မ်က္ရည္ကေန ခ်က္တာပါ... မ်က္ရည္ကလဲ ငန္တယ္ဟုတ္ :P)

အသားဓာတ္

ညီေလးေရ
မင္းမေမ့ေသးတဲ့ ငါတုိ႔ရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ေတြ
ရင္ဘတ္ထဲ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ႀကီးရွိေသးတယ္
မ်က္နက္ဝန္းေလးနဲ႕ မင္းအၿပဳံး
ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႔ လင္းလက္ေနတုန္းကေပါ့
တုိ႔တေတြ အသားဓာတ္အာဟာရေတြနဲ႔
လက္ေတြကို ခုိင္ခုိင္တဲြ
မနက္ျဖန္မ်ားစြာအတြက္ အားသစ္ေတြ ေမြးခဲ့ဖူးတယ္

ညီေလးေရ
ငါတုိ႔ေတြ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕သီခ်င္းေတြ သီဆုိခဲ့ၾကတယ္
အိမ္ေရွ႕က ဝရန္တာေလးမွာ မအိပ္ဘဲ အသိပညာေတြ ဖလွယ္ခဲ့ၾကတယ္
ကစားနည္းမ်ဳိးစုံထဲ ေအာင္ပဲြရတဲ့အထိ က်ားကုတ္က်ားခဲ ႀကဳိးစားခဲ့ၾကတယ္
ေအာင္ပဲြေတြ အလီလီရေတာ့ လက္ခုပ္သံေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ျမဴးခဲ့ၾကတယ္
ထမင္းစားဝုိင္းေတြမွာ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း ၿမိန္ေရယွက္ေရ စားခဲ့ၾကတယ္

ညီေလးေရ
နာဂစ္မုန္တုိင္းအပီး မင္းတုိ႔ေစာင္ေတြ ေရေလွ်ာ္ပစ္တယ္ၾကားတုန္းက ဟားတုိက္ရီေမာၾကတယ္
အိမ္ေဘးက သရက္ပင္ႀကီးလဲသြားေတာ့ ခ်ဥ္စုတ္စုတ္ သရက္သီးေတြ စားခဲ့ၾကတယ္
နပ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္ ညစာေတြထဲ ဗယာေၾကာ္နဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ၾကတယ္
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔ မနက္စာ အနပ္ေတြကုိ လဲခဲ့ဖူးတယ္
ကားခေတြ ေစ်းႀကီးလုိ႔ ရထားခ်ိန္ကုိ ေနာက္က်ခံပီး ေစာင့္ဆုိင္းဖူးတယ္
ခ်စ္သူထားခ်င္ေပမဲ့ အေပ်ာ္ေတြခ်ည္း မေပးႏုိင္လုိ႔ အေဆြးသမားဘဲြ႕ခံယူဖူးတယ္

ညီေလးေရ
ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တုိင္း လက္ညဳိးတစ္ေခ်ာင္း အၿမဲေထာင္တတ္တာ အမွတ္ရတယ္
အရာရာ လူႀကီးဆန္ပီး ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းတတ္တဲ့ ငါ့ညီေလးကုိ သတိရတယ္
ႏႈတ္ခမ္းထူျပည့္ျပည့္ေလးနဲ႔ သားကေလလုိ႔ အၿမဲေျပာတတ္ခဲ့တာ ေအာက္ေမ့မိတယ္
သတိရျခင္းရဲ႕ အျခားတစ္ဖက္ ဟုိမွာဘက္မွာ ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္မႈေတြခ်ည္း ရွိေနႏုိင္မလား
ျမဴေတြနဲ႔အုံ႕ဆုိင္း မႈန္မႈိင္းေနတဲ့ ကမၻာတစ္ဖက္မွာ မင္း ဘုရားစာရြတ္ေနမလား
ရာသီဥတု မၾကည္လင္ဘဲ ေတာေခြးအူသံေတြၾကားရင္ မင္း ေၾကာက္ေနမလား
ကံၾကမၼာဆုိတာ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ျဖစ္တတ္တဲ့တရားေတြပါလုိ႔ ေျပာရင္ မင္း ရီေနမလား

ညီေလးေရ
အိပ္မက္ျမစ္ရဲ႕ ကမၻာတစ္ဖက္ျခားမွာ မင္း အားတင္းထားပါဦး
မင္းၾကားခ်င္တဲ့ စကားလုံးေတြ ေျပာႏုိင္ဖုိ႔
ငါတုိ႔ရဲ႕အားအင္ေတြကို ထပ္တုိးလုိက္မယ္
ဟုိမွာ ကမၻာတစ္ဖက္ျခားမွာ မင္း စိတ္မပ်က္ေစရပါဘူး
မင္းထားခဲ့တဲ့ မင္းမက္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔
မင္းတပ္မက္ခဲ့တဲ့ မင္းရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအတြက္
တုိ႔တေတြရဲ႕ အသားဓာတ္ေတြနဲ႔ အားတက္ေစရပါမယ္

ျပည့္စုံ
(၁၆-၁၁-၂၀၀၉၊ ၁း၀၀ am)

(ကုိထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ညီေလးေရ သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ရင္း သတိရမိတဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးေတြအတြက္ ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ.. သူတုိ႔အေၾကာင္းကုိ လူငယ့္အေတြးပုိ႔စ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ရွင္)

ေရာက္တတ္ရာရာ အေတြးမ်ားနဲ႔ တူတူပုန္းတမ္း ကစားျခင္း

ခဲြခြာျခင္းတုိင္းမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ျခင္းရွိရလိမ့္မယ္လုိ႔ေတာ့ ဘယ္သူကမွ ျပဌာန္းမထားခဲ့ပါ.. ဝမ္းနည္းျခင္းေတြေတာ့ အေသအခ်ာကုိ ရွိပါလိမ့္မယ္.. ဘယ္လုိခဲြခြာျခင္းမ်ဳိးကုိမဆုိေပါ့… က်မအတြက္ကေတာ့ အခုႏွစ္ပုိင္းအတြင္းမွာ ကုိယ္က ခဲြခြာခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ့္ကို ခဲြခြာသြားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီခံစားခ်က္ေတြကုိ အႀကိမ္ေရမ်ားမ်ား ခံစားခဲ့ဖူးပါပီ.. ခဲြခြာမႈတုိင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးသြားဘဲ အသစ္ အသစ္ေသာ ခံစားခ်က္ေတြကို ေပးၿမဲပါပဲ.

ခဲြခြာျခင္းေတြရဲ႕ အစဟာ အိမ္တံခါးဝ တံစက္ျမိတ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ လမ္းထိပ္ ကားဂိတ္ ရထားဘူတာ သေဘၤာဆိပ္ ေလဆိပ္ စသည္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ.. ဒါေတြက အသက္ရွင္လ်က္ခဲြခြာမႈေတြအတြက္ ေနရာေတြပါ.. ခဲြခြာမႈတုိင္းမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္သူေရာ ေက်ာခုိင္းထြက္ခြာသူေရာ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ဝမ္းနည္းေၾကကဲြရတာပါပဲ.. တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ ေက်ာခုိင္းထြက္ခြာခြင့္ရသူေတြပဲ ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္.. ဘယ္သူကမွ က်န္ရစ္မျဖစ္ခ်င္ၾကပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ေက်ာခုိင္းထြက္ခြာသူေရာ က်န္ရစ္ခဲ့ရသူပါ သံေယာဇဥ္အတိမ္အနက္အရ ဆတူ ခံစားရတာပါပဲ..

ဒီေန႔ ရန္ကုန္ကုိ ျပန္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ သုဝဏၰဘူမိေလဆိပ္ႀကီးမွာ လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္ ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အခမ္းအနားမွာ (အဲ့သည့္ အသုံးအႏႈံးကုိက ရီခ်င္စရာေနာ္) သူ Check In ဝင္ေနတာကုိ ေဘးမွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ တင္းတင္းပုိက္ပီး အသာရပ္ေငးၾကည့္ေနမိတယ္. ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ Check In ေကာင္တာေတြရဲ႕ ေဘးမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္သူေတြ ေက်ာခုိင္း ထြက္ခြာသြားတဲ့သူေတြ မခဲြႏုိင္ မခြာရက္ ေပြ႕ဖက္ နမ္းရႈပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ .. သူတုိ႔ေဘးမွာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ အေနအထားနဲ႔ရပ္ပီး ပ်ားပန္းခတ္မွ် လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကတဲ့ လူေတြကုိ မ်က္စိအေၾကာင္သားနဲ႔ လုိက္ေငးေနမိတယ္…

အဲ့ဒီလူေတြထဲမွာ မိသားစု ေဆြမ်ဳိး အေပါင္းအေဖာ္ေတြနဲ႔ တေပ်ာ္တပါးႀကီး ခရီးသြားတဲ့သူေတြ ကမၻာလွည့္ခရီးသြားေတြ.. အေနာက္တုိင္းသားေတြ ကပၸလီေတြ အာရွႏြယ္ဖြား တရုတ္ေတြ ဂ်ပန္ေတြ ခပ္ေျမာက္ေျမာက္စတုိင္ေတြနဲ႔ ေရႊျမန္မာေတြ အဲ့ဒီၾကားထဲမွာမွ မ်က္ႏွာျဖဴေတြ အိမ္အျပန္ ဝမ္းနည္းပမ္းနည္း မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ လုိက္ပုိ႔ပီး ႏႈတ္ဆက္ေနတဲ့ ထုိင္းမ ထန္းလ်က္ခဲႀကီးေတြ.. … ခပ္သုတ္သုတ္ သြားေနတဲ့သူေတြက သြားၾက.. အထုပ္ေတြ အပုိးေတြ မႏုိင္မနင္းနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္တဲ့သူက ရႈပ္.. ေအးေအးေဆးေဆး စကားထုိင္ေျပာေနတဲ့သူေတြက ထုိင္လုိ႔.. ကုိယ္ေတြလုိ လုိက္ပုိ႔တဲ့သူေတြက ေဘးမွာ အသာရပ္လုိ႔.. လူေတြ လူေတြ သူတုိ႔အမႈကိစၥေတြနဲ႔ သူတုိ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကေလရဲ႕……

အိမ္က စြန္႔ခြာသူေတြ အိမ္ကုိ ျပန္မယ့္သူေတြ ခရီးသြားေတာ့မယ့္သူေတြ .. ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ မ်က္ႏွာထားေတြ ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္ဖြယ္အၿပဳံးေတြ ဝမ္းနည္း နာက်င္ေနတဲ့သူေတြ သူတုိ႔ရဲ႕ အၿပဳံးေတြ မ်က္လုံးေတြက သူတုိ႔ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကို အျပည့္အဝ ပုံေဖာ္ေနၾကတယ္..

ကုိယ္ကေရာ.. ကုိယ္ကေတာ့ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္လုိပင္ သူတုိ႔ကုိ အသာရပ္ေငးပီး လူေတြရဲ႕ မ်က္လုံးေတြကုိ လုိက္ဖတ္ၾကည့္ေနမိတယ္.. ဒါဆုိ နင္က သူတုိ႔ရဲ႕ရင္ထဲက ခံစားခ်က္အလုံးစုံကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ေနပီေပါ့ေလ.. ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခပ္ေငါ့ေငါ့ေမးလုိက္ေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကပဲ ျပန္ပီး ေလွာင္ရီမိသြားတယ္.. ငါ့ကုိယ္ငါ နားလည္မွေတာ့ ဒီလုိ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေတြးေနပါ့မလားလုိ႔ေလ.. ေလယာဥ္ေတြက ငွက္ေတြလုိပင္ ေကာင္းကင္ထဲကေန ပ်ံဝဲပီး ဆင္းလာလုိက္ ပ်ံတက္သြားလုိက္.. ငါကေတာ့ အဲ့ဒီေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ေလယာဥ္ေတြထဲက တစ္စင္းတစ္ေလမွာကုိေတာင္ စီးပီး အိမ္ကို ျပန္ဖုိ႔ မေတြးႏုိင္ခဲ့ေသးဘူး..

အိမ္ အကုိတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးသလုိ အိမ္ဟုတ္လား အျမစ္မတြယ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ တဲ့ (ဂ်စ္ပဆီေတြရဲ႕ စကားပုံတဲ့) သူေျပာတုိင္း သေဘာက်တဲ့စိတ္နဲ႔ အၿမဲ ၿပဳံးရယ္မိတယ္.. ဒါေပမဲ့ ညေနေစာင္းရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္က သမားရုိးက် လူေနမႈဘဝထဲကုိ ခန ခန ဝင္လာေႏွာင့္ယွက္တတ္တယ္.. ညေန ေနေစာင္းပီဆုိတာနဲ႔ အ္ိမ္ကုိ အလုအယက္ျပန္ေနၾကတဲ့ လူေတြ ကားေတြနဲ႔ ဘန္ေကာက္ၿမဳိ႕ရဲ႕ လမ္းမႀကီးေတြမွာ လမ္းပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္ေလ့ရွိေနတယ္.. အလ်င္စလုိ ေရြ႕လ်ားေနၾကတဲ့ ကားတန္းႀကီးေတြကုိ ၾကည့္ေငးရင္း ငါလဲ တစ္ေန႔ေတာ့ ငါ့ရဲ႕ကုိယ္ပုိင္အိမ္ေလးတစ္လုံးကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္မွာပါ.. အဲ့ဒီအခါ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနေစာင္းေနပါေစ ဘယ္လုိ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ေတြ႕ပါေစ အိမ္ကုိ အေရာက္ျပန္မယ္.. အိမ္ျပန္မယ္ဆုိတာကုိ ေတြးမိတုိင္း မနက္ျဖန္အတြက္ အားသစ္ေတြ တုိးလာသလုိ ခံစားရတယ္..

အိမ္မွာသာဆို ေမာင္ႏွမေတြ အေဖအေမ တူမေလးေတြနဲ႔ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္.. အခုေတာ့… ညဘက္ေတြ အိပ္မေပ်ာ္တုိင္း ေတြးမိတာက သိပ္အထီးက်န္တာပဲ.... အထီးက်န္တယ္ဆုိတာ တစ္ေယာက္တည္း ေနရလုိ႔ အေဖာ္အေပါင္းမရွိလုိ႔ အဲ့တာေတြ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘဲ အေတြးေတြ စိတ္ကူးေတြက အစ အထီးက်န္တယ္လုိ႔ ေျပာမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးက တရားျပရွာတယ္.. ‘အထီးက်န္တာ ႏွစ္မ်ဳိးရွိတယ္.. တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္တာနဲ႔ မိသားစုနဲ႔ အထီးက်န္တာ.. အဲလိုမွာ အခ်စ္က ကပ္ပါတယ္.. တစ္ေယာက္ထဲ အထီးက်န္တာ ခံႏိုင္ရင္ ေယာက်္ားမယူနဲ႔. . ယူမယ္ဆိုေတာ့လည္း မိသားစု ျဖစ္လာမယ္.. ဒါေပမယ့္ ကံမေကာင္းတတ္ရင္ မိသားစု အသိုက္အၿမံဳနဲ႔ ေနၿပီး အထီးက်န္ေနတာ ေလာကမွာ အမ်ားႀကီး.. အဲေတာ့ ငါေျပာခ်င္တာ အထီးက်န္ဆန္ျခင္းေတြကို ခံႏိုင္ေအာင္ ႏွလံုးသားကို မာမာထုထား ငါးဖယ္လိုပဲ ထုေလ မာေလပဲ အိုေခ’ တဲ့.. သူကေတာ့ အထီးက်န္ျခင္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းၾကားက ႀကဳံေတြ႕ႏုိင္တဲ့ အခက္အခဲေတြ ျပႆနာေတြကုိ စပ္ဆက္ စဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ ေျပာျပရွာတယ္.. သူေျပာေတာ့မွ အပ်ဳိႀကီးေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ဘူးဆုိတဲ့ အေတြး ဝင္လာမိတယ္.. ရီစရာေနာ္.. ေခါင္းကို သြက္သြက္ခါေအာင္ ယမ္းပီး မ်က္လုံးစုံမွိတ္ပီး ျပန္ေျပာမိတယ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေတာ့ အပ်ဳိႀကီးမျဖစ္ခ်င္ဘူး.. ဟုတ္တယ္ေလ မျဖစ္ခ်င္ဘူး.. ျဖစ္လာေတာ့လဲ ဘာအေရးလဲ.. အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့အထိ တျခားတစ္ေယာက္ကုိ အားကုိးအားထားျပဳစရာ မလုိဘူးဆုိရင္ေတာ့ အပ်ဳိႀကီးျဖစ္ရလဲ ဘာအေရးလဲ. ေတာ္ေနၾကာ သူမ်ားအိမ္မွာ ခုိကုိးကပ္ေနရမွျဖင့္….

ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္မႈတုိင္းမွာ က်မက သိပ္ေခါင္းမာတတ္တယ္.. တျခားတစ္ဖက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ အခ်က္နဲ႔ အလက္နဲ႔ ရွင္းျပတတ္လဲ သိပ္နာခံခ်င္တဲ့ စိတ္မရွိဘူး.. ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ မ်က္လုံးကုိစုံမွိတ္ပီး ျငင္းရတဲ့ အရသာကုိ ႀကဳိက္ေနမိတာလဲ ပါမယ္.. ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကစားပဲြေတြမွာ ျငင္းခုန္ရတုိင္း မႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ကုန္းကုိက္တဲ့ အက်င့္ရွိခဲ့တယ္.. အထက္တန္းေလာက္အထိ အဲ့ဒီအက်င့္ကို ေဖ်ာက္မရခဲ့ဘူး.. အခုက်ေတာ့ အက်င့္က နည္းနည္းေျပာင္းလာပါတယ္.. သူမ်ားကုိ ကုိက္လုိ႔မရေတာ့ ကုိယ့္လက္ကုိ ကုိယ္ျပန္ကုိက္တာနဲ႔ ကုိယ့္ေခါင္းက ဆံပင္ကုိ တုိသြားေအာင္ ညွပ္ပစ္ရတာနဲ႔. အခုေတာ့ ဆံပင္က ေယာက်္ားရွာေကနဲ႔ပါ.. ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ တုိေနပါပီ.. အသက္ ၂၂ ႏွစ္ေလာက္တုန္းက ဆံပင္ တင္ပါးဖုံးေက်ာ္တဲ့အထိ ထားခဲ့မိပီး အခု အသက္ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္လုိ႔ ၂၆ ႏွစ္ထဲ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆံပင္က ေယာက်ာ္းေလးေကနဲ႔ဆုိ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ရင္ ဂတုံးျဖစ္မယ္ ထင္တာပဲ.. ႀကဳိေတြးထားၾကည့္မိတာေပါ့ေလ.

ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္း ျပန္ေတြးမိေတာ့ ကစားနည္းတစ္ခုကုိ သတိရမိတယ္.. တူတူပုန္းတမ္း ကစားတာပါ.. ကုိယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက ေျခေထာက္ သိပ္မခုိင္ေတာ့ အၿမဲ ေျပးတမ္းလုိက္တမ္း ကစားရင္ ေခ်ာ္လဲဒူးၿပဲ နဖူးကဲြ အၿမဲျဖစ္တတ္လြန္းေတာ့ အကုိေတြ အမေတြက သူတုိ႔ေဆာ့တဲ့ဆီကုိ မေခၚခ်င္ၾကဘူး.. ဒါေပမဲ့ က်မတုိ႔က ေမာင္ႏွမမ်ားေတာ့ အေမက ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း ျပန္ထိန္းခုိင္း ေတာ့ က်မ အမက အၿမဲ က်မကို ထိန္းရပါတယ္.. သူေဆာ့တဲ့ ဘယ္လုိေနရာမဆုိ က်မက အၿမဲပါရေတာ့ က်မပါ အတူေဆာ့ႏုိင္တဲ့ ကစားနည္းက တူတူပုန္းတမ္းပါ..

သူက ထမင္းသုိး ဟင္းသုိး.. မမက သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို လွမ္းေျပာလုိက္တယ္.. ငါက ဘာလုိ႔ ထမင္းသုိး ဟင္းသုိးျဖစ္ရတာလဲ.. ထမင္းသုိး ဟင္းသုိး ဟုတ္ဘူးေနာ္.. က်မအသံ နည္းနည္းျမွင့္ပီး ေအာ္လုိက္ေတာ့ မမက ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႔ ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္ မသုိးဘူး သူက ထမင္းမစား ကြမ္းမစား… ဟာ လုပ္ျပန္ပီ ထမင္းစားတယ္ ထမင္းစားတယ္.. ငိုသံနည္းနည္းပါလာေတာ့ မမႀကီးက ဟာ နင္ေနာ္ မပါခုိင္းဘဲ ေနလိုက္မွာ ထမင္းမစား ကြမ္းမစားဆုိ ထမင္းမစား ကြမ္းမစားဘဲ ဟြန္း..

မပါခုိင္းဘူးဆိုတာနဲ႔ ကုိယ္က ေၾကာက္သြားပီး သူ႕ကို ထပ္ပီး အထြန္႔မတက္ရဲေတာ့ဘူးေလ… ငါး ဆယ္ ဆယ့္ငါး ႏွစ္ဆယ္ ဂဏန္းရြတ္သံအၾကားမွာ ကုိယ္လဲ အေျပးအလႊား လုံၿခဳံရာေနရာကို ေျပးပုန္းရေတာ့တာေပါ့.. ဟုိလူမိပီ ဒီလူမိပီ ေအာ္သံအၾကားမွာ ကုိယ့္ကို အခုထိ မမိေသးဘူး.. ပုန္းေနတဲ့ေနရာကေန တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာပီး ေခါင္တုိင္ကုိ ေျပးပုတ္လုိက္တယ္… ေဟးးးးးးး ေအာင္ပီ ေအာင္ပီ.. လုိက္ရွာေနတဲ့ အမက မိပီ မိပီဆုိပီး ကုိယ္က အရင္ဦးရဲ႕သားနဲ႔ ကုိယ့္ကို ေဘးမွာ ရပ္ခုိင္းထားတယ္.. ျငင္းမယ္လုိ႔ ျပင္လဲ ဘယ္သူမွ ထြက္မလာတာနဲ႔ ကုိယ္က ဘာမွျပန္မေျပာႏုိင္ခဲ့ဘူး..

ငါး တစ္ဆယ္ ဆယ့္ငါး ႏွစ္ဆယ္ တူပီလား မတူေသးပါဘူးဆုိ ကိုယ္က မတူေသးဘူး ေျပာေပမဲ့လဲ တူပီဆုိတဲ့ အသံေနာက္မွာ ပုန္းဖုိ႔ေနရာကုိ အသည္းအသန္လုိက္ရွာရတယ္.. အိမ္ၾကမ္းျပင္ေအာက္ကုိ ေျပးဝင္ပုန္းလုိက္တယ္.. ေတာ္ေတာ္ေလးကို လုံၿခဳံတဲ့ေနရာေလးေပါ့.. ကုိယ့္အေရွ႕ကေန လုိက္တဲ့သူက အေခါက္ေခါက္အခါခါ ျဖတ္ေနလဲ ကုိယ့္ကို မျမင္ဘူးေတာ့.. တိတ္တိတ္ေလး အသံမထြက္ဘဲ ႀကိတ္ရယ္ေနမိတယ္.. ေနာက္ေတာ့ ကုိယ့္ေဘးက လူေတြ တစ္ေယာက္ပီး တစ္ေယာက္ ဖမ္းမိသြားတယ္.. ကုိယ့္ကိုေတာ့ မမိဘူး.. ကုိယ့္ကို ဘယ္သူမွလဲ လာမဖမ္းၾကဘူး.. ကုိယ္ပုန္းေနတာလဲ ဘယ္သူမွ အသိအမွတ္ မျပဳၾကဘူး.. ေနာက္ေတာ့ ပုန္းေနရတာ ၾကာလာတဲ့ အျပင္ ပုရြက္ဆိတ္ကလဲ ကုိက္ ကုန္းကုန္းေလး ေနရတာ ေညာင္းလာေတာ့ အျပင္ကုိ ထြက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပုန္းတဲ့သူေရာ လုိက္တဲ့သူပါ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔ ေဆာ့ေနလုိက္ၾကတာ ကုိယ့္ကို ဘယ္သူကမွ အဖက္မလုပ္ၾကဘူးေလ.. ကုိယ္ ပုန္းေနတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာကုိ သူတုိ႔က သုံးေလးပဲြေလာက္ ေဆာ့ပီးေနၾကပီ.. မိပီ မမိဘူး နင္က ေခ်ာင္းၾကည့္တာကုိး မရဘူး ေဟ့ေအး နင္ေနာ္ စသျဖင့္ ကုိယ္က ေဘးနားမွာရပ္ေနတာေတာင္ ကုိယ့္ေဘးမွာ သူတုိ႔ဘာသာ ရန္ေတြျဖစ္ေနၾကတဲ့ ကုိယ့္ကစားေဖာ္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း အခုမွ ကုိယ့္ကုိ ဘာေၾကာင့္ ထမင္းမစား ကြမ္းမစား ေျပာတာလဲ သေဘာေပါက္လာခဲ့တယ္.. ကုိယ္ ဆက္ပုန္းေနလဲ သူတုိ႔က ကုိယ့္ကို လုိက္မရွာၾကေတာ့ဘူးေလ..

ကုိယ္က ကစားပဲြေတြမွာ ဝင္ကစားေနေပမဲ့လဲ ကုိယ့္ကုိ အသိအမွတ္မျပဳဘူး တခါတေလ ကုိယ့္ကုိ ေမ့ထားၾကတယ္.. တစ္ခုခု ကုိယ္က အမွားအယြင္းလုပ္မိရင္ေတာင္ ကုိယ္က ထမင္းမစား ကြမ္းမစားမုိ႔ ကုိယ့္ကို အျပစ္မတင္ၾကေပမဲ့ ကုိယ့္အတြက္က ကုိယ္လုပ္ခဲ့သမွ် ဘာမွ အရာမထင္တဲ့အျပင္ သူတုိ႔ရဲ႕ ေအာင္ပဲြေတြကလဲ ကုိယ္နဲ႔ တစ္သီးတစ္ျခား ျဖစ္ေနခဲ့တာ.. အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ကုိယ္က သူတုိ႔လုိ ကစားခြင့္မရခဲ့ပဲ ကုိယ့္က်မွ ထမင္းမစား ကြမ္းမစားျဖစ္ခဲ့ရတာကုိ ဝမ္းပမ္းတနည္းနဲ႔ အေမ့ဆီ ျပန္ေျပးခဲ့တယ္..

အေမက ကုိယ့္ကုိ သူ႕လက္ေမာင္းေတြၾကားထဲ အတင္းဆဲြသြင္းပီး သူတုိ႔ မေဆာ့ခုိင္းရင္လဲ မေဆာ့နဲ႔ အေမ့ေဘးမွာေန ေန႔လယ္ေန႔ခင္း အိပ္ေပ်ာ္အိပ္ ညေန ေစ်းသြားရင္ သမီးေလးကုိ အေမက ေစ်းကို ေခၚသြားမယ္ ဟုတ္ပီလားေနာ္.. အေမ့ေဘးမွာ အသာလဲွအိပ္ေနရင္း အေမ့မ်က္ႏွာကုိ ျပန္ေမာ့ၾကည့္လုိက္ပီး အေမ အေမ သမီးကုိပဲ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးေနာ္ မမႀကီးကုိ မေကၽြးနဲ႔ သိလား.. ေအးေအး အိပ္ အိပ္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္.. အေမက က်မရဲ႕ ေက်ာျပင္ေလးကုိ ပြတ္ေပးလုိက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္.. အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးမွာေတာင္ ဝမ္းနည္းလြန္းလုိ႔ တစ္ခ်က္ရႈိက္လုိက္မိေသးတယ္..

အိပ္မက္ မက္ေနခဲ့တယ္.. အိပ္မက္ထဲမွာ ဒီအရြယ္ႀကီးနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ေတြ တူတူပုန္းတမ္း ကစားၾကတယ္တဲ့… ကိုယ္က ပုန္းေနေပမဲ့ ကုိယ့္ကုိ လုိက္ရွာမယ့္သူ မရွိခဲ့ဘူး… လူေတြက ကုိယ့္ေဘးကေန ျဖတ္သြားေနတာပဲ.. သူတုိ႔ ကစားပဲြေတြနဲ႔ သူတုိ႔ ကုိယ့္ကုိ သူတုိ႔ အေရးမလုပ္ၾကဘူးေလ.. ကုိယ္ပုန္းေနရာကေန ထြက္လာပီး ေဟ့ ငါဒီမွာရွိတယ္ေနာ္ ေဟ့ ငါဒီမွာ ေအာ္ေနေပမဲ့ ကုိယ့္ကို လွည့္ေစာင္းပီးေတာင္ မၾကည့္ၾကဘူး.. ကုိယ္ အသံေတြ ေပ်ာက္တဲ့အထိ ေအာ္ေခၚေနမိတယ္.. ဘုရားေရ တူတူပုန္းတမ္း ကစားေနရင္း ငါ ေပ်ာက္သြားပီလား ငါ့ကို ဘယ္သူမွ မျမင္ၾကေတာ့လုိ႔လား ေဟ့ ငါဒီမွာ တျဖည္းျဖည္း ေအာ္ရင္း အသံက တိမ္ဝင္သြားခဲ့တယ္... ေနာက္ဆုံး အသံထြက္မလာေတာ့ဘူး... တစ္ကုိယ္လုံး လႈပ္မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္.. အတင္းရုန္းကန္ေနမိရင္း ေရနစ္ေနတဲ့သူလုိပဲ အသက္ရႈမဝျဖစ္လာခဲ့တယ္.. ေနာက္ဆုံး အတင္းရုန္းလုိက္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ကုိယ္ အိပ္မက္ကေန လန္႔ႏုိးလာခဲ့တယ္…

အိပ္မက္က လန္႔ႏုိးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ကုိယ္လုံး ေခၽြးေစးေတြ ရစ္သုိင္းေနခဲ့ပီး ပါးျပင္ေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲစုိေနခဲ့တယ္… အိပ္မက္မုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္.. အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ငါ ထမင္းမစား ကြမ္းမစားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ အျဖစ္ပဲ ရွိေနေသးတယ္.. ဘယ္ေတာ့မွ ငါဟာ ႀကီးေကာင္ဝင္ လူႀကီးျဖစ္လာပါ့မလဲ ထမင္းစား ကြမ္းစားျဖစ္ပါ့မလဲ ေတြးေနရင္းနဲ႔ေတာင္ အထီးက်န္ဆန္လာမိတယ္.. တကယ္လုိ႔ အခုေနအခါ တူတူပုန္းတမ္း ကစားမယ္ဆုိရင္ ငါ့ကို လုိက္ရွာမယ့္သူ ရွိပါေစလုိ႔ပဲ ဆုေတာင္းရမွာပဲ.. ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဲ့ဒီ ကစားနည္းမ်ဳိးကုိ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မကစားေတာ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့ စိတ္ကူးထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလးေျပာလုိက္မိတယ္... တူပီေနာ္……….

ေဆာင္းခုိခ်ိန္

ဒီအခ်ိန္ေပါ့
ကမၻာ့ဝင္ရုိးစြန္းေတြမွာ အေအးပုိတယ္
မင္း ငါ့အနားမွာမရွိေတာ့ အလြမ္းပုိတယ္
ရာသီေတြ စက္ဝန္းတစ္ႀကိမ္လည္ဖုိ႔
၁၂ လလုံးလုံး လည္ပတ္ေနရသလုိမ်ဳိး
မင္းဆီက အၿပဳံးကိုရဖုိ႔အတြက္နဲ႔ေတာ့
ငါ ရာသီသုံးခုစာ မလြမ္းေတာ့ဘူး
ငါ မနက္ျဖန္က စပီး ေဆာင္းခုိမယ္

ေဆာင္းခုိမယ့္ငွက္ေတြက
ေအးတဲ့အရပ္ ဝင္ရုိးစြန္းကေန
ပူေႏြးတဲ့ေနရာေတြဆီ ေဆာင္းခုိၾကတယ္
ငါကေတာ့ ပူျပင္းေလာင္ၿမဳိက္တဲ့
အလြမ္းအေဆြး စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြကေန
ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္တဲ့ ေမတၱာကမၻာေလးဆီ
အေရာက္သြားမယ္
ငါ မနက္ျဖန္က စပီး ေဆာင္းခုိမယ္

ေဆာင္းခုိငွက္ေတြဆီက တုပ္ေကြးဗုိင္းရပ္စ္ကူးမွာစုိးသလုိ
ငါ့ရင္ဘတ္ကုိလဲ အမုန္းဗုိင္းရပ္စ္ကူးမွာစုိးလုိ႔
အခ်စ္ေတြကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳ
အၾကင္နာေတြကုိ လ်စ္လ်ဴရႈပီး
အလြမ္းေတြကို ပုဝါမကူ ေရမရႈေၾကး
ဒိုင္ပဲြရပ္နဲ႔ သိမ္းလုိက္တယ္
ငါ မနက္ျဖန္ကစပီး ေဆာင္းခုိမယ္

စနစ္တက် သိမ္းဆည္းထားတဲ့
ငါ့အလြမ္းအိပ္မက္ စိတ္ကူးေတြကို
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပုိးပီး
ဒီကေန႔ စာပုိ႔ရထားနဲ႔ မင္းရွိရာပုိ႔လုိက္တယ္
ရင္ထဲက ေမာေနရတဲ့ စိတ္ေဇာေတြကိုလဲ
ထပ္တခါခါ သက္ျပင္းမေျခြခ်င္ေတာ့လုိ႔
ငါ့မ်က္ရည္စေတြကုိပါ တပါတည္း ထည့္ေပးလုိက္တယ္
ငါ မနက္ျဖန္က စပီး ေဆာင္းခုိမယ္

ျပည့္စုံ
(၃-၁၁-၂၀၀၉၊ ၂း၃၀ am)

အမွတ္ရမိတဲ့ တန္ေဆာင္တုိင္ညနဲ႔ ေမြးေန႔ဆုေတာင္းမ်ား

သူငယ္ခ်င္းေလး: စံုေရ
3:30 PM ''ရာဇာ၀င္းသိန္းက ဆန္ကြ''
ရန္ပိုင္က ဗီဗီ ကြ
ငါက ငါးမ်ဳိးရေနျပီ
မင္းေရာ
ေဟ႕ေကာင္ ဟိုဘက္လမ္းမွာ
ဘဲသား ဆန္ျပဳတ္တိုက္ေနတယ္
ဒါျပီးရင္သြားမယ္

စံုေရ
ဒီအသံေတြက ဘာလဲသိလား
ျပီးေတာ႔ ဒီေန႔ ဘာေန႔လဲသိလား
လမ္းတိုင္းမွာ နိဗၺာန္ေစ်းလုပ္ေနတယ္

စံုမွတ္မိေသးလား
မႏွစ္က စုံတို႕အိမ္က ေခါက္ဆြဲေျခာက္(အာလူးေၾကာ္လားမသိဘူး)
တစ္ထုပ္က်န္ေနလို႕ စားလိုက္တာ
မဲသမားျပန္လာလို႔ ျပန္၀ယ္ေပးလိုက္ရတယ္ဆိုတာေလ
စံုေျပာျပ တာ မွတ္မိေသးတယ္………….

ဒီေန႔ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ဆုိတာကုိ က်မ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဂ်ီေတာ့ကေန က်မအတြက္ ထားခဲ့တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ကုိ ျမင္မွ အမွတ္ရခဲ့တယ္.. ဘန္ေကာက္ရဲ႕ ညေတြမွာ ညတုိင္း ညတုိင္း မီးရႈးမီးပန္းေတြ ေဖာက္ေနတာ ေဗ်ာက္အုိးေတြ ေဖာက္ေနတာကုိ ၾကားေနမိေပမဲ့လဲ စိတ္ထဲမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနမိတယ္.. ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ ေစ်းထဲမွာ ငွက္ေပ်ာအူတုံးေတြေပၚမွာ ပန္းအလွေတြ ဖေယာင္းတုိင္ေတြ တန္ဆာဆင္ထားတာ ေတြ႕ေပမဲ့လဲ သာမန္ကာလ်ံကာသာ သေဘာထားမိတယ္..

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေကာ္နက္ရွင္က ေကာင္းလြန္းေတာ့ သူမ ေမးမပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ဘဲ က်မဆီကုိ ဂ်ီေတာ့ကေန စာအရွည္ႀကီး လွမ္းေရးခဲ့ပါတယ္.. အဲ့ဒီစာသားေတြထဲမွာ က်မကုိ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြနဲ႔ က်မ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ သူ အမွတ္ရေနတယ္ဆုိတာကုိ က်မ သိခြင့္ရခဲ့တယ္.. ဒီစာသားေလးေတြ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ခံစားေနမိတယ္.. တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ က်မတုိ႔ ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝကတည္းကေန အခုအခ်ိန္အထိ ေမ့မရႏုိင္ခဲ့တဲ့ က်မတုိ႔ရဲ႕ တန္ေဆာင္တုိင္ညေလးေတြကိုလဲ ျပန္အမွတ္ရမိပါတယ္…

ဒီဂ်ီေတာ့ထဲက စာသားေတြက ဘာကုိ ရည္ညႊန္းသလဲဆုိတာကုိ ဆင္ေျခဖုံးရပ္ကြက္ေလးမွာ ေနတဲ့သူေတြတုိင္း သေဘာေပါက္ၾကပါလိမ့္မယ္.. တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ဆုိရင္ က်မတုိ႔ ဆင္ေျခဖုံး ရပ္ကြက္ကေလးေတြမွာ တတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြက မိသားစုအလုိက္၊ တစ္ဦးခ်င္းအလုိက္ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းတုိင္း လမ္းတုိင္းက စုေပါင္းပီး ပိုက္ဆံေတြေကာက္ပီး နိဗၺာန္ေစ်းပဲြေတာ္ လုပ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္.. တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ မတုိင္ခင္ တစ္ရက္၊ လျပည့္ေန႔နဲ႔ လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔ ေပါင္းသုံးရက္ လုပ္ၾကတာပါ..

အဲ့ဒီ နိဗၺာန္ေစ်းပဲြေတာ္မွာ တတ္ႏုိင္တဲ့သူေတြက တတ္ႏုိင္တဲ့အေလ်ာက္ ဒါမွမဟုတ္ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း ေကၽြးေမြးတဲ့သူေတြကလဲ စုပီး မုန္႔ဟင္းခါး၊ မုန္႔တီ၊ ၾကာဇံခ်က္၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ဆန္ျပဳတ္၊ သာကူ၊…. စတာေတြကုိ လာသမွ် ကေလး၊ လူငယ္၊ လူႀကီး၊ အပ်ဳိ၊ အအုိ အကုန္ သိသိ မသိသိ အကုန္ လက္ဆဲြပီးကုိ ေခၚပီး ေကၽြးပါတယ္.. အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး ေကၽြးေမြးၾကပါတယ္.. တခ်ဳိ႕ေတြမ်ားဆုိ ဆန္တုိ႔၊ ဆီတုိ႔ပါ ေပးပါတယ္.. အဲ့လုိေနရာမ်ဳိးဆုိ လူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တုိးပါပဲ.. လႈတဲ့သူေတြကလဲ တကယ့္ကို ေစတနာသဒၶါတရား ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ကုိ လႈၾကတာပါ. အလႈကုိ လာေရာက္စားသုံးတဲ့လူေတြကုိ ၾကည့္ပီး ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ ဘာေကၽြးမွာ ဘယ္ေလာက္ ပုိလုပ္မွာ ဆုိပီးေတာ့ကုိ သဒၶါတရားထက္သန္ၾကတာပါ. တစ္ရပ္ကြက္လုံးနီးပါး အၿပဳိင္အဆုိင္နဲ႔ကုိ လႈၾကတန္းၾကတာပါ.

က်မတုိ႔ေတြ ဒီလုိေန႔မ်ဳိးေတြဆုိ ကုိယ့္လမ္းက ေကၽြးေမြးတဲ့ စတုဒီသာ အလႈမွာ ဝုိင္းပီး ကူလုပ္ေပးပီးတာနဲ႔ သတင္း အခ်က္အလက္ေတြ စုေဆာင္းထားၾကပါတယ္.. ဘယ္လမ္းက ဘာေကၽြးတာ၊ ဘယ္အိမ္မွာေတာ့ ဘာ၊ ဘယ္လမ္းက ပုိေကာင္းတယ္ စတာေတြကုိ ကုိယ့္ဆီမွာ လာစားတဲ့ ကေလးေတြဆီကေန ေမးျမန္းၾကရပါတယ္.. ကုိယ့္လမ္းမွာ ေကၽြးေမြးတာ ကူလုပ္ေပးမယ့္သူေတြ ႏုိင္ေနပီဆုိတာနဲ႔ ကေလးေတြကုိ စုပီး မမဆုမြန္က ကေလးဗုိလ္လုပ္ပီး လမ္းေတြမွာ ေကၽြးသမွ် အလႈမွန္သမွ် လုိက္စားၾကပါတယ္.. ေပးသမွ်ကုိလဲ အထုပ္ေလးေတြ ကုိ္ယ္စီဆဲြလုိ႔ အကုန္အိမ္ကုိ ျပန္သယ္ၾကပါတယ္..

က်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ လမ္းေတြက အလႈေတြမွာ လုိက္စား ေပးသမွ် ယူလာၾကပီး အိမ္ကို ဒုန္းစုိင္းပီး ျပန္ေျပးလာၾကပါတယ္.. အိမ္မွာ ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းဖုိ႔နဲ႔ အိမ္ေစာင့္က်န္ခဲ့တာက အေဖနဲ႔အေမပါ. အေမ ဒါက သာကူ၊ ဒါက ၾကာဇံေၾကာ္ ဒါက အရမ္းစားေကာင္းတယ္ သိလား ဒါေလးေရာပဲ အေမ ဒါက ဗီဗီအခ်ဳိရည္ ကုိယ္ယူလာတဲ့ အထုပ္ေလးေတြကုိ အိမ္ကုိ ျပန္သယ္လာတုိင္း အေဖက အိမ္ေရွ႕က ထုိင္ခုံတန္းေလးမွာ ထုိင္ပီး ေပ်ာ္တၿပဳံးၿပဳံးျဖစ္ေနတယ္.. အေဖနဲ႔ အေမရဲ႕ သားသမီးေလးေတြဟာ သူတုိ႔ စားရုံတင္ မဟုတ္ဘူး အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမအတြက္ကုိပါ အမွတ္တရရွိတယ္ဆုိတာ သူတုိ႔သိေတာ့ သူတုိ႔ သိပ္ဝမ္းသာၾကတယ္…

က်မတုိ႔လုိပဲ အိမ္က မိသားစုအတြက္ ရပ္ကြက္တုိင္းက အလႈေတြမွာ လုိက္အလႈခံၾကတဲ့ ကေလးေလးေတြ ရွိပါတယ္.. သူတုိ႔ေလးေတြကုိ ျမင္တုိင္း က်မ သိပ္ခ်စ္မိသလုိ သိပ္လဲ ဝမ္းနည္းမိပါတယ္.. ကေလးေလးေတြဟာ ငါးႏွစ္ ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ေလးေတြ.. ဒါေပမဲ့ အိမ္အတြက္ မိသားစုအတြက္ ဝမ္းေရးအတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕ ဘဝေလးေတြကို စေတးထားၾကတယ္.. သူတုိ႔ေလးေတြက အိမ္ကေန ထြက္လာကတည္းက ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးေတြ သယ္လာၾကတယ္.. အထုပ္ေလးေတြ မေပးဘဲ အဲ့ဒီေနရာမွာတင္ ပန္းကန္ေတြ ခြက္ေတြနဲ႔ ေကၽြးတဲ့ ၾကာဇံခ်က္တုိ႔ မုန္႔ဟင္းခါးတုိ႔လုိ အရည္နဲ႔ အဖတ္နဲ႔ ဘယ္လုိမွ သယ္မရတဲ့ မုန္႔ေတြလႈတဲ့ေနရာမ်ဳိးဆုိ သူတုိ႔ရဲ႕ ကၽြတ္ကၽြတ္ အိတ္ေလးေတြထဲကုိ ထည့္ခုိင္းတတ္တယ္.. အဲ့ဒီအခါတုိင္း အလႈရွင္ေတြက သူတုိ႔ကုိ သပ္သပ္ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့အျပင္ အဝလဲ စားခုိင္းလုိက္ပါေသးတယ္.. ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ မစားဘူး သားတုိ႔ကုိ အိတ္နဲ႔ပဲ ထုတ္ေပးေနာ္ဆုိပီး အိတ္ေလးေတြနဲ႔ သယ္သြားတတ္ၾကတယ္.. သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ မ်က္လုံးေလးေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဝင္းေျပာင္ေနၾကတယ္.. ဒီအလႈကေန ေနာက္ အလႈတစ္ခုကုိ အခ်ိန္မီ သြားႏုိင္ဖုိ႔ သတင္းေတြကုိလဲ အခ်င္းခ်င္း လက္ဆင့္ကမ္းတတ္ၾကေသးတယ္.. ဒီလုိမ်ဳိးေပါ့ရွင္…
''ရာဇာ၀င္းသိန္းက ဆန္ကြ''
ရန္ပိုင္က ဗီဗီ ကြ
ငါက ငါးမ်ဳိးရေနျပီ
မင္းေရာ
ေဟ႕ေကာင္ ဟိုဘက္လမ္းမွာ ဘဲသား ဆန္ျပဳတ္တိုက္ေနတယ္
ဒါျပီးရင္သြားမယ္ ……..

က်မ ရန္ကုန္မွာရွိခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆုံး တန္ေဆာင္တုိင္ပဲြမွာေတာ့ ရပ္ကြက္တစ္ခုလုံးစုပီး ပုိပီး စည္းလုံးညီညြတ္ေအာင္ဆုိပီး ဘယ္အိမ္က ဘယ္ႏွေယာက္စာ လႈႏုိင္မလဲ ဒီလမ္းက ဘယ္ႏွအိမ္ အလႈေပးႏုိင္မလဲ စာရင္းနဲ႔ အတိအက် ေကာက္ပီး စာရြက္ေတြမွာ မဲနံပါတ္ျပားေတြေရး မဲျပားနဲ႔ ကုိယ္ေပါက္တဲ့ အလႈရွင္ကုိ လုိက္ရွာရတာပါ.. ပိုပီး ေပ်ာ္ဖုိ႔ ေကာင္းသလုိပါပဲ.. လမ္းတစ္လမ္းထဲမွာ မဲအိမ္ေတြရဲ႕ နံပါတ္ေတြကလဲ အစဥ္လုိက္ မဟုတ္ျပန္ဘူး… အဲ့ေတာ့ လုိက္ရွာရတာ ေျခေထာက္ေညာင္းပီး တစ္ရပ္ကြက္လုံးနီးပါးဆုိေတာ့ လူေတြ လူေတြ ဟုိစုစု ဒီစုစု ဟုိေအာ္ေခၚ ဒီေအာ္ေခၚနဲ႔ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပါပဲ… က်မတုိ႔အိမ္က လူငါးဆယ္စာ အလႈလုပ္ေတာ့ အာလူးေၾကာ္ထုပ္ေတြ လႈပါတယ္.. အဲ့ဒီမွာ ညေန ၆ နာရီ ပဲြေတာ္ဖြင့္ပီးဆုိကတည္းက လုိက္ရွာၾက ရတဲ့မုန္႔ယူၾက ဒီအတုိင္း မဲနဲ႕မဟုတ္တဲ့ အလႈေတြမွာ လုိက္စားၾကနဲ႔ က်မတုိ႔က ေလွ်ာက္လည္ေနတုန္း ၁၀ နာရီေလာက္ အိမ္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕က လင္ပန္းေလးမွာ အာလူးေၾကာ္ေလး တစ္ထုပ္နဲ႔ အေဖက ငုတ္တုတ္ထုိင္ေစာင့္ေနပါတယ္… က်မတုိ႔ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အဲ့အာလူးေၾကာ္ထုပ္ကုိ ၁၀ နာရီေတာင္ ေက်ာ္ေနပီ လာမွာလဲ မဟုတ္ပါဘူး အေဖရာ ေဖာက္စားလုိက္ရေအာင္ဆုိပီး ေဖာက္စားေနတုန္း စက္ဘီးနဲ႔ ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာေရာ.. မဲနံပါတ္ျပားေလးနဲ႔ ဒီအိမ္ထင္တယ္လဲ ဆုိေရာ ကုိယ္က စားလက္စ အာလူးေၾကာ္ထုပ္နဲ႔ … ရီလုိက္ရတာ.. သူတုိ႔ကုိ ဆုိင္မွာ ျပန္ဝယ္ေပးလုိက္ရပါတယ္.. အမွတ္တရေတြပါပဲ…

တန္ေဆာင္တုိင္ပဲြေတာ္ မီးထြန္းပဲြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရတာ၊ ပီးေတာ့ ညေနေစာင္းပီဆုိကတည္းက ေရမိုးခ်ဳိး သနပ္ခါးေတြလိမ္းပီး ကုိယ့္လမ္းထဲက ကေလးေတြကုိ စု လူစုလူေဝးႀကီးအလုိက္ လမ္းတကာ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ရတာ၊ ညဘက္ေတြဆုိရင္လဲ လျပည့္ညရဲ႕ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ လမ္းထိပ္မွာ ကေလးေတြခ်ည္းစုပီး သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆုိၾကတာ၊ ထုပ္ဆီးတုိးတန္းကစားၾကတာ အုိး ျပန္ေတြးမိရင္ ေပ်ာ္စရာ အမွတ္ရစရာေတြခ်ည္းပါပဲ..

အခု သာေနတဲ့ လမင္းႀကီးကုိ ၾကည့္ပီး ဒီေန႔ ဒီလုိအခ်ိန္ က်မတုိ႔ရဲ႕ အိမ္မွာ ဘာအလႈေတြမ်ား လုပ္ေနမလဲ.. ဒီကေန႔က တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ က်မရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးတူမေလးရဲ႕ ၁၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ေလးလဲ ျဖစ္တယ္.. မီးမီးေလးက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မတုိ႔နဲ႔ အတူတူေနလာတာဆုိေတာ့ က်မတုိ႔ရဲ႕သမီးေလးပါ က်မတုိ႔ရဲ႕ ညီမေလးပါ.. က်မ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္.. မီးမီးကေလ သိလား မီးမီးက ဒါလုိခ်င္တာ.. မီးမီးကုိေလ.. စကားကလဲ ဘာတတ္သလဲ မေမးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ မွဲ႕ပါတဲ့ ခ်စ္စရာတူမေလးရဲ႕ ေမြးေန႔တုိင္းမွာ က်မက အၿမဲ ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔ ဝယ္ေပးပါတယ္.. အဲ့ဒီ ေမြးေန႔ကိတ္နဲ႔ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေခၚ မုန္႔တစ္ခုခုလုပ္ပီး အိမ္မွာ အၿမဲ ေမြးေန႔ပဲြေလး လုပ္ေပးပါတယ္.. ဒီႏွစ္မွာေရာ သူမရဲ႕ ေမြးေန႔ေလးအတြက္ ဘယ္သူက ေမြးေန႔ကိတ္ ဝယ္ေပးမလဲ က်မ စဥ္းစားေနမိတယ္.. ေမာင္အငယ္ေလး ရွိတယ္ဆုိေပမဲ့ ၿမဳိ႕ထဲကေန တကူးတကန္႔ ေမြးေန႔ကိတ္သြားဝယ္ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ထုံးစံရွိတဲ့အတုိင္းေတာ့ ေမြးေန႔ပဲြေလး လုပ္ေပးမယ္ဆုိတာ သိေနႏွင့္တယ္..

မနက္ျဖန္ ႏုိဝင္ဘာ ၂ ရက္ေန႔ကေတာ့ ေမေမ့ေမြးေန႔ပါ. အေမ့ရဲ႕ ၆၃ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ အေမ့ကုိ ဖုန္းဆက္ပီး လွမ္းကန္ေတာ့ဖုိ႔ ရည္စူးထားမိတယ္.. အေမ့ရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ ဘုန္းႀကီးေတြကုိ ဆြမ္းကပ္ပီး အလႈလုပ္မယ္လုိ႔ ေမာင္ေလး စေနေန႔က အြန္လုိင္းကုိလာေတာ့ ေျပာသြားတယ္.. အေမ သိပ္ေနမေကာင္းဘူးတဲ့.. ၾကားတဲ့အခုိက္မွာတင္ အိမ္ကုိျပန္ေျပးခ်င္မိတယ္.. အလႈလုပ္မယ္ဆုိရင္ အေမ သိပ္ပင္ပန္းမွာ အေမက သူကုိယ္တုိင္ အရာရာလုပ္ခ်င္တယ္.. အေမ နားနားေနေန ေနပါေျပာလဲ အခုအထိ တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ လုပ္လုိ႔ရတဲ့ အရာေလးေတြ လုပ္ေနတုန္းပဲ. အေဖေရာ အေမရာ အသက္ႀကီးေနတဲ့ အခုိက္မွာ ရပ္ေဝးတစ္ေနရာမွာ သမီးႏွစ္ေယာက္လုံး ေရာက္ေနမိတယ္.. အေမေရာ အေဖေရာ အရင္ကထက္ေတာ့ ပုိစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားႏုိင္ေနပီလုိ႔ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ေပ်ာ္ေအာင္ စိတ္ကုိ အားေမြးထားမိတာပဲ… မနက္ျဖန္ရဲ႕ ေမြးေန႔မွသည္ အေမ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကုိယ္၏ က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စုံႏုိင္ပါေစ.. ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ တရားဘာဝနာေတြကုိ ပြားမ်ား အားထုတ္ႏုိင္ပါေစ.. ခ်စ္တဲ့ ခင္ပြန္း ခ်စ္တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႕အတူ အသက္ရွည္ရွည္ က်န္းက်န္းမာမာနဲ႔ ဘဝကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္းႏုိင္ပါေစလုိ႔ သမီးငယ္ေလးက ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္ အေမေရ…

ျပည့္စုံ
(၁-၁၁-၂၀၀၉၊ ၁၀း၃၄ pm)

ေဝးလြင့္ျခင္း

ဘယ္ေတာ့နီးရမလဲ မသိ
ဘယ္ေလာက္ေဝးရမလဲ မသိ
အဲ့ဒီ အခ်စ္ဆုိတဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ
ငါ လ်စ္လ်ဴရႈလုိက္ပီ

ကံမေကာင္းခဲ့ဘူးတဲ့
ျပန္ေျပာင္းမေျပာခ်င္ခဲ့တဲ့
အတိတ္က ဇာတ္ေၾကာင္းေတြထဲ
မင္းနဲ႔ငါ ေပ်ာ္ဝင္ခဲ့တယ္

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပးပီး
ရွင္သန္ေစခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးတဲ့
ဒါေပမဲ့လဲ
ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ပဲ တုိ႔ေတြေဝးခဲ့ၾကတယ္

နားလည္ေပးပါတဲ့
အေရးမပါတဲ့ အလြမ္းေတြေတာင္
ငါ့ရင္ထဲ သိမ္းထားပီးမွ ခ်စ္သူရယ္
အျပစ္မယူရက္ပါဘူး

တစ္ေနရာစီ ေဝးရမယ့္အတူတူ
တစ္ကမၻာစီ ထပ္ေဝးၾကမယ္
တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ဆုံရင္ေတာင္
ရင္မခုန္ေၾကးေလ

အေဆြးဆုိတာ အေတြးက စသတဲ့
အေၾကြးကုိ အေက်ဆပ္ခဲ့ပါတယ္
မင္းနဲ႔ငါ ဒီဘဝ မနီးသမွ်
ေနာင္ကမၻာ ဆယ္သက္ေဝးၾကပါစုိ႔

ျပည့္စုံ
(၂၆-၁၀-၂၀၀၉၊ ၁၂း၃၉ am)

(အေနာ္ အႀကဳိ္က္ဆုံး အဆုိေတာ္ ကုိေလးျဖဴရဲ႕ အလဲအကဲြ သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္း ဒီကဗ်ာေလးကုိ ေရးျခစ္မိတာပါ :P)