အိပ္ပ်က္တဲ့ညရဲ႕ ရင္ခုန္သံ

ဆူေဝေနတဲ့ ေခါင္းထဲက လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ၊ အေတြးစေတြ၊ ရႈပ္ေထြးမႈေတြႏွင့္ လတ္တေလာ လုပ္ေဆာင္ေပးရမည့္ ကိစၥရပ္မ်ားကို ေမ့ပစ္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခဳိက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္အခ်ိန္သည္ သာမန္အိပ္ခ်ိန္ထက္ အမ်ားႀကီး ေစာသည့္အခ်ိန္..

ည ရွစ္နာရီခဲြ…

စူးစူးဝါးဝါးထုိးေဟာင္လုိက္သည့္ ေခြးအူသံမ်ားေၾကာင့္ အလန္႔တၾကားႏုိးထလာသည့္အခ်ိန္သည္ ည ၁း၃၀ အတိ..

ေမွာင္မည္းတိတ္ဆိတ္ကာ မီးမွိတ္ထားသည့္အခန္းအတြင္း က်မရဲ႕ေမြ႕ရာနံေဘးမွာ အၿမဲတမ္း ထားထားသည့္ လက္ကုိင္ဖုန္းက နာရီလက္တံေတြက ည ၁း၃၀ တိတိကုိ ညႊန္ျပေနခဲ့သည္..

အဲ့သည့္ ေခြးအူသံ.. က်မ ေၾကာက္လွသည့္ အဲ့သည့္ ေခြးအူသံသည္ အခ်ိန္တိတိက်က်ရွိလွသည္..

အရင္ေန႔ေတြတုန္းကေတာ့ အဲ့ဒီေခြးအူသံသည္ က်မရဲ႕နားႏွစ္ဖက္ကုိ ပိတ္ထားတတ္သည့္ နားက်ပ္၂ဖက္ေၾကာင့္ ၾကားခြင့္ရေပမဲ့ မေၾကာက္တတ္လွ..

ဒီေန႔ကေတာ့ အလြန္အမင္းအိပ္ေမာက်ေနသည္ျဖစ္သည့္အျပင္ ကုိယ့္ေခါင္းရင္းနားက စဲြစဲြငင္ငင္ အူလုိက္သံက ကုိယ့္ေျခရင္းမွာပင္ ရပ္ၾကည့္ေနသလုိ.. အလင္းေရာင္ဝုိးတဝါးေအာက္က အရိပ္တခ်ဳိ႕က စိတ္ကုိအေရာင္ျပေနခဲ့..

ဟုိးလမ္းမတဖက္ထိပ္ဆီကေန အူလာသည့္ေခြးေတြရဲ႕အသံက ေၾကာက္လန္႔တၾကားႏုိင္လွၿပီး အဲ့သည့္အသံေတြက ေနရာအပုိင္းလုိက္ စဥ္လုိက္တစုိက္ ၾကားေနရၿပီး က်မတုိ႔အိမ္ေရွ႕က လမ္းမထိပ္ တဖက္ကုိ ေရာက္သြားေသာအခါ အသံေတြက တိခနဲကုိ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ေတာ့သည္..

အဲ့သည့္ အခ်ိန္မွန္မွန္ ေနရာမွန္မွန္ ၾကားေနရသည့္ ေခြးအူသံေတြကုိ စတင္သတိထားမိခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ေတာ့ ၁၃ ရက္က်သည့္ ေသာၾကာေန႔ တေန႔ပင္ျဖစ္သည္..

စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ အိမ္ေရွ႕က ဝရံတာဝုိင္းေလးမွာ စကားဝုိင္းထုိင္ေျပာေနၾကသည့္အခုိက္ေပါ့.. ပထမေတာ့ ေနၾကာေစ့အထုပ္ႀကီးကုိ အလယ္ခ်.. ဂစ္တာတလက္ဆဲြကိုင္ထားသူက သံစဥ္ေတြ ဆုိတီးေနၿပီး ေရာက္တတ္ရာရာ စကားေျပာေနၾကရင္းမွ.. ေနာက္ေတာ့ တေယာက္က ဘီယာဘူးေတြ သြားဝယ္လာခဲ့သည္.

ညက ထမင္းစားၿပီး လက္က်န္ ၾကက္သားဟင္းခြက္ကုိ သယ္ခ်လာၿပီး ဝရန္တာ တံစက္ၿမိတ္ေအာက္က အိမ္ေရွ႕မွာ စကားေကာင္းေနလုိက္ၾကတာ.. ည ၁၂ နာရီေက်ာ္လုိ႔ ၁ နာရီပင္ ထုိးလုၿပီ..

ေကာင္းကင္မွာ ညက လအေရာင္ေၾကာင့္ ၾကည္လင္ေနေပမဲ့ တျဖည္းျဖည္း မည္းေမွာင္လာခဲ့တဲ့ အလင္းေရာင္ကုိ သတိထားေနရင္းပင္ တိမ္တအုပ္က အဲ့သည္လေရာင္ကုိ ဖုံးအုပ္ဖုိ႔ အႀကံခံလုိက္ရတာပါပဲ..

အဲ့သည့္အခ်ိန္မွာပဲ စဲြစဲြငင္ငင္ စူးစူးရွရွအူလုိက္တဲ့ ေခြးတေကာင္ရဲ႕အသံကုိ မထိတ္သာမလန္႔သာ စတင္ၾကားလုိက္မိေတာ့တာ..
က်မတုိ႔ရဲ႕စကားဝုိင္းမွာ အသံတိတ္ ဂစ္တာသံဆိတ္သြားေတာ့သည္.. အဲ့သည့္ ေခြးအူသံက လမ္းမ ဟုိဖက္ထိပ္ကေန စၾကားလာရတာျဖစ္ၿပီး လမ္းတေလွ်ာက္ ေခြးေတြက ေရာေယာင္အူေနေတာ့တာ ျဖစ္သည္..

က်မတုိ႔ စကားဝုိင္းနားမွာ ေနၿပီး အကင္အစအနေတြ၊ ၾကက္ရုိးေတြကုိ လာေရာက္စားေနတဲ့ ေခြးကေတာ့ ေစာေစာဏကတင္ လမ္းမဆီ ေျပးထြက္သြားခဲ့ၿပီ..

အဲ့သည့္ေခြးက လမ္းမ အလယ္ေခါင္တည့္တည့္မွာ ရပ္ေနၿပီး စူးစမ္းဟန္က အျပည့္ရွိေနခဲ့သည္. ပုိထူးျခားတာကေတာ့ သူ႕ရဲ႕အၿမီးပဲျဖစ္သည္..

သူ႕ရဲ႕အၿမီးက ပထမေတာ့ အေပၚကုိ ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္ျဖစ္ေနၿပီး အစုလုိက္အၿပဳံလုိက္ အူေနတဲ့ ေခြးအူသံေတြ တစထက္ တစ နီးလာေသာအခါ အဲ့သည့္အၿမီးက ေခြလာၿပီး ေနာက္ေတာ့ အိန္ အိန္ ဆုိၿပီး အၿမီးကုပ္ကာ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထြက္ေျပးသြားေတာ့သည္..

က်မတုိ႔စကားဝုိင္းရဲ႕ အေရွ႕ အိမ္ၿခံဝန္းသံပန္းတံခါး အေရာက္မွာေတာ့ အဲ့သည့္အူေနတဲ့ အူသံေတြေရာ ေခြးေတြရဲ႕အသံပါ ဓားနဲ႔ျဖတ္ပုိင္းလိုက္သလုိပင္ တိတိပပ ရပ္ဆုိင္းသြားခဲ့ေတာ့သည္..

ရုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့ ထူးျခားတဲ့အေျခအေနမွာ တကုိယ္လုံးၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ တဖ်င္းဖ်င္း ထလာခဲ့ၿပီး လူက စိတ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ မကပ္ျဖစ္သြားေတာ့သည္.. မတ္တပ္ထရပ္လုိက္ဟန္ရွိတဲ့ တေယာက္ေၾကာင့္ ဘီယာပုလင္းခြံကုိ တုိက္မိပီး ျပဳတ္က်သြားသည့္ အသံသည္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညမွာ ေယာင္ယမ္း ေအာ္ဟစ္လုိက္သံႏွင့္ေတာင္ တူေနေတာ့သည္..

ေနာက္ေတာ့ က်မတုိ႔ေတြ စကားဝုိ္င္းသိမ္းကာ အိမ္ထဲဝင္ခဲ့ၾကေတာ့သည္.. အဲ့ဒီညက ဘယ္သူမွ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ၾကပါ.

သံပန္းတံခါးရဲ႕ျပင္ပဆီကေန စူးစုိက္ၾကည့္ေနသည္လုိ႔ သံသယရွိလွသည့္ အထင္တလုံးႏွင့္ က်မတုိ႔ေတြ ေနာက္ပုိင္းစကားဝုိင္းေတြကုိ အဲ့သည့္ဝရံတာေလးမွာ ထပ္မလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့..

မွတ္မွတ္ရရ ရွိလွသည္ကေတာ့ အဲ့ဒီေခြးအူသံသည္ ည ၁း၃၀ တိတိတြင္ ၾကားရျခင္းျဖစ္ေလသည္..

မေန႔က ညသည္ အိပ္ေမာက်ေနရာက ရုတ္တရက္ႏုိးထလုိက္ရသည့္ညျဖစ္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖုိ႔ႀကဳိးစားေသာ အခါ အိပ္မက္ဆုိးမ်ားႏွင့္ နပန္းလုံးရေသာ ညျဖစ္ေလသည္..

ဒီေန႔ည ၁း၃၀ တြင္လည္း ဒီေခြးအူသံကုိ က်မၾကားရဦးမွာပင္ျဖစ္ေလသည္..

ျပည့္စုံ
(9း48 pm, 2/9/2011, Friday Night)

စိတ္အန္ဖတ္

စိတ္

က်မရဲ႕စိတ္ေတြက က်မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းဖ်ားေလးေတြဆီမွာ ရွိမေနခဲ့..
စိတ္အတြင္းက အေတြးေတြကုိ ေဖာက္ထုတ္ပစ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန လုိအပ္လာေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ ႏွလုံးသားဆီကေန စကားလုံးေတြက လက္ေခ်ာင္းေတြဆီအေရာက္မွာပဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့တာ.. ခံစားခ်က္အေသေတြ ပစ္ထုတ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန လုိအပ္လာတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲ့ဒီေနရာက က်မရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ မျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ေတာ့..

ည ..

လ သိပ္သာတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေတာင့္တခဲ့ဖူးတာက သံစဥ္ခ်ည္းသပ္သပ္သာ တီးခတ္ေနမယ့္ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ကုိသာ.. ညေတြမွာ ကုိယ္ဟာ ဇီးကြက္တေကာင္အျဖစ္ အိပ္တန္းမဝင္ႏုိင္ေသးတဲ့အခါ စိတ္လုိအင္အေနနဲ႔ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ကုိ ဆာေလာင္ငတ္မြတ္ခဲ့ဖူးတယ္..

ေဖ်ာက္ ..

မီးဖြင့္သံအဆုံးမွာ နာခံမႈမရွိတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြက ကြန္ပ်ဴတာကီးဘုတ္ေပၚ အေျပးအလႊား စကားလုံးေတြ စီေနခဲ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ ခဏပဲ.. လမ္းတဝက္အေရာက္မွာ စကားလုံးေတြ ေပ်ာက္ရွသြားေတာ့တာ.. ဒါနဲ႔ပဲ ဟုိအရင္လုိ အခ်ိန္မ်ဳိး ခဏေရာက္.. က်မအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ေတာ့တာပါပဲ..

သူငယ္ခ်င္း ..

သူ႕အကုိင္းနဲ႔သူ သီးပြင့္ေနေပမဲ့ ပင္စည္တခုတည္းက ေရေသာက္ျမစ္မႀကီးကုိ မွီခုိခဲ့ၾကတာခ်င္း အတူတူ .. ပန္းသီးပြင့္ေတြ ပြင့္ေနတဲ့ ပင္စည္ေပၚ ကုိယ္တေယာက္တည္း သစ္ေသာ့သီးျဖစ္ေနခဲ့.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ရြက္ေၾကြေတြ လြင့္လာေတာ့မယ့္ မေဝးေတာ့မယ္ ေႏြဦးရာသီကုိ တေယာက္တည္း ေမွ်ာ္ေနမိတာပါပဲ..

ခ်စ္သူ ..

အရုိးသားဆုံး နီးစပ္ခဲ့မႈေတြအတြက္ ထူးေထြဆန္းျပားစြာလဲ ေဝးကြာမသြားခဲ့ဘူး.. ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္.. ဒီလမ္းမွာ ဒီအနမ္းကုိ မတမ္းတခဲ့ဖူးေပမဲ့ ဒီအလြမ္းေတြကုိလဲ လက္သင့္ခံခဲ့ရတာပါပဲ.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ အိပ္မက္ေတြထဲ ၾကည္ႏူးစြာမက္ခြင့္ေလးေတာ့ ေပးခဲ့ဖူးတာ ေက်းဇူးတင္စရာ..

ေနရာ ..

အတည္အက် ေနခဲ့ရေပမဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က အသားမက်ေသးခဲ့.. ေရွ႕သိပ္ေရာက္လြန္းတဲ့အခါ ဘဝရဲ႕ေနာက္ေက်ာေတြထဲ စုိက္ဝင္လာတဲ့ ဘရုတပ္စ္ရဲ႕ဓားေတြကုိေတာ့ လက္သင့္ခံပါတယ္.. မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္တည့္တည့္ စကားလုံးျမွားမုိးေတြ ရြာခ်မခံခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေနေပ်ာ္ပါတယ္.. သူလုိကုိယ္လုိ..

မိတ္ေဆြ ..

လမ္းခ်င္းတူလုိ႔ လူခ်င္းေပါင္းသင္းခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြ.. တခါတေလေတာ့လဲ တေလွတည္းစီးေပမဲ့ တခရီးတည္း မဟုတ္တဲ့အခါ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ လမ္းခဲြ.. ဆင္ေသေကာင္ကုိ စီးၿပီး ပင္လယ္ဝ ေရာက္တဲ့အခါ ပ်ံခြင့္မရေတာ့တဲ့ က်ီးမုိက္လုိ တခါတေလေတာ့လဲ သာဓက အေဟာင္းေတြကုိ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ျပဳထားခဲ့..

အိမ္ ..

ဘယ္အခ်ိန္မဆုိ တူညီစြာမက္တတ္တဲ့အိပ္မက္ .. အနာဂတ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြထဲ ျပတ္ျပတ္သားသား မဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသးတဲ့ေနရာ .. နာက်င္မႈတဝက္ ၾကင္နာမႈတဝက္နဲ႔ အိမ္ကုိ မက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကုိ ေန႔လယ္ခင္းအိပ္မက္ေတြထဲ ျမင္သာထင္သာမက္ေနခဲ့.. ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေဝးသထက္ ေဝး.. ပုိပုိေဝးသြားခဲ့..

ဘဝ ..

သိပ္ႀကီးက်ယ္လြန္းတယ္.. သုံးႏႈန္းရတာကုိက ဘဝင္ေလဟပ္ေစတဲ့ စကားလုံး.. ေပ်ာ္တုန္းေတာ့ တၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ ေမာ္မဆုံးႏုိင္.. ေဟာ အခုေတာ့ ဘကုန္းနဲ႔ ဝလုံး တဲ့.. လူ႕စိတ္မ်ားေျပာပါတယ္.. အခုေတာ့ ပစ္မွတ္ထားေျပာစရာ ပိႏၷဲတုိင္ႀကီးလုိျဖစ္ေနတဲ့ စကားလုံး.. ကိုယ္လဲ မၾကာခဏ သုံးႏႈန္းပါတယ္.. ဘဝ ဘဝ..

ျပည့္စုံ
12း46 pm, saturday, Aug 20, 2011

သူငယ္ခ်င္းတစု

တေယာက္က အခါးဆုိ
တေယာက္က အခ်ဳိေရာ.
တေယာက္က ၿပဳံးေတာ့
တေယာက္က ရီ..
တေယာက္ကုိ တေယာက္က ၾကည့္လုိ႔
ငါတုိ႔အေတြး
စိတ္ကူးေတြထဲေတာင္ ထပ္တူက်ခဲ့ၾကတာ..


ဒီလုိနဲ႔ ....
တေယာက္ကုိ သတိရေတာ့
တေယာက္က အလုိလုိလြမ္း..
တေယာက္ကုိ လက္ကမ္းေတာ့
တေယာက္ရဲ႕လက္ကုိ
တေယာက္က ဆုပ္လုိ႔..
ဒီလုိသာ စိတ္ကူးနဲ႔မွန္း ေတြးၾကည့္မိတယ္. .
အေတြးထဲတင္ အေပ်ာ္ေတြစု
အဲ့တာ ငါတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတစုေပါ့....

ျပည့္စုံ
Monday, August 15, 2011 at 10:40pm

ေခါင္းစဥ္ မသိတဲ့ ကဗ်ာ

လက္ပူတိုက္ထားတဲ့ျမိဳ ့ေလးရဲ ့
မ်က္ရည္၀ေနတဲ့စည္းရိုးႀကီးနံေဘး
ယားယံတတ္တဲ့လမး္မမ်ားေပၚက
ေခါင္းစဥ္တပ္မရတဲ့ေတးသီခ်င္းေတြသီဆိုသူ။

အဲသည္မွာ
သားေပ်ာက္ရွာတဲ့မိခင္ေတြရဲ ့
လက္သီးပြက္ထရာေျမ
…….
…….

အဲသည္မွာ
အဆုတ္ထဲကဆဲေရးသံေတြဟာ
မ်က္ရည္ယဥ္ယဥ္ေလးျဖစ္သြားတဲ့
သူ ့ညီမေလးရဲ ့ေတာ္လဲသံေတြလဲရွိတယ္။

အဲသည္မွာ
ကိုယ့္အကိုင္းနဲ ့ကိုယ္သီးပြင့္ခြင့္မရတဲ့
နွင္းခါးကိုက္ခံရတဲ့ပန္းေတြရွိတယ္။

အဲသည္မွာ
ပေယာဂအကိုက္ခံရဆဲေရာဂါသည္ေတြရဲ ့
ခ်ဥ္ဆီနဲ ့မ်ိဳးေဖာက္ထားတဲ့
မုန္တိုင္းရဲ ့လက္ဖ်ံရိုးေတြလဲရွိတယ္။
ရွိတယ္
ရွိတယ္
အဲသည္မွာအားလံုးရွိတယ္။
ကံေကာ္ပြင့္ကေဇာ္ေဖါက္ေသာက္ထားတဲ့
မုန္တိုင္းရဲ ့ဖုနး္ဆိုးရာသီကိုအလဲထိုးဖို ့အတြက္
အလံထူထားတဲ့ႀကိဳး၀ိုင္းေျမေလး
အလံထူထားတဲ့ႀကိဳး၀ိုင္းေျမေလး။

ကုိကုိေမာင္

(စိတ္ခြန္အားတက္ေစတဲ့ ကဗ်ာေတြ စုစည္းမႈ။ ဒီကဗ်ာေရးသူရဲ႕ နာမည္ကုိပဲ သိပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကုိေတာ့ မသိပါ။)

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

(၁)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေမာ္ကြန္းထိန္းေရးအခန္းမွာ
ဟစ္တလာရုပ္ထုကို
လူတစုထုဆစ္ေနၾကတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ရုပ္တုရဲ႕ေရွ႕မွာ က်ိန္စာေတြရြတ္ဖတ္
ပ်ားရည္စက္ေတြကို မီးရိႈ႕ပူေဇာ္
ဆိုင္ရာႏုိက္ျဖဴေလ်ာ္ေလ်ာ္ေတြ သြန္းၾကဲပက္ခ်
ဟစ္တလာပါးစပ္ထဲက
က်ည္ဆန္တေတာင့္ ထြက္အံက်လာတယ္။
သူတို႕ဟာ ...
ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ အဲဒီက်ည္ဆံနဲ႕
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ စာကိုေရး
ေသြးစြန္းလက္ေတြနဲ႕ ပ်ဴငွာစြာ
ဖိတ္ေခၚၾကပါျပီ။

(၂)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အခန္းလြတ္တခုဟာ
တျဖည္းျဖည္း ႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္ျပန္ငယ္ရြယ္သြားတယ္၊
အရင္က မျမင္ရတဲ့ ဟုိတုန္းက အရိပ္ေတြ
နံရံေတြ၊ ခံုတန္းလ်ားေတြဆီက လြန္႕လူးထ
အဲဒါ ... “ေအာင္ဆန္း” တုိ႕၊ “ေက်ာ္ျငိမ္း” တို႕၊ “သိန္းေဖ” တို႕၊ “ညိဳျမ” တို႕ရဲ႕
၀ိညာဥ္ေတြပဲ ...
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးကို သူတို႕ျမတ္ႏုိး
ဗမာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သူတုိ႕ရုန္းကန္
အာဏာရွင္ကို ဖီဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ခု ... သူတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ
“ကမၻာမေၾကဘူး ... ... ...
ငါတို႕ေသြးနဲ႕ ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာ္ကြန္းေတး ...”
သီခ်င္းေလး နားဆင္ရင္း
ရာဇ၀င္ရဲ႕ တေက်ာ့ျပန္စိမ္ေခၚပဲြကုိ
မ်က္ရည္တ၀ဲ၀ဲနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

(၃)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ဒီဘက္ေခတ္ ၁၉၈၇ - ၈၈ ႏွစ္မ်ားထဲမွာပါ
တကၠသိုလ္စာၾကည့္တုိက္ထဲမွာ
ျဖဴ၀ါး၀ါးအရိပ္တခ်ိဳ႕
စာထိုင္ဖတ္ေနၾကတယ္။
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ကဗ်ာစာအုပ္
တခ်ိဳ႕ဖတ္တာ .. သမိုင္းစာအုပ္
တခိ်ဳ႕ဖတ္တာ .. ႏုိင္ငံေရးစာအုပ္
ရုတ္တရက္
အျဖဴရိပ္တခုဟာ ထုိင္ရာကထ
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္”
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု စာအုပ္ပိတ္
“ဗမာျပည္ကို ကယ္တင္ရေတာ့မယ္
ဗမာျပည္ကို ထိတ္တံုးခြ်တ္ေပးရမယ္”
သူတို႕ဟာ တိတ္ဆိတ္စြာ
အခန္းျပင္ကို ထြက္သြားၾကပါေတာ့တယ္။
စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ စာအုပ္ပိတ္သံမ်ား
လြယ္အိပ္လြယ္သံမ်ား
ဖိနပ္စီးသံမ်ား အဆံုးမွာ
ေနာက္ထပ္ အျဖဴရိပ္တခု ထပ္ထြက္ ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...
... ... ေနာက္ထပ္ ... ...

(၄)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
စာမသင္ျဖစ္တဲ့ စာသင္ခန္းတခုမွာ
အရိုးစုတအုပ္ အစည္းအေ၀းလုပ္ေနတယ္။
အရိုးစုတခုက ... ထုိင္ရာမွ ျဖည္းညွင္းစြာထ
“က်ေနာ္တုိ႕ ေတာ္လွန္ေရး
အာဏာရွင္ေတြ ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ”
စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကား
အားလံုးျငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾကတယ္။
အခန္းထဲမွာ
အက်ဥ္းေထာင္က ေျပးထြက္လာတဲ့
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြ
သတိၱဗံုးကို ေႏွာင္ထံုးခတ္
ပတ္ၾကားအက္ေနတဲံ ရန္သူ႕မ်က္ႏွာေတြ
အဲဒီမွာ ... အရိုးစုတခုက လက္သီးဆုပ္
သူ႕ႏႈတ္က တိုးတိုးေလးေျပာ
“ေတာက အေဖန႔ဲအေမေတာ့
က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့မယ္ဗ်ာ”
ေၾကကြဲစြာ သူ႕မ်က္လံုးေပါက္တဲက
မ်က္ရည္ျဖဴတစက္
စီးသက္က်လာတယ္။

(၅)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
ပရ၀ဏ္ အ၀င္အထြက္လမ္းေတြမွာ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးေတြ
ဒရၾကမ္းႏွင္ေနၾကတယ္။
အဲဒီကားၾကီးေတြထဲမွာ
“ကမၻာမေၾက၊ ဗမာေျပ .. ဒါတုိ႕ေျပ
ဒါတို႕ေျပ ..တုိ႕ပိုင္တဲ့ ေျမ” ဆုိတဲ့
ေတးသံသာယာ
ညီညာစြာ ပဲ့တင္ေပၚထြက္
ေက်ာင္းသားလက္ေတြ ေသြးစိမ့္ယုိစီးခဲ့ျပီ
အခ်ဳပ္ကားျပာျပာၾကီးရဲ႕ ဦးထိပ္မွာ
သူတို႕ရဲ႕ တံဆိပ္ ... တုိ႕ရဲ႔အလံ
ဦးေခါင္းခံြမွာ အရိုးႏွစ္ေခ်ာင္း ကန္႕လန္႕ျဖတ္ထားတဲ့ သ႑န္သာ ျဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းအိုၾကီးဟာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့ အခ်ဳပ္ကားေနာက္
ေျပးလိုက္ခလုပ္တုိက္ျပီး လဲျပိဳက်
ခိ်ဳလြင္ရွတတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံထြက္ရမယ့္အစား
“သားေရ အေမ လိုက္ရွာေနတယ္ေလ .. သားေရ”
ဆိုတဲ့ ငိုရႈိက္ညည္းတြားသံအျဖစ္နဲ႕သာ
ရာဇ၀င္တုန္ခါေအာင္ ျမည္ဟည္းလာခဲ့ျပီ။

(၆)
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕
နီေမာင္းေသာလမ္းၾကီး၊ လမ္းငယ္မ်ားမွာ
ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ထူလို႕
ေက်ာင္းသားေတြ ခီ်လာပါျပီ
ရင္တအံုလံုးပြင့္ထြက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားက
ေရွ႕ဆံုကအလံကိုင္ျပီး ေသြးပြက္ပြက္အန္ထြက္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသားေတြက
ေနာက္က ခီ်တက္လိုက္ပါလာတယ္။
“ဒီမိုကေရစီရရွိေရး ... တုိ႕အေရး”
“အာဏာရွင္စနစ္က်ဆံုးေရး ... တုိ႕အေရး” တဲ့။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တခါတည္း အသုဘခ်ရင္း
တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကရတဲံ ငါတို႕ရ႕ဲေတာ္လွန္ေရး
ဘယ္ေတာ့မွ ... အရံႈးမေပးဘူးေဟ့ ...
ေသနတ္သံတခ်က္ေဖာက္ရင္
ရာဇပလႅင္မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားမယ္ ...
ေနာက္ဆံုးေန႕အထိ ...

(၇)
ငိုက္ျမည္းေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ဟာ
ရုတ္တရက္ ရဲရဲနီေစြးသြားတယ္။
ခ်က္ျခင္းပဲ ေရေငြ႕ပ်ံတက္
ေကာင္းကင္ထက္မွာ တိမ္အျဖစ္ မုိးစက္ခို
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကုိ မိုးေသြးေတြ ျပန္ရြာခ်
လွ်ပ္ေတြျပက္၊ မိုးေတြျခိမ္း ... ... ...
ဒိန္းဒံုး ဆူညံသြားတယ္ ...
အဲဒီအခါ ... ေက်ာင္းေတာ္မွာ ...
ပန္းေတြ ဖ်တ္ကနဲ ပြင့္ၾက
ငွက္ဆိုးေတြ ေ၀ါကနဲ ထပံ်ၾက
သစ္ရြက္ေတြ တလက္လက္ေတာက္ပၾက
ခံုတန္းလ်ားေတြ အုတ္ဂူအျဖစ္ေျပာင္းလဲၾက
ေျမၾကီးေတြ တုန္ခါေတာ္လဲၾက
တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး .. တုိ႕အေရး .. တို႕အေရး
ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႕
ဗမာျပည္ၾကီး တ၀ုန္း၀ုန္းရုန္းကန္
ႏိုးထျပီး ေနာက္ဆံုးျငိမ္သက္သြားတဲ့အခါ
ငါတို႕ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဟာ ... ...
တလဲ့လဲ့ တ၀င္း၀င္း
ေသြးနီေရာင္ ေတာက္ပခါ ...
အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းတို႕ရဲ႕
ဂူဗိမာန္ၾကီးပမာသာ တည္ရွိေနပါေတာ့တယ္ ...။

(၈)
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးၾကား
ခု ... ေသြးပင္လယ္ၾကီးျခားေနပါျပီ ...
“ေက်ာင္းဖြင့္ျပီ” ဆိုတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာ
ေသြးပင္လယ္ၾကီးကို ေက်ာ္နင္း
ထံုးတံတားၾကီးကို ေက်ာ္ခင္းေပးတယ္။
တခ်ိဳ႕ေတြက ေက်ာင္းတက္လာၾကလိမ့္မယ္ ...
အဲဒီထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
“အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ပါ” လို႕
စိတ္မေကာင္းစြာေျပာရင္း ...
ထံုးတံတားကို ေလွ်ာက္နင္း ...
ေက်ာင္းခန္းအတြင္း ၀တၱရားအရထိုင္
ငါတို႕ ... နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္ ...
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ...
“ဂုဏ္တုဂုဏ္ျပိဳင္” ေကာင္းေၾကာင္းေျပာရင္း
ထံုးနံ႕သင္းတဲ့ ပန္းခင္းကိုျဖတ္ ...
ရီးစားထားဖို႕ ေက်ာင္းျပန္တက္လိမ့္မယ္။
အဲဒီလုိ ... လူစားေတြကိုေတာ့ ...
ငါတို႕က ခြင့္လႊတ္သည့္တိုင္ေအာင္
ရာဇ၀င္က ခြင့္မလႊတ္သေရြ႕
သူတို႕ဟာ ... သမိုင္းမွာ ...
“သစၥာေဖာက္” မ်ားသာျဖစ္တယ္။

(၉)
ေက်ာင္းသားနဲ႕ေက်ာင္း
တေန႕ေတာ့ ေပါင္းရမွာပဲ
ငါတို႕ေတြ ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ကူးျပီး
ေက်ာင္းၾကီးဆီ အေရာက္သြားၾကမယ္။
ေသြးပင္လယ္ၾကီးဟာ
တေငြ႕ေငြ႕ပူျခစ္ ဆူပြက္
ထက္ေကာင္းကင္ မုန္တိုင္းတို႕ အစပိ်ဳး
ေသြးလႈိင္းတံပိုး တ၀ုန္း၀ုန္းျပင္းထန္
ငါတို႕ေတြ
ငါတို႕ေတြ လွည့္မျပန္ဘူး၊
ငါတို႕ထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အရိုးကိုယ္ခ်ိဳး ေလွအျဖစ္ထြင္းထု
ငါတုိ႕အထဲက တခ်ိဳ႕ဟာ ...
ကိုယ့္အသားကိုယ္လွီး ေလွနံရံအျဖစ္ ခင္းရုိက္
ငါတို႕အထဲက တခိ်ဳ႕ဟာ ...
ကုိယ့္လက္ဖ၀ါး ကိုယ္ရုိက္ျဖတ္
ေလွရြက္အျဖစ္ စပ္ခ်ဳပ္
မုန္တိုင္းကို ခဲြ၀င္
ေသြးပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး
ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးဆီသြားဖုိ႕
လုပ္ေနတယ္...။

(၁၀)
ေနာက္ဆံုးမွာ ...
ေဒါင္းအလံကို ... ေျဇာင္းဆန္ေအာင္ လႊင့္ထူရင္း
အမွန္တရားတခုထံ
ငါတို႕ သစၥာအဓိဌာန္ျပဳ
အို ... သူရဲေကာင္းတို႕
အုိ ... က်ဆံုးခဲ့ေလေသာ
ဒီမိုကေရစီ တုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း ...
သူရဲေကာင္းတို႕
ထာ၀စဥ္မပ်က္ျပယ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္
ျမင့္ျမတ္စြာ က်ဆံုးခဲ့ေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ ...
ထက္ေအာက္၀န္းက်င္၌
ပံ်႕ႏွံ႕တည္ရွိၾကကုန္ေတာ့၏။
ထိုေသာ ...
သင္တို႕၏၀ိညာဥ္တန္ခိုးေတာ္မ်ားသည္
ငါတို႕၏ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားသို႕
ထုိးေဖာက္ယိုစိမ့္စီး၀င္ကာ
ရဲရင့္ျခင္းမွာ ငါတို႕အားျဖစ္တည္ေစေတာ့၏။
အုိ ... သူရဲေကာင္းတို႕
အို ... က်ဆံုးေလေသာ
ဒီမိုကေရစီတုိက္ပဲြ၀င္
သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း သူရဲေကာင္းတို႕
ဗမာျပည္ကို ရွိခိုးကာ
ဤေသြးပင္လယ္အား
ငါတို႕ ျဖတ္ကူအံ့
မုိးလံုးျပည္ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသံမ်ားၾကားမွာ
ငါတို႕၏ အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ျမင္ပါေစသတည္း။ ။

(ေရႊဘုန္းလူ)

(ခြန္အားတက္ေစမည့္ ကဗ်ာမ်ား စုစည္းမႈ)

ေက်ာင္းသားအတၳဳပၸတၱိ

(၁)
မင္းရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းဟာ
ျခေသၤ့ဂူထဲမွာ ႐ွိလိမ့္မယ္
အေမွာင္စုန္းစုန္းမွာ
အရာအားလံုး ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္
ေနာက္တစ္ေခတ္ မင္းေအာင္ျမင္ေစကြယ္

အက္ကြဲေနေသာလက္မ်ားနဲ႔
ဘုရားသခင္ထံငါတို႔ဆုေတာင္း
မင္း.. ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ..လို႔
ငါတို႔ရဲ႕
ေသြးတစ္စက္ကို ထက္၀က္ခြဲ
မင္းခံတြင္းထဲ
တဲတဲေလးေလွ်ာခ်ၾကည့္ယင္
ႏႈတ္ခမ္းေသမ်ားက
ဖြဖြတိုးတိုးေလး လႈပ္႐ွားေအာ္ျမည္
ဒီ..မို..က..ေရ..စီ..
ဒီမိုကေရစီလို႔ .. ဆိုလိမ့္မယ္
ညီေလးရယ္
ရႏိုင္မယ္ဆိုယင္
မင္းရဲ႕အ႐ိုးတစ္မႈံကို
နိဗၺာန္ဘံုအထိယူၿပီး
ဘုရား႐ွင္ကို ျပၾကည့္ခ်င္တယ္..
မင္းဟာ သူရဲေကာင္းေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ အာဇာနည္ေလးျဖစ္တယ္
မင္းဟာ ဗမာေက်ာင္းသားေလး.. ျဖစ္တယ္ေလ။

(၂)
ေရငတ္သလို.. ငတ္ခဲ့ရတဲ့
ဗမာျပည္က “လူ႔အခြင့္အေရး”ဟာ
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ
သခ်ၤဳ ိင္းေျမမွာ
တရား႐ံုးရဲ႕ ရာဇ၀တ္မႈေတြထဲမွာ.. ႐ွိေနတယ္..
မင္း.. စြန္႔ခြာခဲ့တဲ့
စာသင္ေက်ာင္းကေလး
မင္းသတင္းေတြ ေမးေနၿပီ
မင္းရဲ႕ စာအုပ္ေဟာင္းထဲမွာ
ဆရာမရဲ႕ မွတ္ခ်က္...
မင္းအတြက္...
“ေနာက္ထပ္စာအုပ္အသစ္လဲပါ” တဲ့
စာအုပ္မလံုေလာက္မႈ
ေဖာင္တိန္မလံုေလာက္မႈ
မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲအိပ္ေနမႈ.. စတဲ့
လူမႈကိစၥအ၀၀
မင္းခ်ည္းမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူးကြယ္
တိုက္ပြဲမွာ
ခၽြန္ျမစြာ ေတာင္းဆိုႏိုင္ဖို႔
ေခါင္းေလာင္းအိုႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္
ခ်ီတက္လာတဲ့ အာဇာနည္ေလးေရ..
ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕
တစ္ေၾကာင္းစာခၽြန္
သမိုင္းစင္ကိုထမ္း
ရာဇ၀င္ၾကမ္းခက္ ေသြးစက္႐ႊဲစို
ခုေတာ့..
မင္းရဲ႕ ခံုနံပါတ္ေလး “ငို” ေနၿပီ... ။

(၃)
ေ႐ႊဘုန္းေရာင္လက္၀င္းတဲ့
ႏွင္းျပာျပာမနက္ဦးမ်ားမွာ
ဒို႔ ကမၻာကို
ျပန္လာဦးမွာလား.. ဟင္...
“အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာအတြက္
သား .. ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္” တဲ့
မင္းထားခဲ့တဲ့ စာတိုကေလး
မင္းတို႔ အိမ္ကို ေပးလိုက္ၿပီ
ယိုင္ရဲ႕ က်ဥ္းေျမာင္းေနတဲ့
မင္းတို႔ရဲ႕ အိမ္ကေလးထဲမွာ
မင္းရဲ႕ ေဖေဖဟာ
လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္
ဆုပ္ထားတယ္..
မင္းရဲ႕ ေမေမဟာ
အခန္းေထာင့္မွာ
ၿငိမ္သက္စြာထိုင္ၿပီး
မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတစ္ခုကို အေဖာ္ျပဳ
(ရင္ထဲမွာေတာ့)
သား ျပန္ “လု” ေန႐ွာေတာ့မယ္။

“ေကာင္းမြန္စြာ
သၿဂၤဳ ိဟ္ၿပီးစီးပါေၾကာင္း” .. တဲ့
အေလာင္းကိုမွ
မျမင္ရ မေတြ႕ရ
ဘယ္ေနရာမွာ က်ဆံုးခဲ့သလဲ ညီေလးရယ္...
ေဒါင္း႐ုပ္ကေလးလိုပဲ
မင္းရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိဟာ
အေတာင္ပံပါတယ္
တိုက္ပြဲ၀င္တယ္
ႏြယ္လိုပတ္ခ်ည္ ခိုင္က်ည္နစ္စူး
ေရာက္ေလရာဘ၀အဆက္ဆက္မွာ
မင္း.. ေမာ္ဖူးရျခင္းမ်ားစြာနဲ႔
ကင္းေ၀းပါလိမ့္မယ္ ... ။

(၄)
အိမ္ထရံမွာ
တခါခါ မင္းမ်က္ရည္သုတ္တဲ့
စုတ္ခ်ာခ်ာ လြယ္အိတ္ကေလး
ေခတ္ေဘးေခတ္ဒဏ္သင့္ေန႐ွာတယ္..
“ေခတ္လြတ္လပ္မွ
ေက်ာင္းသားလြတ္လပ္မယ္”
အ႐ြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ေတြး
“ေက်ာင္းသားအေရး”ဆိုတာ
မင္းမွာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး
“ဘုရားေခတ္မွာဆိုယင္
ရဟႏ ၱာျဖစ္တဲ့အထိ လိမၼာမယ္”
ဒါေပမယ့္...
“အေမွာင္ေခတ္မွာေတာ့
အာဏာ႐ွင္ကို ဖီဆန္တယ္”
ညီေလးရယ္ မင္းသိပ္မွန္တယ္..

ခံယူခ်က္ကို
အေျမာက္ဆံလို ပစ္ေဖာက္
အေ၀းဆံုး အျမင့္ဆံုး
ဘ၀တဆံုး မင္းေရာက္ခဲ့တယ္..
စစ္ေမာင္းသံၾကားယင္
ခြာတ႐ွပ္႐ွပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့
ေခတ္ရဲ႕ စစ္ျမင္းကေလးလို မင္းဟာ
ရာဇ၀င္ကို ထိုးခြဲ
တိုက္ပြဲကို ဒုန္းေဖာက္
မီးေတာက္ဆူးျခစ္
ေခတ္သစ္ပူေဇာ္
ေတာ္လွန္တဲ့ ညီေလးေရ
ခြပ္ေဒါင္းအေပါင္းရဲ႕
ေကာင္းခ်ီးၾသဘာသံေစ
မင္းေရာက္ရာအရပ္က ၾကားပါေစ...

(၅)
ညီေလးေရ
ရာဇ၀င္ေရးရာ
စာအုပ္ပိတ္
ေတာ္လွန္ေရးမွာ “အိပ္”ေတာ့ေနာ္
စိတ္ခ်သြားပါ
အရာအားလံုးကို ေမ့ေဖ်ာက္
ေသြးနဲ႔တည္ေဆာက္တဲ့ အုတ္ဂူတစ္လံုး
တေလာကလံုး လင္ေစအားကြယ္..
တိမ္သား႐ိုးရီ
ဒီမိုကေရစီ ေတာင္တက္လမ္းက
ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေက်ာက္ေလးေတြအျဖစ္
စြဲနစ္က်န္တင္လို႔ .. ေအာင္ျမင္မွာပါ
ဗမာျပည္အတြက္
လိုအပ္တဲ့
“လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ”
အေ႐ွ႕ဖက္အရပ္မွာ
ျခေသၤ့ေတြ ခ်ီလာၿပီ
စစ္ျမင္းေတြ ၿပိဳင္လာၿပီ
ခြပ္ေဒါင္းေတြ ပ်ံလာေနၿပီေလ..
ညီေလးရယ္
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ
ေအးျမစြာ
႐ွင္းသန္႔စြာ
ေနာက္ဘ၀မွာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္စမ္းကြယ္
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ယမ္းေငြ႕တလူလူၾကားထဲမွာ
မင္းခ်စ္တဲ့ ဗမာျပည္ႀကီးဟာ
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔ လွလို႔..
ေၾသာ္..
ေဒါင္းအလံကို ပန္းလို ပန္လို႔
လွလို႔ပါပဲ .. ညီေလးရယ္.... ။ ။

ေ႐ႊဘုန္းလူ

(ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမၼဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ “အေရးေတာ္ပံုမွ ထြက္လာေသာ ၀ိညာဥ္မ်ား၏ ပံုရိပ္မ်ား” ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ ကဗ်ာကို မူရင္းသတ္ပံုအတိုင္း ေဖာ္ျပထားပါသည္)

တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္

ရပ္ေနေပမဲ့ သြားေနတုန္း
စိတ္ေတြက
ဟုိးအေသခၤ်ာ အသၤခ်ာကမၻာေတြဆီ
အလင္းႏႈန္းရဲ႕အျမန္နဲ႔
စိတ္အလ်ဥ္ကိုအားကုိးၿပီး
အေရာက္သြားခဲ့တယ္..

လင္းတလွည့္ မွိန္တလွည့္
ငါ့အနာဂတ္မွာ
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြခ်ည္း ႀကီးစိုးပါလုိ႔
ေတာင္းဆုေတြ ေျခြခဲ့ဖူးတယ္..

တခဏတာ အေပ်ာ္နဲ႔
တစ္ဘဝစာအေဖာ္လုိ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ငါ့အနား မင္းမေနခဲ့ဘူး

စာနာမႈဆုိတာေတြကလဲ
သြားေတာ့မယ္ေျပာၿပီး
ထြက္ခြာမသြားေသးတဲ့ ေျခလွမ္းေတြတျပင္ျပင္နဲ႔
ငါ့စိတ္ေတြကုိ မီးတုိက္ေနတုန္း
ျဗဳန္းဆုိ ေလနီၾကမ္းေတြေဝ့ေတာ့
အေဆာတလ်င္ေဝးခဲ့ရၿပီေပါ့

ေဝးတုန္းခဏပဲ
ငါ့အေတြးထဲ မင္းကုိ ေမ့သြားတယ္
ရုတ္တရက္ သတိတရရွိေတာ့
ငါတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္ျခင္း
စဲြလမ္းျခင္းေတြပဲဆုိတာ သိလာရတယ္

ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ အခ်စ္ေတြလုိ႔ ထင္ေယာင္မွားေနတုန္း
ရုန္းမရတဲ့အေတြးေတြကုိ ဆတူျဖတ္
မင္းနဲ႔ငါ တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္ကခဲ့ၾကတယ္..

ဒီဇာတ္လမ္း
အသဲကဲြဇာတ္လမ္းလုိ႔ အမည္တပ္လုိက္ပါတယ္..
တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္အေနနဲ႔ေပါ့..

ျပည့္စုံ
12:30 pm , 24-6-2011