Saturday, February 27, 2010

ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ

ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ..
ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာနက္နက္စူးဝင္ခဲ့
တစ္ကုိယ္ထီးတည္းပါပဲ
ကုိယ့္အပိုင္ဆုိတာ မရွိခဲ့ပါဘူး
ျပန္ေတြးမိကာမွ ဘဝဟာ ပုိအဓိပၸါယ္မဲ့လာတယ္
အေကာင္အထည္ေတာ့ ရွိပါရဲ႕
အရိပ္မပါတဲ့လူလုိပဲ
ထူးရင္ေတာင္ ေခၚမယ့္သူမရွိခဲ့ပါ
ၾကားေနရတဲ့ နားလဲ ရွိပါရဲ႕နဲ႔
ျပန္ေျပာဖုိ႔ေတာ့ တိတ္တဆိတ္ဆြံ႕အလုိ႔
မရွိတဲ့ေနရာေဘးမွာ ေခ်ာင္ကပ္ေနခဲ့ရင္း
အရိပ္မဲ့ရတဲ့ဘဝမ်ား အလင္းေရာင္မွာေတာင္
ေမွာင္ရိပ္က်ေနခဲ့

ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ
ၿမဳိ႕ရုိးတစ္ပတ္ က်ဳံးေဘးမွာ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ပတ္ခဲ့တုန္းက
ၿမဳိ႕ကေလးရဲ႕ ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔
ပန္းရနံ႕ေတြရဲ႕ ဆဲြေဆာင္မႈက
အိေျႏၵႀကီးတဲ့ အပ်ဳိႀကီးတစ္ေယာက္လုိပ
တည္ၿငိမ္ေပမဲ့ သူစိမ္းဆန္လွတယ္
ခ်င္းမုိင္ရဲ႕ အလင္းယုိင္ ညခ်မ္းေတြမွာ
ျမဴးတူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့တုန္းက
စိမ္းသူႀကီးလုိ ခံစားရတာကလဲြလုိ႔
ေပ်ာ္သလုိေတာ့ ရွိပါရဲ႕
သဟဇာတမျဖစ္တဲ့ အေတြးေတြက
တခါတေလမွာ ရင္ခြင္ကုိ ခပ္ျပင္းျပင္းရုိက္ခတ္ခဲ့

ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ
ဘဝဟာ သမားရုိးက်မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး
ဒီလုိအေတြးေတြနဲ႔ပဲ ခ်င္းမုိင္ကုိစြန္႔ခဲ့တယ္
……....
ေနရစ္ခဲ့ေတာ့ ခ်င္းမုိင္ေရ.....

ျပည့္စုံ
(၂၇-၂-၂၀၁၀၊ ၆း၀၀ pm) (Tak)

4 comments:

  1. ထူးရင္ေတာင္ ေခၚမဲ့လူမရွိပါတဲ့..
    ကိုယ္ေခၚပါ့မယ္ကြယ့္..
    း(

    ReplyDelete
  2. သူကကိုယ္႔ကိုမစြန္႔ခင္ ကိုယ္ကသူ႔ကိုစြန္႔လိုက္ရတာ ေကာင္းပါတယ္.... :)

    ReplyDelete
  3. ငါထင္တယ္ ... ဂ်စ္ပဆီမိုးတိမ္ သီခ်င္းေလးဆို တိမ္ေတြေငးရင္း ..
    နင္ ခရီးထြက္ရဦးမယ္ဆိုတာ ...

    ReplyDelete
  4. တစ္ကိုယ္ထီးတည္းပါပဲ ၊ ကိုယ့္ကအပိုင္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူးတဲ့...တူတူပါပဲကြယ္...
    ငါညီမေလး ျပန္ေရာက္ေနျပီေပါ့....း)

    ReplyDelete